+فالش

27

2011-03-07T00:52:00.001+03:30

بعد از رسیدن به حوالی منزل سیامک ، کمی به خودم آمدم و به سیامک گفتم : تا من ماشین رو پارک میکنم شما وسایل شام رو آماده کنید تا حداقل کمتر سرد بشه و از دهن بیافته!
سیامک خندید و گفت: باشه! اما مواظب باش خودت هم سرد نشی!
متوجه منظور سیامک نشدم! و همان بی اهمیت و بی خیال مشغول پارک کردن ماشین شدم که ناگهان موبایلم زنگ خورد! به ال سی دی موبایل نگاهی انداختم! یک لحظه شماره به نظرم آشنا رسید! بلافاصله گمان کردم که احتمالا رضا است! بی درنگ پاسخ دادم! اما از آن طرف صدایی نمی آمد! کمی فکر کردم! و خیلی زود یادم افتاد که اصلا شماره موبایلم را به رضا نداده بودم.
...

پس از پارک کردن ماشین در جای همیشگی اش پیاده شدم و به اطرافم نگاهی انداختم! و این فکر به ذهن من خطور کرد که آیا من برای شروع یک ارتباط با یک پسر به نام بهداد اینجا هستم؟
واقعیت این بود که من هنوز بلاتکلیف بودم! از جانبی هنوز پس لرزه های رابطه با سام و آسیب های رابطه مسعود برایم باقی مانده بود و از طرف دیگر هنوز به سیامک اعتماد کاملی نداشتم! و با تمامی اینا اصلا دوست نداشتم که تنها باشم! و شاید همین ها بود که آن لحظه و آن ساعت من را در پشت در خانه سیامک گیج و سرگردان کرده بود!
کمی به خودم دلداری دادم و از پله های منزل سیامک بالا رفتم!
در ورودی باز بود و هیچ کس در هال دیده نمیشد! کمی جلوتر رفتم و روی زمین نشستم و مشغول باز کردن بند کفش هایم بودم که چشمم به بسته های غذا افتاد که کنار در آشپزخانه به حال خودشان رها شده بودند!
کفش هایم را درآوردم و بلند گفتم: حالا خوب شد شما زودتر اومدید! پس چرا اینا اینجا هستن؟
همزمان در دستشویی باز شد و سیامک در حالیکه یک تی شرت بلند سفید و شلوارکی آبی به تن داشت و با حوله اش صورتش را خشک میکرد با خونسردی گفت : منتظر بودیم تا تو هم بیایی!
به طرف بسته غذاها رفتم و آن ها را روی میز ناهار خوری گذاشتم و از همان طرف به سمت سیامک رفتم و گفتم: در رو نبند تا منم دستام رو بشورم!
سیامک در حالیکه در را بست با تعجب نگاهی کرد و گفت : خب دوباره خودت بازش کن !
از سرکلافگی گفتم : اه ! چرا بستیش !؟ موقع بستن بازم دستام کثیف میشه !
این بار سیامک خندید و از جلوی من رد شد و گفت:با این همه ناز و ادا اداعا هم داره که پایه هر چیزی هست!

...
سعی کردم تا به متلک های سیامک توجهی نکنم! برای همین به سرعت دست به کار شدم و قصد داشتم تا قبل از اینکه کسی بتواند کاری کند ، تدارک پهن کردن سفره را ببینم ! به اطرافم نگاه کردم ، روی یکی از کابینت ها یک سینی بزرگ بود ، آن را برداشتم و متوجه شدم که سیامک پشت سر من است ! به او گفتم : اینجا بخوریم یا توی هال ؟
سیامک مکثی کرد و گفت: من هال رو ترجیح میدم!
سینی را روی میز آشپزخانه گذاشتم و به سیامک گفتم : زود باش هر چی لازمه بذار توی سینی !
سیامک به بیرون آشپزخانه نگاهی کرد و خندید و به طرف من آمد و با حالت تمسخر آمیزی گفت : نترس ! فرار نمیکنه !
سینی را روی میز به حال خودش رها کردم و به سیامک گفتم : تو در مورد من چی فکر میکنی ؟ فکر کردی با یه دقیقه دیدن دیگه همه چیز تمومه ؟
سیامک به طرف من آمد و شانه های من را گرفت و گفت : آروم باش عزیزم ! به جون خودت شوخی کردم!
صورتم را از طرف سیامک برگرداندم که او دوباره گفت : چیه ؟ چی شده ؟ چرا این همه عصبی هستی ؟

از سر لج گفتم : سیامک تو در مورد من چی فکر میکنی ؟
سیامک با لحن آرامتری گفت : به خدا هیچی ! فقط میخواستم شوخی کرده باشم ! چون کاملا میتونستم حدس بزنم یه چیزیت هست! چشم دیگه حرف نمیزنم!

...

وسایل شام را در سینی گذاشتم و به طرف هال رفتم ! سیامک نیز در این حین به من کمک میکرد و من که از چند لحظه پیش آرامتر شده بودم از سیامک پرسیدم : این پسره کجا رفت ؟ چرا نیومد ؟
سیامک لبخندی زد و گفت: فکر کنم توی اتاق خوابش برده باشه! و سپس داد زد: بهداد ؟ اقا بهداد ؟
بعد از حدود یک دقیقه بهداد در حالیکه موبایلش را دستش گرفته بود در اتاق را باز کرد و بیرون آمد و بلافاصله گفت : ببخشید مامانم بود !
به بهداد نگاه کردم ، با آن چیزی که چند دقیقه پیش دیده بودم کاملا متفاوت بود! ظریف تر و لاغر تر از چیزی به نظر میرسید که با لباس های بیرون دیده میشد! کاملا با احتیاط و به طوریکه زیاد جلب توجه نکند ، سرتا پای بهداد را اسکن کردم! با اینکه همیشه از شلوار گرمکن بدم می آمد اما برای یک لحظه شلوار مشکی و تنگ بهداد که اتفاقا از نوع گرمکن هم بود توجهم را جلب کرد! سپس با دقت بیشتری به تی شرت آستین حلقه ایی او نگاهی انداختم که رنگ آن کاملا با شلوارش ست بود! بهداد در تمام این مدت خنده ایی به لب داشت و گاها آن را در نگاه های مستقیم ما به همدیگر بیشتر به من تحویل داد و همانطور آرام و در کمال آرامش کنار سفره روبه روی من نشست!
...

سیامک غذاها را از بسته هایشان بیرون آورد و بین ما تقسیم کرد و ما نیز درحالیکه سه نفری دور همدیگر روی زمین سفره پهن کرده بودیم شام میخوردیم و همزمان تلویزیون میدیدیم! جالب اینکه در تمام مدت شام هیچ کس حرفی نمیزد اما گاها نگاه های من و بهداد به هم گره میخورد که نهایتا با یک لبخند از جانب هر دوی ما ادامه می یافت!
با اینکه گرسنه نبودم اما مجبور بودم تا شام بخورم و طبق عادت همیشگی پس از پانزده دقیقه آخرین نفری بودم که دست از خوردن کشیدم! سیامک و بهداد شامشان را خورده بودند و من نیز بلافاصله مشغول جمع کردن سفره شدم! در این حین نیز موبایل سیامک زنگ خورد و او مشغول صحبت کردن با شد و عملا درجمع کردن وسایل سفره کمکی نکرد ! اما بهداد به من کمک میکرد!
...
نهایتا پس از صرف شام و تمیز کردن وسایل آن به اتفاق بهداد به طرف هال رفتیم ! روی اولین و بزرگترین کاناپه ایی که نزدیک تلویزیون بود ، نشستم ! سیامک هنوز سرگرم صحبت با تلفن بود ! بهداد نیز نگاهی به اطراف انداخت و روی صندلی کنار کاناپه نشست! و سپس کنترل های فای در دستش گرفت و گفت : این سونیه ؟
به آرامی جواب دادم : بله!
ناگهان سیامک که هنوز مشغول صحبت با موبایلش بود از سرجایش بلند شد و به طرف کیفش رفت و پس از برداشتن آن به طرف ما آمد و گوشی را کنار گرفت و گفت: ببخشید من یک ده دقیقه کار دارم! باید یک سری صورت وضعیت رو با یکی از همکارام چک کنم! سعی میکنم زودتر کنارتون باشم! و با عذر خواهی به داخل اتاق خوابش رفت و در را بست!

بهداد همچنان با های فای سرگرم بود و سعی میکرد تا آن را روشن کند ! ومن همچنان آرام و خونسرد به او نگاه میکردم!
بالاخره تصمیم گرفتم تا به بهداد کمک کنم! زیرا او به هر حال مهمان ما بود و شاید این خونسردی من بی اعتنایی محسوب میشد! برای همین به طرف های فای رفتم و روی زمین مقابل آن نشستم و به بهداد گفتم : به سیستم های صوتی و تصویری علاقه داری ؟
بهداد مشتاقانه جلو آمد و گفت : آره خیلی ! تو چی ؟
به گرمی جواب دادم : نه زیاد ! اما کلا از سیستم های صوتی بیشتر خوشم میاد!
بهداد کنترل تی وی را به سمت من آورد و گفت : اگه نمیبنی پس بیخیالش بشیم ؟
با لبخند به بهداد گفتم : من نمیبینم ! مرسی!
بهداد تلویزیون را خاموش کرد و کنار من روی زمین با فاصله کمی نشست! یک لحظه گرمای بدن بهداد را احساس کردم که اصلا حس خوبی نبود! اما سعی کردم بی اهمیت به این حسم دنبال یک سی دی مناسب بگردم! بالاخره با بحث و تبادل نظر با بهداد یک کار کلاسیک انتخاب کردم و پس از روشن کردن های فای و کمی تنظیم کردن آن ، همانجا روی زمین دراز کشیدم!
...
بهداد نیز اطرافش را نگاه کرد و گفت : خوش به حالت دراز کشیدی!
خندیدم و گفتم : مگه کسی جلوت رو گرفته ؟ هر چند که برای کیفیت بهتر صدا باید دقیقا توی زاویه مناسبش باشی ! اما من ترجیح میدم اینجوری باشم!
بهداد کمی عقب تر آمد و کنار من روی زمین دراز کشید
چند دقیقه ایی گذشت و من غرق در موسیقی کلاسیک بودم که یک لحظه احساس کردم بهداد مشغول صحبت کردن است!
صورتم را به طرف او برگرداندم ، در فاصله حدود یک متری من خوابیده بود و چیزهایی میگفت که متوجه آن نبودم !

عذر خواهی کردم و از او خواستم تا دوباره تکرار کند و او نیز با لحن آرامی که نشات گرفته از موسیقی بود پرسید : بهبد از کی متوجه شدی که با دیگران تفاوت داری ؟
بلافاصله گفتم: از وقتیکه دوستام توی مدرسه دختر بازی میکردن و من تمایلی به این کار نداشتم!
بهداد ادامه داد : تا حالا با کسی بودی ؟
جواب دادم : آره ! با یکی از دوستام توی دوران راهنمایی! چندین سالی با هم بودیم ، اما آخرش جدا شدیم!
بهداد با تعجب پرسید : برای چی ؟
در همان چند ثانیه انگار تمامی گذشته از جلوی چشمم رد شد و فقط یک کلمه در ذهنم نقش بست و آن هم سام بود ! بهداد گفت : ببخشید! فکر میکنم ناراحتت کردم!
پاسخ دادم : بیخیالش! همینقدر بگم که وقتیکه از هم دور شدیم به پیشنهاد اون کات کردیم!

...

دوباره بهداد پرسید: پس با بی اف راه دور مشکل داری ؟
گفتم : نه !!! اما اون داشت!
بهداد زیرکانه پرسید: اصلا میخوایی بی اف داشته باشی ؟ و شرایطتت چیه ؟
گفتم : صداقت داشته باشه! در حد و اندازه های خودم باشه !
بهداد گفت : همین ؟
گفتم : همین!

بهداد ادامه داد : منم خیلی دوست دارم بی اف داشته باشم! راستش رو بخوایی یکی داشتم که از ایران رفت! و خب خیلی هم دنبال یه گزینه مناسب بودم که پیدا نکردم!
گفتگوی ما ادامه پیدا کرد و حدود نیم ساعتی در همان حالتی که کنار همدیگر خوابیده بودیم ، حرف زدیم!
از گذشته ها گفتیم، از احساس هایمان ، از تلخی ها و شیرینی های رابطه ها ، از شناخت نسبت به گرایشمان ، از اولین و آخرین ها ، از سکس ها ، از پوزیشن و از هر چیزی که به ذهنمان میرسید!
تا اینکه نهایتا با ورود سیامک به خلوت ما ، این بحث نیمه کاره رها شد!

...

بقیه شب را با خوردن مشروب و کپ زدن سه نفره گذراندیم!
هر چند که سیامک مانند همیشه آنقدر در خوردن زیاده روی کرد که مجبور شد زودتر از همه ما به تختش برود!

26

2011-02-25T23:58:00.001+03:30

روی زمین کنار کوله پشتی ام نشستم و همانطور به مادرم که همانطور پشت سر من می آمد ، نگاه میکردم! درست در همان لحظه این فکر به ذهنم خطور کرد که احتمالا خیلی مشکوک رفتار کرده ام که این چنین موجب کنجکاوی مادر شده ام! مادر نیز همچنان با خونسردی خاص خودش و لبخندی مهربانانه به من نزدیک شد و گفت: لباس های نظامیت رو اینجا میپوشی یا توی پادگان؟

دچار عذاب وجدان احمقانه ایی شده بودم! هیچ وقت به مادرم دروغ نگفته بودم و درست در آن لحظه ایی که او به سمت من می آمد ، با دیدن چشم هایش و آن همه مهربانی بی دریغش از او خجالت کشیدم و یک آن به این فکر افتادم که به او بگویم که امشب به پادگان نخواهم رفت و همه ماجرا را برای او تعریف کنم!
اما جرائتش را نداشتم، و با کلافگی و سردرگمی در پاسخ به مادر گفتم: مرسی خودم برمیدارم!

مادر که با وجود هوش سرشارش و حس ششم قوی که داشت، انگار که چیزی را احساس کرده باشد به آرامی آهی کشید و گفت: تا خدمتت تموم بشه من یکی جون به لب شدم! و سپس به طرف آشپزخانه رفت پس از یک سکوت طولانی گفت: زودباش بیا اینجا ، تا برات غذا بکشم!

...

یک لحظه با بودن مادر در آشپزخانه، متوجه شدم که در قلمرو نگاههای کنجکاوانه او قرار ندارم! بنابراین از فرصت نهایت استفاده را کردم و به سرعت به طرف کمد لباسهایم رفتم و هر آنچیزی را که احتمال میدادم برای یک روز او یک شب قامت در منزل سیامک لازم دارم در کوله ام ریختم و دست آخر مشغول انتخاب لباس برای بیرون رفتن بودم که دوباره با صدای مادر سر جایم میخکوب شدم!
انگار او دست بردار نبود و هر جایی که از خانه را میرفتم پشت سرم ظاهر می شد!
بالاخره از مراقبت های او به شدت احساس عصبانیت کردم! اما اصلا حوصله دعوا کردن را هم نداشتم و به آرامی گفتم: چیزی شده که همش پشت سر منی و مواظبم هستی؟
مادر با تعجب و کاملا بی اعتننا به سئوال من ، پرسید: با این لباس ها میری پادگان؟
با عصبانیت تمام گفتم: میشه لطف کنی با کار من کاری نداشته باشی؟ کار و زندگی نداری به من گیر میدی؟
درست در همین لحظه بود که موبایلم زنگ خورد!
پاسخ دادم ، سیامک بود که بدون سلام کردن گفت: اول خیابونتون هستیم! تا پنج دقیقه دم در میبینمت!

...

با سرعت به طرف اتاقم رفتم ، باید از بین لباس هایم یک لباس خوب و مرتب انتخاب میکردم! بعد از چند دقیقه جستجو و با کلی وسواس یک شلوار جین تنگ انتخاب کردم و با دردسر مشغول پوشیدن آن بودم که مادرم با یک تی شرت سبز استریج آستین بلند ظاهر شد و آن را به سمت من گرفت و با نگاه معنا داری گفت: بیا این تی شرت رو بپوش بیشتر بهت میاد!

در کمتر از یک دقیقه و با کمک مادر لباس هایم را پوشیدم!
خوشبختانه به لطف خدمت مثلا مقدس سربازی آنقدر موهایم کوتاه بود که نیازی به درست کردن آنها نداشتم!اما باید حداقل برای چک کردن ظاهرم ، خودم را در آینه میدیدم!
جلوی آینه رفتم و با دقت به خودم نگاهی انداختم! با دیدن خودم در آینه، احساس عجیبی داشتم!
به خودم گفتم: این همه استرس برای چیه؟ و به این فکر کردم که اصلا این همه تلاش من فایده ایی دارد یا خیر؟ ب
ا این افکار سرگرم بودم که ناگهان با صدای زنگ موبایلم به خودم آمدم!

این بار هم سیامک بود که با عصبانیت گفت: یک ربع شد! دم در منتظریم!
از میان عطرهایم جوپ قرمز را برداشتم و کمی از آن را به خودم زدم و با عجله به طرف در رفتم! برای اینکه کمتر تاخیر داشته باشم، کفش هایم را روی پایم انداختم و همانطوری که بند آنها را نبسته بودم، کوله را برداشتم و به مادر که هنوز هم پشت سر من بود نگاهی کردم! و این بار با بی رحم تمام و بدون توجه به او و با گفتن یک خداحافظی سرد و بی اهمیت از خانه بیرون آمدم!

...

در حیاط را باز کردم، بلافاصله نگاهم با نگاه پسر همسایه که حدود سه سالی از من بزرگتر بود، گره خورد !
او به من کاملا خیره شد! سعی کردم تا اصلا توجهی نکنم! به اطرافم نگاهی انداختم، ماشین سیامک درست در طرف مقابل منزل ما و حدود ده متر بالاتر پارک شده بود! و نور در شیشه جلوی ماشین منعکس میشد! اصلا نمیتوانستم از آن فاصله نمیتوانستم چیزی را تشخیص بدهم!
با دیدن پلاک ماشین سیامک مطمئن شدم که خودش است و بلافاصله به طرف در عقب رفتم و آن را باز کردم و روی صندلی عقب نشستم! بلافاصله سلام کردم سیامک و آن پسری که جلوی ماشین بود هر دو با هم جواب سلام من را دادند! به طوریکه نتوانستم صدای آنها را از همدیگر تشخیص بدهم!

سیامک سرش را به طرف عقب برگرداند و گفت: معرفی میکنم! بهداد و بهبد! امیدوارم مثله آخر اسمتون تفاهم داشته باشید!

بهداد نیز رو به عقب برگشت و با من دست داد و گفت: ببخشید آقا بهبد من جلو نشستم!

دستان بهداد مانند صدایش ، نرم و لطیف به نظر میرسیدند اما به دلیل وجود نور باز هم نمیتوانستم صورت او را خوب ببینم! اما از همان جزئیات معلوم بود که به یک پسر هم سن و سال خودم که از نظر چثه و ظاهر به خودم شباهت دارد ، مواجه هستم! اما هنوز برای قضاوت زود بود!

پاسخ دادم: خواهش میکنم! خیلی خوشبختم!

بهداد پاسخ داد: منم همینطور!
سیامک موتور ماشین را روشن کرد و به آرامی از کوچه شیب دار ما به سمت انتهای آن و خیابان اصلی حرکت کرد!
در همان چند لحظه ایی که این فاصله طی میشد ، سکوت عجیبی فضای ماشین را فراگرفته بود و تنهایی صدایی که به گوش میرسید ، جیر جیر مخصوص بدنه ماشین بود که در دست اندازهای کوچه بالا و پایین میرفت! و من در تمام این مدت خودم را با نگاه کردن به مارک سبز رنگ تمساح لاگوست روی آستین تی شرت سیامک سرگرم میکردم!
بالاخره وارد خیابان اصلی شدیم و سیامک سکوت را شکست و گفت: بهبد!؟ حالا بگو چرا دیر کردی؟
با حاضر جوابی پاسخ دادم: همش پنج دقیقه دیر اومدم! خیلیه؟
سیامک خندید و گفت: رو رو برم! احالا گه میک آپ کرده بودی بهانه ایی برای دیر کردن داشتی! و ما هم ازت قبول میکردیم!
با تعجب پرسیدم: سیامک ؟؟ من و میک آپ؟
سیامک لبخندی زد و گفت: آره ! آمارت رو دارم! یکشنبه هقته قبل و حوالی دانشگاه!اصلا ولش کن و حالا از این چیزها بگذریم! شام چی میخورید؟
بهداد گفت: برای من فرقی نمیکنه، فقط هر چی باشه لطفا سبک!

من هم گفتم: منم ترجیحا سبک!

سیامک با خنده گفت: اتفاقا من سنگین میخوام! چون نمیخوام مثه شما تا صبح بیدار بمونم! مثلا فردا جمعه است!
با شیطنت گفتم: اگه فردا جمعه باشه پس امشب هم شب جمعه است! یا پنجشنبه ؟
سیامک گفت: من هر چی میخوام حرف نزنم بهبد که نمیذاره!
سپس رو به من گفت: حالا بذار ببینیم امشب واقعا شب جمعه تو یکی هست یا نیست!
حسابی خجالت کشیدم و زیر لب طوریکه سیامک بفهمد به او فحش دادم!

بهداد با زیرکی متوجه شد و خندید و خیلی جدی و صمیمی گفت: حالا واسه این چیزها وقت زیاده! و رو به سیامک گفت: رای به نفع ماست! شام سبک!

سیامک گفت: من تسلیمم!

...

سیامک در یکی از خیابان های اصلی شهر و درست رو به روی یک فست فود تازه تاسیس ایستاد و گفت: اگه با فست فود مشکلی ندارید، من تازه اینجا رو پیدا کردم! اگه موافقید بریم اینجا!
بهداد بلافاصله گفت: من که موافقم! بهبد تو چی؟

در حین پیاده شدن از ماشین گفتم: من هم که از اول موافق بودم! و از ماشین پیاده شدم
سیامک شیشه را کمی پایین کشید و رو به من گفت: بهبد جان تو همیشه بهتر از من پارک میکنی! لطفا زحمتش رو بکش!

بهداد با چالاکی در ماشین را باز کرد و گفت: پس لطفا صبر کنید تا منم پیاده بشم!
درست در همان لحظه ی پیاده شدن بهداد، درحالیکه من هم از ماشین پیاده شده بودم و قصد داشتم تا به طرف در راننده بروم ، با بهداد در یک فضای نیم متری بین در ماشین و کناره خیابان محصور شدیم!
همان چند ثانیه کافی بود تا او را سر تا پا اسکن کنم!
بهداد پسری لاغر اندام با قدی متوسط بود که در نگاه اول به چهره اش بیش از هر چیزی موهای لخت و مشکی اش جلب توجه میکردند! با اینکه تمامی لباس های بهداد سر تا پا مشکی به نظر میرسیدند اما با کمی دقت میشد دست دوزی های حاشیه روی تی شرتش را که به رنگ قهوه ایی بودند را تشخیص داد!
با اینکه برای کمتر از پنج ثانیه ، من و بهداد در فاصله کمی از هم قرار گرفتیم ، اما یک حس ترس و یا شاید هم شرم مانع آن شد تا به طور مستقیم به صورت بهداد نگاه کنم و در نهایت من با پریدن به کنار پیاده رو و باز کردن راه برای خودم به آن چند ثانیه به یاد ماندنی پایان دادم! و برای پارک کردن ماشین به طرف مقابل رفتم!

...

سیامک ماشین را بد پارک کرده بود و من نیز برای جا دادن ماشین او به طور صحیح ، مجبور شدم تا چند دقیقه ایی بیشتر از سیامک و بهداد در خیابان بمانم و همین تاخیر سبب شد تا آنها بعد از داخل رفتن پشت یکی از میزها بشینند و برای سفارش دادن منتظر من بمانند!
درست در هنگام ورودم به فروشگاه، متوجه حضور سیامک و بهداد در دورترین میز نسبت به در ورودی شدم!
آرام و بدون عجله به طرف آنها رفتم! به نزدیکی میز رسیدم و بلافاصله متوجه نگاه های سنگین بهداد که چشمم را از من برنمیداشت شدم!سعی کردم تا آرام باشم و بدون اینکه به بهداد و نگاه هایش توجه کنم برای سفارش دادن به آنها کمک کنم!
سرانجام پس از چند دقیقه مشورت و صحبت سفارش ها را تحویل دادیم و خوشبختانه در کمتر از پانزده دقیقه غذای ما آماده شد و در تمای این مدت چیزی به جز زیبایی های شهر ، بین ما رد و بدل نشد!

...

در راه برگشت به منزل سیامک، به دلیل خستگی و اصرار سیامک ، من رانندگی کردم! اما در تمام طول راه علی رغم اینکه مثلا به حرفهای بهداد و سیامک گوش میدادم اما اصلا تمرکز نداشتنم و حواسم آنجا نبود! و این حالت آنقدر معلوم بود و گاها آنقدر شدت می یافت که مجبور شدم چند باری از سیامک و بهداد بخواهم تا حرفایشان را تکرار کنند.
با این اوصاف سرانجام به منزل سیامک رسیدیم!

ادامه دارد

25

2011-01-09T00:02:00.001+03:30

چهارشنبه عصر پس از بازگشت از پادگان به منزل تصمیم گرفتم تا در خانه بمانم تا شاید بتوانم کمی به خودم برسم! برای همین بلافاصله پس از خوردن چند بیسکویت به جای ناهار دست به کار شدم و وسایلم را برداشتم و راهی حمام شدم!
باید شیو میکردم! برای همین تقریبا دو ساعتی در حمام مشغول بودم و در تمامی این مدت آنچنان غرق در رویاهایم بودم که گذر ازمان را احساس نمیکردم و شاید اگر با صدای مادرم به خودم نمی آمدم که نگرانم شده بود آنقدر آنجا میماندم تا خوابم میبرد!
...

از حمام بیرون آمدم ، پدرم را دیدم که با چهره ایی عصبانی و کاملا برافروخته روبروی تلویزیون نشسته بود و مثلا مشغول تماشا کردن بود! به راحتی از چهره اش احساس کردم که از ماندن زیاد من در حمام و به خصوص شیو کردن تمام بدنم مانند همیشه ناراحت است! برای همین سعی کردم تا با کمترین جلب توجه از جلوی او عبور کنم!
به آرامی سلام کردم و در حالیکه حوله را دور خودم پیچیده بودم از جلوی پدر رد شدم او نیز با عصبانیت به من نگاهی انداخت و سپس نگاهش را به زمین و پاهای من دوخت و من را با همان حالت بدرقه کرد! و در نهایت زیر لب پاسخ سلامم را داد!
نفس راحتی کشیدم، اما هنوز به در اتاقم نرسیده بودم که با همان لحن تحقیر آمیز همیشگی گفت: تا حالا اون تو چه کار میکردی؟
یک لحظه دنیا دور سرم چرخید و فشار عجیبی را در سرم احساس کردم، برای چند ثانیه دوست داشتم گستاخانه و آزاد فریاد بزنم به تو یکی مربوطی نیست! اما شرایط و ادب حکم نمیکرد، برای همین خونسرد پاسخ دادم: هیچی! یه کم به خودم میرسیدم!

انگار همین یک جمله کافی بود تا پدر کاملا بر افروخته شود و با عصبانیت تمام داد زد : از کی تا حالا یه پسر مثه دختر موهای پاهاش رو میزنه! خجالت بکش! یه نگاهی به خودت بنداز!
واقعا توان پاسخ دادن به پدر را نداشتم ، زیرا بحث کردن با یک انسان بسیار متعصب که ارزش های ذهنی اش کاملا بسته و با من متفاوت بودند ، بی فایده بود! آرام حوله را روی سرم انداختم و گفتم: خب؟ و سپس با مکث طولانی ادامه دادم: من اگه شیو نکنم تمام بدنم میخاره!
پدر اجازه نداد تا حرفم تمام شود و با حالت تمسخر ادامه داد : دقیقا مشکل اینجاست که تو میخاری!

مستقیم به چشمان پدرم نگاه کردم! دوست داشتم تا در صورتش داد بزنم: آره این همون بچیه که خودت مسبب خلقش بودی!

که پدر با لحن بدتری گفت: چه پر رو داره! نگاه هم میکنه! گم شو برو تو اتاقت
...
به اتاقم رفتم در را بستم ، حوله را روی تخت پرت کردم و همانطور لخت، روی لبه تخت نشستم وبه خودم گفتم: بیخیال! مگه تا حالا از این چیزها نشنیدی؟ و سپس مشغول خشک کردن موهایم شدم که نگاهم به موبایل افتاد! موبایل را برداشتم و برای سیامک با اس ام اس نوشتم: سلام . خوبی؟ برنامه فردا سرجاشه؟

هنوز یک دقیقه از رسیدن گزارش تحویل اس ام اس نرسیده بود که سیامک تماس گرفت و بعد از سلام و احوال پرسی با خونسردی گفت: برای دیدن بهداد یه پیشنهاد دارم!

با تعجب پرسیدم: چه پیشنهادی؟ سیامک ادامه داد: با بهداد تماس گرفتم و گفت که معلوم نیست کی میرسن! اما قطعا زودتر از ظهر نیست برای همین قراره بعد از رسیدن به اینجا ، با من تماس بگیره و من هم میرم دنبالش! بعد به تو هم زنگ میزنم که آماده باشی تا بیاییم دنبالت!
با خودم گفتم که حتما سیامک قصد دارد تا قبل از دیدن من نکاتی را به بهداد بگوید! اما دوباره به خودم یادآوری کردم که اگر سیامک قصد بدی به جز آشنایی ما را با همدیگر داشت کلا چنین پیشنهادی نمیداد! در نهایت از سیامک تشکر کردم و به او گفتم که هر کاری را که خودش صلاح میداند انجام دهد و من هم منتظر تماس او خواهم بود!
...
سرانجام شب شد و من نیز راهی به جز گذراندن این زمان با اینترنت و چت نداشتم!
طبق عادت همیشگی به سایتهای مختلف سر میزدم و در این حین نیز با مسنجر آنلاین بودم!و به روم های مختلف نیز سرک میکشیدم! ناگهان از رضا برای من یک آی ام رسید! به پیامش دقت کردم، در آن نوشته شده بود که وبلاگش به روز شده است! اما هنوز آیدی اش اینوزیبل بود! پس از کمی چراغش روشن شد اما جلوی آیدیش را بیزی گذاشت! سعی کردم تا عادی باشم و اهمیت ندهم که خودش پیغام داد و گفت: این بیزی برای شما نیست! روی لینکی که برای من فرستاده بود کلیک کردم! لینک مربوط به وبلاگی بود که در آن روزها به روز میکرد (چیزی به جز وبلاگ امروزی اش پسر) !
آن شب تا دیر وقت با وبلاگ اجتماعی رضا سرگرم بودم! البته هر چند که قبلا بدون اینکه صاحبش را بشناسم چند پستی از آن را خوانده بودم اما آن شب فرصتی دست داد تا در حضور خودش که در مسنجر آنلاین بود به آرشیوش نگاهی بیاندازم و گاها نیز سئوالتی از او بپرسم!
رضا نیز علی رغم اینکه آن روزها کاملا سرش شلوغ بود به آرامی و با حوصله به سئوالات من جواب میداد!

...

بالاخره پنجشنبه فرا رسید! علی رغم اینکه مانند شب های قبل دیر خوابیده بودم اما صبح آن روز بر خلاف همیشه به راحتی از خواب بیدار شدم و پس از خوردن یک صبحانه کامل، حتی زودتر از موعد همیشگی به سر کوچه رفتم تا منتظر سرویس بمانم! و همین انرژی مضاعف که از اول صبح با من همراه بود آنقدر موجب غیرعادی جلوه دادنم شده بود که حتی راننده سرویس نیز متوجه این تفاوت شده بود!
پس از رسیدن به پادگان و انجام مراسمات معمول و روزمره، با انرژی تمام مشغول به کار شدم! اما خوشبختانه حوالی ظهر به اتفاق سرهنگ برای بازدید از اطراف پادگان به ماموریت رفتیم و همین باعث شد که آن پنجشنبه زودتر از موعد همیشه به خانه بازگردم
پس از رسیدن به منزل، آرام و قرار نداشتم، سعی کردم تا کمی بخوابم! برای همین روی تخت دراز کشیدم و مشغول گوش دادن به موسیقی بودم که درهمان حالت خوابم برد! چند ساعت بعد با صدای مادرم از خواب بیدار شدم که میگفت: بهبد! عزیزم؟ پا شو دیگه ساعت پنجه ! مگه امشب نمیری بری پادگان؟
هنوز گیج و خواب بودم که پرسیدم : پادگان ؟
مادر با مهربانی گفت : آره! مگه خودت نگفتی امشب رو باید پادگان باشی !؟
یادم آمد که برای اینکه بتوانم شب پنجشنبه را بیرون از خانه باشم به مادرم دروغ گفته بودم که باید آخر هفته را در پادگان بمانم! هر چند که قانون ماندن آخر هفته در پادگان یک واقعیت بود اما به لطف دوست خوب و هم خدمتی ام آرش که حسابی هوای من را در پادگان داشت معمولا از این موضوع فرار میکردم!
یک لحظه از خودم بدم آمد که دروغ میگفتم و این اولین باری بود که برای گرفتن آزادی مجبور به این کار بودم برای همین چیزی نگفتم و از مادر تشکر کردم که او ادامه داد:پا شو یه چیزی بخور! کوله ات رو هم آماده کردم! ببین چیزی کم نداری؟
از سر جایم بلند شدم و از کنار مادرم رد شدم! برای یک لحظه میخواستم داد بزنم: دارم مثه سگ دروغ میگم! میخوام امشب بیرون باشم و فقط نمیخوام بابا بفهمه!اما بیخیال شدم و به طرف کوله رفتم!
ادامه دارد

چند نکته

2010-12-29T22:52:00.000+03:30

:. مسئولان محترم! من که میدونم شما نمیخونید و یه مشت ربات ابله تر از خودتون دارن این سایت ها و بلاگ ها رو فیــ ـلـ ـتـ ـر میکنن! اما اینو هم بدونید که به لطف گوگل و ایجاد وبلاگ مجانی من یکی اینقدر وبلاگ میزنم تا جون خودم دربیاد!

:. این کنار هم نوشتم اگه اینجا هم مسدود شد یکی به آدرس اضافه کنید.

:.ایمیلم هم این کنار نوشتم تا دوستان نگن دارم از همه چیز فرار میکنم! پس هر چی سئوال هست میتونید بپرسید!

:. مانند روال قبل برای کامنت ها تایید گذاشتم! البته نه برای اینکه نظرات رو سانسور کنم! بلکه برای اینکه چون بسیاری از شخصیت های فالش منو میشناسن و ممکنه برای خودشون و دیگران دردسر درست کنن و به همین دلیل نیازه که یه تایید وجود داشته باشه! وگرنه من همه نظرات رو حتی توهین به خودم تایید میکنم.

:. درتایید بند قبلی بگم ، شاید عنایات بعضی از دوستان در من تاثیر بذاره ! اما مطمئن باشید که در روند ادامه پیدا کردن فالش بی تاثیره!

:. سعی میکنم از این به بعد زودتر به روز کنم ! باور کنید من بی تقصیرم!

24

2010-12-13T00:17:00.001+03:30

عصر دلگیر روز سه شنبه بود و حدود یک هفته ایی از آن روز نحسی که حسابی جلوی سیامک وا داده بودم میگذشت! یک ساعتی بود که از پادگان به منزل برگشته بودم و پس از خوردن ناهار ، طبق عادت همیشگی به تختم رفتم تا کمی از خستگی روزانه پادگان بکاهم و استراحت کنم!
برای آرامش بیشتر از هدفون استفاده کردم تا شاید به کمک یک موزیک آرام به خواب بروم، چشمانم را بستم و در همان حالیکه به یک موزیک بی کلام گوش میدادم در افکارم غرق شدم! به این فکر کردم که آیا سیامک قصد دارد من را با بهداد آشنا کند؟ و یا شاید هم اصلا بهدادی در کار نیست! و یا تمامی قضیه بهداد ، یکی از ترفندهای زیرکانه سیامک است! به طور کلی پایه و اساس تمامی تصورات بدی که به ذهنم میرسید ، بدقولی سیامک در زمینه آشنا کردن من با بهداد بود!
...
در افکارم غوطه ور بودم که ناگهان دستی را روی شانه ام حس کردم! از سرجایم پریدم، این مادرم بود که با آرامش گفت: آروم عزیزم! موبایلت زنگ خورد! بلافاصله به ذهنم رسید که باید سیامک باشد برای همین به سرعت از روی تخت بلند شدم و به طرف موبایل پریدم! و به گوشی رسیدم و آن را برداشتم و پس از دیدن یک میس کال و یک اس ام اس با اضطراب زیادی به سراغ اس ام اس ها رفتم! کاملا حدسم درست بود! زیراکه با اس ام اسی از سیامک مواجه شدم که در آن نوشته بود: آخر این هفته حاضر باش!
بلافاصله در پاسخ نوشتم: برای چی آماده باشم؟
سیامک جواب داد: برای آشنایی با بهداد! شش به بعد خونه منتظرتم!
...
تا موعد رفتن به منزل سیامک، آرام و قرار نداشتم! برای همین سعی کردم تا خودم را با کامپیوتر و پرسه زدن در گــ ـ ـی روم ها سرگرم کنم! اما بی فایده بود ، استرس عجیبی تمام وجودم را فرا گرفته بود ! از طرفی مشتاق بودم تا هر چه زودتر در مورد بهداد بیشتر بدانم اما از طرف دیگر به دلیل همین اندک شناخت نسبی که از ماهیت سیامک داشتم و تقریبا مطمئن بودم که هیچ کاری را بدون در نظر گرفتن منافع شخصی خودش انجام نمیدهد، به این شک کرده بودم که دوستی بین من و بهداد چه منفعتی برای سیامک دارد!
اما مهمترین مسئله ایی که در آن لحظات و بیش از همه موارد، ذهن مشوش من را مشغول کرده بود، این بود که من برای آشنایی با شخصی اشتیاق داشتم که احتمال میرفت تا در آینده نقش بـ ـ ـی اف را در زندگی من بازی کند! و شاید این حس و تصمیم بود که به صورت ناخود آگاه به منزله قطع کامل امید برای بازگشت سام محسوب میشد!
...
به منزل سیامک رسیدم، از بودن ماشینش در جلوی در مطمئن شدم که او حتما در منزل است! زنگ زدم اما این بار خیلی دیرتر از دفعه های قبل در را باز کرد! به آهستگی از پله ها بالا رفتم! قبل از رسیدن به در ورودی چند نفس عمیق کشیدم و با خودم گفتم: سعی کن آروم باشی. دوباره در زدم، اما این بار هم پاسخی نشنیدم و برای همین وارد شدم!
منزل سیامک برخلاف دفعه های قبل کاملا تاریک بود و فقط صدای یک موزیک لایت به گوش میرسید! سلام کردم، اما دوباره پاسخی نشنیدم! این بار بلندتر سلام کردم! و سیامک پاسخ داد: سلام من اینجام! توی آشپزخونه!
به طرف آشپزخانه رفتم، سیامک با یک شلوارک کرم و یک تی شرت سفید پشت یکی از کابینت ها ایستاده بود و با دیدن من خندید و گفت به به آقا بهبد ! منتظرت بودم! خندیدم و گفتم: مرسی سیامک جون! منم منتظر بودم!
سیامک با شیطنت گفت: منتظر من یا منتظر بهداد ؟ و سپس برای رفتن به یخچال از جلوی من رد شد! یک لحظه در اثر جابه جایی سیامک ، بوی عطر ملایمی را حس کردم که خیلی به مشامم آشنا میرسید! برای همین با تمام دقتی که داشتم مشغول استنشاق آن شدم که سیامک پرسید: چی شده؟ داری به چی فکر میکنی؟
من که هنوز مشغول جستجو در بوی های آشنا ذهنم بودم گفتم: این عطری که زدی برای من خیلی آشناست!
سیامک با تعجب گفت: عطر؟ و سپس پشت میز روبه روی من نشست و مشغول نگاه کردن به من و ورقه کردن خیارها شد!
...
سیامک آنقدر محو نگاه کردن به من شده بود! که یادش رفت جواب سئوال من را بدهد! پس از چند لحظه کاملا میتوانستم سنگینی نگاهایش را حس کنم! به همین علت و برای عوض شدن آن جو پرسیدم: چیزی شده؟
سیامک بدون اینکه فکر کند جواب داد : میدونستی خوشـ ـ ـ ـ ـگلی ؟
خندیدم و گفتم: مطمئنی سرت به جایی نخورده! و سپس به اطرافم نگاه کردم و گفتم: توی این فصل نارنگی به این خوبی از کجا آوری؟ سیامک سرش را جلو آورد و در چشمان من زل و گفت: منم دیگه! سیامک هر چی میخوام باید بشه!
...
برای یک لحظه از رفتار سیامک حس بدی پیدا کردم! برای همین از سر جایم بلند شدم و گفتم: من میرم توی هال! و به طرف هال رفتم و یک راست روی زمین و کنار های فای نشستم و مشغول نگاه کردن به آن شدم. سیامک پشت سر من آمد و گفت: نظرت در موردش چیه؟
برگشتم و به سیامک نگاه کردم که ناگهان خندید و گفت: این چه طرز نشستنه؟
از بچگی عادت داشتم که هنگام نشستن بر روی زانوها بر خلاف همه که پاهایشان را زیر بدنشان قرار میدهند، آنها را در طرفین بدنم بگذارم و دیدن این نوع نشستن برای افرادیکه اولین بار من را میدیدند و با توجه به دامنه حرکت محدود مفاصل کار سختی و تعجب آوری به نظر میرسد! برای همین گفتم: از بچگی عادت دارم! سیامک یک قوطی آبـ ـجـ ـو که پشت سرش گرفته بود را جلو آورد و به من داد و گفت: شب مهمون دارم و قراره با اونا سـ ـاکی بخورم! میدونم نمیتونی بمونی و بهت گیر میدن! لااقل اینو الان بخور!
قوطی را از دست سیامک گرفتم و گفتم: مرسی! اما نمیخورم! سیامک جواب داد: این یه رسمه! رسم منه! اگه با من نمیخوری باشه اما باید با خودت ببریش!
پاسخ دادم: میذارم اینجا هر وقت اومدم میخورم! و به طرف کاناپه رفتم روی آن نشستم و کنترل های فای را در دستم گرفتم و مشغول نگاه کردن به آن شدم! سیامک هم کنار من نشست و بعد از یک سکوت طولانی گفت: مثله اینکه نمیخوایی چیزی در مورد آخر هفته بدونی؟ پاسخ دادم: مطمئنم خودت به وقتش میگی!خیلی خوش شانسی! پنجشنبه این هفته، بهداد با خانواده اش میره خوزستان!
من نیز همچنان ساکت بودم و به های فای نگاه میکردم که سیامک بعد از مکثی طولانی با عصبانیت گفت: یعنی متوجه نشدی؟خندیدم و گفتم: نه!
ادامه داد: این یعنی از اینجا رد میشن و میتونی بهداد رو همین جا ببینی و دیگه لازم نیست جایی بریم! چون خوزستان سر راه اینجاست.
بلافاصله پاسخ دادم: اما اونا از اینجا رد میشن! و خیلی نمیشه نگهش داشت!
سیامک دوباره خندید و گفت: بذار ببینش! بعد برای زیاد موندش تصمیم بگیر!
و سپس گفت: قراره بهداد با خانواده اش برن خوزستان و چند روزی بمونن! پدرش اصالتا خوزستانیه و اونجا کار داره. اگه با هم به توافق برسین میتونیم بهداد رو چند روزی اینجا نگه داریم!
پاسخ دادم: یعنی به همین راحتی؟
سیامک گفت: خب میگم خر شانسی دیگه! حتما مطمئنم که میگم!
کمی مکث کردم و به آرامی پرسیدم : سیامک تو چرا باید اینقدر برای آشنا کردن ما تلاش کنی!
سیامک نفس عمیقی کشید و سرش را پایین انداخت و گفت : نمیدونم!
پاسخ سیامک در آن حالت من را مشکوک تر از همیشه کرد! اما کاملا مشخص بود که سیامک در وضعیتی نیست تا بیشتر از او بپرسم برای همین سکوت را ترجیح دادم و چند دقیقه بعد از اینکه موضوع بحث را منحرف کردم با سیامک خداحافظی کردم و به طرف منزل بازگشتم.
...
به منزل رسیدم و مشغول بیرون آوردن لباس هایم بودم که تلفن منزل زنگ خورد! به سرعت به طرف تلفنی رفتم که آیدی کالر داشت تا شماره آن را ببینم! مادرم درحالیکه مشغول آب دادن به گل های باغچه بود پرسید: کیه ؟ شماره را خواندم و مادر گفت: نمیشناسم بردار!
یک لحظه قبل از برداشتن گوشی ، از روی آخر شماره ، صاحبش را شناختم! اما برای اینکه هنوز مطمئن نبودم ، گوشی را برداشتم و مودبانه گفتم : بفرمائید! حدسم درست بود و صاحب آن شماره کسی به جز رضا نبود!
رضا گفت : منم رضا !
با اینکه شناخته بودم اما دوباره پرسیدم : کدوم رضا ؟
و رضا آرام و با احتیاط فامیلش را گفت و سپس مودبانه احوال پرسی کرد! در تمام آن چند لحظه ایی که احوال پرسی میکردیم به این فکر میکردم که چرا رضا علی رغم این همه انرژیک بودنش این همه رسمی و قالبمند رفتار میکند! ببخشید شما موبایل نداشتید ، که من مزاحم منزل نشم؟
خندیدم و گفتم: اولا من شما نیستم! سپس در کمال خونسردی دروغ گفتم و ادامه دادم: نه! یکی دارم اما ازش استفاده نمیکنم!
رضا هم آهی کشید و گفت: مهم نیست!
من هم ادامه دادم: خب! خوشبختانه ما که خانوادگی همدیگه رو میشناسیم! پس جای نگرانی نیست
رضا نیز تایید کرد و در ادامه خواست تا برای قدم زدن فردا عصر بیرون برویم! دوباره مجبور به دروغ گفتن شدم و گفتم: آخر هفته ها ما باید توی پادگان بمونیم تا بچه های شهرستان بتونن برن مرخصی، منم این پنجشنبه جمعه باید بمونم!
رضا در پاسخ گفت: خب! اجازه ندادم حرفش تمام شود و گفتم: ولی در عوض براش شنبه مشکلی ندارم! خوشحال میشم ببینمت!
رضا نیز آرام پاسخ داد: خب ممنونم میشم! پس قرار ما همون روز شنبه ساعت پنج عصر و اگه در برنامه تغییری ایجاد شد با تلفن به همدیگه اطلاع میدیم! تشکر کردم و خداحافظی کردیم
نفس راحتی کشیدم و به خودم گفتم: اینم یه بچه پولدار افاده ایی که نهایتا سـ ـ ـ ـ ـکـ ـ ـس میخواد!
به اتاقم رفتم و مشغول بیرون آوردن سایر لباسهایم شدم که دوباره این به ذهنم رسید که شاید در مورد رضا قضاوت درستی ندارم! زیراکه او فقط مانند بچه پولدارهای رفتار میکرد اما در تمامی دیدارهایی که داشتیم تفکری به جز سکـ ـ ـ ــ ـس داشت! یک لحظه کلافه شدم و به خودم گفتم : خب اینم از رضا! نهایتش یه چیزی میشه دیگه! سخت نگیر

ادامه دارد

پ.ن

رضا = رضا پسر

23

2010-11-27T00:31:00.001+03:30

سیامک من را به آرامی از خودش جدا کرد ، سپس من را به طرف کاناپه ایی که درست کنار در ورودی بود هدایت کرد و از من خواست تا روی آن بنشینم! و خودش هم درست روی زمین مقابل من نشست. با دستانش اشک های من را پاک کرد و گفت: بهبد من بچه نیستم! میتونم کاملا بفهمم که تو اهل این جور چیزها نیستی! فقط میخواستم مطمئن بشم، که دیگه شدم!
...
از صحبتهای سیامک، کمی احساس آرامش کردم ، اما هنوز خجالت میکشیدم تا به چهره او نگاه کنم! برای همین سرم را پایین انداختم و ناخواسته به دستانم خیره شدم! چشمم به حلقه یادگاری افتاد که آن را با سام خریده بودم و حتی تا مدت ها این حلقه در دستان سام بود! و برای من یک یادگاری از او محسوب میشد.
چشمانم را بستم و به موقعیتی که در آن بودم فکر میکردم! هیچ وقت حتی این تصور را نداشتم که سام با این همه سنگدلی از من جدا شود! به مرور خودم میپرداختم، به مسعود و حوادث تلخی که با او تجربه کرده بودم که ناگهان سیامک با گرفتن دستهای من رشته افکارم را پاره کرد!
...
سیامک دستش را روی دست من گذاشت و سپس با انگشتش، حلقه ام را لمس کرد و گفت: این حلقه چیه دستته ؟ پاسخی ندادم! سیامک با دست دیگرش سر من را بالا آ رد و گفت: وقتی دارم باهات صحبت میکنم به من نگاه کن لطفا! پرسیدم این حلقه که دستته چه مناسبتی داره؟
پاسخ دادم: این حلقه رو با سام خریدم! نه اینکه حلقه بی افیمون باشه! یه حلقه است که از اون برام یادگاری مونده!
سیامک نفس عمیقی کشید و گفت: از دست تو پسر!
و سپس از جلوی من بلند شد و به طرف آشپزخانه رفت و از آنجا گفت: پس هنوز فراموشش نکردی؟
گفتم : مگه میشه عشقی رو که سالها باهاش زندگی کردم فراموش کنم؟
سیامک در حالیکه با دو قوطی آبـ ـ ـجـ ـو از آشپزخانه بیرون می آمد گفت: چرا نشه؟ وقتی فراموشت کرده؟ تو نباید فراموشش کنی؟ و سپس یکی از قوطی ها دست من داد و گفت : به جای اینکه غصه بخوری بیا اینو بخور! قوطی را به سیامک پس دادم و با عصبانیت گفتم: مگه میشه کسیکه این همه دوستش دارم رو فراموش کنم ؟
سیامک خندید و گفت: ناز نکن بخور! چرا نشه؟ من یه روش بلدم که بهت قول میدم به راحتی بتونی فراموشش کنی!
خیلی مشتاق بودم تا روش سیامک را بدانم برای همین با کنجکاوی پرسیدم: میگی لطفا ؟
سیامک دوباره خندید و گفت: باشه میگم! اما یه شرط داره و اونم اینه که اول آبـ ـ ـجوت رو بخوری! و قوطی را به من پس داد!
قوطی را از سیامک گرفتم! یک لحظه سرمای آن تا عمق استخوان هایم رسوخ کرد و برای همین گفتم: وایی خیلی سرده!
سیامک دوباره روی زمین روبه روی من نشست و گفت: پس میخواستی داغش کنم؟ کی رو دیدی آبـ ـ ـجو رو داغ بخوره!؟
خندیدم و گفتم : خب درست میگی! اما این خیلی زیاده و بزرگه!
سیامک در آبـ ـ ـجویش را باز کرد و مانند همیشه کف بالا زد ! برای همین از سرجایش پرید و فورا برای اینکه فرش کثیف نشود در ورودی را باز کرد و قوطی را آنجا نگه داشت تا کف ها در خانه نریزد! از این حرکت سریع سیامک به خنده افتادم و سیامک هم همینطور که قوطی را بیرون از خانه نگهداشته بود به من نگاه میکرد و میخندید!
...
از سر جایم بلند شدم و از روی میز دستمال کاغذی برداشتم به طرف سیامک رفتم و دستمال را به او دادم گفتم: تو هیچ وقت یاد نمیگیری اینو چه طوری باز کنی!
سیامک گفت: خب چه کار کنم! من که اهل اینچیزها نبودم! تو یادم دادی!
دوباره هر دوی ما خندیدیم و این بار به طرف کاناپه ایی رفتیم که در وسط حال روبه روی تی وی بود ، سیامک قوطی آبـ ـ ـجو را به من داد و گفت: اینو بخور تا اون یکی رو برای تو باز کنم!
پاسخ دادم: نمیخواد! من نمیتونم بخورم! این زیاده!
سیامک گفت: باشه برای منم زیاده! پس تو بخور تا منم بخورم!
از سرجایم بلند شدم و به طرف آشپزخانه رفتم تا یک لیوان بیاورم که سیامک مانع این کار شد و از من خواست تا همانطور از سر قوطی بخورم! و خودش هم بعد از من بخورد!
...

مشغول خوردن آبـ ـ ـجو بودم که سیامک خندید و گفت: آفرین پسر حرف گوش کن! حالا من به قولم عمل میکنم و بهت میگم که باید چه کار کنی که در عین حالیکه سام رو فراموش کنی بتونی به یک زندگی خوب و آروم برگردی!
جرعه ایی از آبـ ـ ـجو خوردم و تمام حواسم را به سیامک دادم! او نیز دوباره روی زمین روبه روی من نشست و گفت : ببین بهبد، شنیدی میگن که فقط یه عشق تازه میتونه جای یه عشق قدیمی رو بگیره؟
با تعجب به سیامک گفتم: نه نشنیدم!
سیامک دستان من را در دستانش گرفت و گفت: ببین بهبد جون! این یه اصل علمیه!
پاسخ دادم: اصل علمی؟
سیامک خندید و گفت: حالا گیر نده! اما این یه قانونه که باید یه مولد انرژی وجود داشته باشه تا یه سیستم به حیات خودش ادامه بده! و سپس کمی فکر کرد و گفت: و این مولد انرژی برای آدم ها گاها عشقه! و اگه این مولد دچار مشکل بشه یا باید تعمیرش کرد یا عوضش!
...
با اینکه از حرفهای سیامک سردر می آوردم اما این موضوع برای من جذابیت بیشتری داشت که منظور اصلی سیامک از جایگزین کردن عشق چه چیزی میتواند باشد! زیرا سیامک زرنگتر از آنچیزی به نظر میرسید که نشان میداد! برای همین سکوت را ترجیح دادم و یا نهایتا سعی کردم با پرسش های محدود از نظر اون مطلع شوم!
سیامک در ادامه صحبت هایش گفت که از همان اول که من را دیده به شدت احساس نزدیکی به من داشته و از طرفی به دلیل اختلاف سنی زیاد ما ، این احساس نزدیکی را در مسائل جـ ـنـ ـ سی نمیدیده و برای همین در برابر من احساس مسئولیت میکند!
اما من هنوز از گفته های سیامک گیج بودم و پرسیدم : خب سیامک جان همه اینا درسته! اما نظرت چیه؟
سیامک مکثی کرد و سپس قوطی آبـ ـ ـجو را از دست من گرفت و جرعه ایی از آن نوشید و گفت: چه قدر آبـ ـ ـجوی خوشمزه اییه! مخصوصا که اول تو خوردی!
...
چند لحظه ایی سکوت بین ما حاکم شد و سیامک همچنان جرعه جرعه از آبـ ـ ـجو میخورد! تا اینکه من از بی تفاوتی او در برابر سئوالم کلافه شدم و بار دیگر پرسیدم: سیامک چه پیشنهادی داری!؟
سیامک خندید و به آرامی گفت: پیدا کردن یه بی اف جدید!
به چشم های سیامک نگاه کردم! به خوبی میتوانستم قاطعیت را از آنها حس کنم! برای همین اینبار جدی و مصمم به او گفتم: من این کار رو نمیکنم!
چهره سیامک برافروخته شد! و سپس با عصبانیت گفت: پس میخوایی به جـ ـنـ ـده بازی هات ادامه بدی!
مهلت ندادم تا حرف های سیامک تمام شود و گفتم: تو هم یه چیزی میگی سیامک! من از بچگی با سام بزرگ شده بودم و پیدا کردن یکی مثله اون دیگه برای من بعیده!
...
یک ساعتی را با سیامک درباره خصوصیات بی افی که میخواستم حرف زدیم! اما در تمام این مدت حس میکردم که سیامک کسی را برای من در نظر دارد! زیرا در برابر هر خواسته جوابی داشت تا نهایتا من کلافه شدم و با بی حوصلگی از او پرسیدم: تو که اینقدر برای هر چیزی جوابی داری حتما کسی رو هم برای من سراغ داری؟
سیامک خندید و با خونسردی گفت: آره
با تعجب پرسیدم: آره؟ این شخص کیه؟ کجاییه و ...
سیامک به آرامی از روی زمین بلند شد و کنار من روی کاناپه نشست و دست من را در دستانش گرفت و گفت: یه پسر! هم سن و سال خودت! با همون خصوصیاتی که میخواستی!
با کنجکاوی پرسیدم: این پسر کجاست؟
سیامک دوباره خندید و گفت: بهم معرفی میشید! فقط آخر این هفته رو برای آشنایی با بهداد خالی کن! البته باید قبلش با بهداد هماهنگ کنم!

ادامه دارد

پ.ن
عذر خواهی بابت بد قولی هام !

من عقده ایی هستم!

2010-08-22T01:02:00.000+04:30

یه سری کار انجام نشده دارم که هیچ ربطی به هم ندارن!

قبلش بگم

من مبتلا به افسردگی نیستم !

من همون بهبد پرشانی هستم که ابژکتیو رو هم داره !

من فقط این چند خط خودم هستم !

1- تسویه حساب با دانشگاه!

این موضوع داره هر روز رنجم میده!

از یه طرف باید کار و زندگیت رو بیخیال بشی و بری به رئیست بگی که مرخصی میخوایی!

از یه طرف دیگه حالم بهم میخوره از فاشیست های کثافتی که تا میفهمنن از خودشون نیستم!

کاری ندارن به جز پاس دادن من به همدیگه!

کاش میشد این مدرک لعنتی رو زودتر بگیرم.

2- ادامه تحصیل

خیلی دوست دارم بیشتر از لیسانس درس بخونم!

اما مجبورم مثه خر کار کنم و این درست چیزیه که با ادامه تحصیل فول تایم من مغایرت داره!

میدونم که حقمه و مطمئنم!

اما همین قدر هم اطمینان دارم که باید ببوسمش و بذارمش کنار !

3- تسویه حساب با بابا

خیلی دوست دارم یه روز توی صورتش داد بکشم که تو همون کثافتی بودی که زندگی من یکی رو تباه کردی!

بهش بخندم و بگم همیشه از کونــ ـی بودن من ترسیدی !

اما دیگه نترس ، بلکه مطمئن باش.

4- ادامه فالش

خیلی دوست دارم ادامه این وبلاگ نحس رو بنویسم!

شاید خودم ارضا بشم!

و مهمتر از همه به تنها دینی که توی این دنیای اقلیت دارم عمل کنم!

5- خودکشی

شاید خیلی ها فکر کنن که خودم رو لوس میکنم!

اما همیشه دوست دارم یه جایی تمومش کنم!

و بالاخره اگه اوضاع همین جوری باشه ثابتش میکنم

یه جایی که دیگه چند ثانیه بعدش نباشم.

این روزها دارم خیلی خوب به تابوتم (ماشین) میرسم!

هیچ وقت به این اندازه ازش مطمئن نبودم!

فقط امیدوارم اگه موعدش رسید مثه دفعه های قبل ناکام نباشم یا زیادی برای زندگی زحمت نکشم !

2010-08-21T01:28:00.000+04:30

خیلی وقتا هست که آدم دوست داره حرف بزنه

خیلی وقتا هست که آدم دوست داره کارهایی رو انجام بده که همیشه دوست داشته.

اگه نزنه و یا انجام نده ، توی گلوش میشه بغض ! یا گاهی هم عقده!

فالش برای من یه دین بود (دلم نمیاد بگم بود! چون هنوز این دین رو به جا نیاوردم)

خدا رو شکر که الان همه چی آرومه.

خیلی دوست دارم بنویسم اما دلم نمیاد!

برای اینکه هستن کسانی که دوستشون دارم و دارن و اینجا رو میخونن.

اما من هستم

...

22

2010-01-30T15:29:00.000+03:30

با اعتماد به نفس احمقانه ایی روی شکم دراز کشیدم و دستانم را در طرفین بدنم قرار دادم و صورتم را روی تخت گذاشتم، و به سیامک گفتم: امیدوارم بتونی مودم عوض کنی! فقط مواظب باش که بدترش نکنی!
سیامک چهار زانو روی تخت نشست، سپس با زیرکی خاصی گفت: یعنی به این راحتی دراز کشیدی؟
برای یک لحظه از نحوه برخورد سیامک و به خصوص از جمله آخرش ناراحت شدم و از اینکه به سرعت تصمیم گرفته بودم تا به گفته های سیامک عمل کنم پشیمان شدم! از طرفی یک حس نیاز درونی شرایط را طوری بر من محاط کرده بود که میخواستم هر طوری که شده از شر هـ ــات بودن لعنتی رهایی پیدا کنم و شاید اگر این رهایی، به قیمت تمام شدن ســ ــکــ ــس با یک غریبه هم بود، مخالفتی نداشتم!
با همه اینها از این متنفر بودم تا خودم را ارزان بفروشم! و از این متنفرتر که سیامک فکر کند که با یک جــ ـنــ ده طرف است! زیرا به جز نحوه آشنایی من و سیامک در تمامی مکالمات و دیدارهای بعدی ما ، تصور میکردم که او برای من احترام خاصی قائل است
اما با توجه به نحوه برخورد و رفتار سیامک برای یک لحظه هم که شده بود مطمئن شدم که خودم را ارزان فروختم! سعی در توجیه داشتم و به سرعت به خودم یاد آوری کردم که علی رغم تمایل و نیاز من برای سـ ـ ـکـ ـس، من برای این کار روی تخت دراز نکشیده بودم و احتمالا برخورد آخر سیامک از روی شوخی و مزاح بوده است!
با همه اینها نتوانستم خودم را توجیه کنم و به آرامی رو به بالا برگشتم که در این حین سیامک دستانش را روی شانه های من گذاشت و گفت:چرا داری برمیگردی؟ کاملا به پشت برگشتم و با جدیت به سیامک گفتم: چون یه جوری رفتار کردی که من، اصلا ماساژ نمیخوام! سیامک با تعجب نگاهی کرد و سپس دستانش را روی شانه های من گذاشت و با یک حرکت دورانی من را به روی شکم انتقال داد!
برای یک لحظه فکر کردم که سیامک قصد دارد تا به زور من را وادار به انجام کاری کند! برای همین مقاومت کردم که او بلافاصله متوجه شد و گفت: ببین بچه تو فکر کردی من میخوام چه کار کنم!؟ فکر کردی با یه متجاوز طرفی؟ من فقط میخوام کمکت کنم ، پس خواهشا اعتماد کن!
با شنیدن این حرف کمی خیالم راحت شد و دوباره روی شکم خوابیدم و به سیامک اجازه دادم تا کارش را انجام بدهد
...
او در ماساژ دادن یک حرفه ایی به تمام معنا بود! و مانند یک فیزیوتراپیست ماهر با حرکات جالب و استثنایی اش عضلات من را آنچنان ماساژ می داد که انگار خستگی سالیان گذشته را از آنها برطرف می نمود، البته نکته جالبی که در همان ابتدای کارش متوجه شدم این بود که در انتخاب عضلات سانسور را رعایت می کرد به طوریکه از ناحیه کمر به پایین را نادیده می گرفت! و اصلا با آن مناطق کاری نداشت! اما همین حرکات و ماساژ های محدود کافی بود تا حسابی خون در عضلات من به جریان بیافتد و بدن من را گرم و گرم تر کند به طوریکه حس میکردم کم کم هــ ـات و هــ ــات تر می شوم!
متاسفانه در همان لحظات سیامک دست از کار کشید و بعد از یک مکث چند ثانیه ایی گفت: اگه میخوایی تا پاهات رو هم ماساژ بدم؟ من که حسابی تحریک شده بودم برای پاسخ مثبت به سیامک تردید داشتم برای همین پرسیدم
ماساژ دادن پاها در چه حدیه؟
سیامک که متوجه منظور من شده بود با زیرکی خاصی پاسخ داد: در حدیه که بستگی به خودت داره !؟
کمی فکر کردم ، و به خودم گفتم نهایتش چی میخواد بشه؟ تهش سـ ـکـ ـس بیشتره؟ و سپس تصمیمم را گرفتم و به سیامک گفتم: هر کاری که دوست داری و فکر میکنی ماساژت کامل میشه ؛ بکن!
...
سیامک که کاملا به خنده افتاده بود پاسخ داد : آره جون خودت!
از خنده سیامک نتیجه گرفتم که احتمالا این تصور را داشته است که من برای ســ ـکــ ـس اوکی داده ام! برای همین به سرعت واکنش نشان دادم وگفتم: ببین سیامک، تو به من گفتی بدترم نمیکنی! من الان هیچ مشکلی ندارم! پس بد برداشت نکن لطفا!
سیامک پاسخ داد: آره خیلی هم خوبی! از قیافه ات معلومه! برای همینه که من میترسم به پاهات دست بزنم!
من که حسابی لج بازی ام گل کرده بود به سیامک گفتم: ببین من گفتم هیچ مشکلی ندارم! اگه میخوایی میتونم بهت ثابت کنم و تی شرت و شلوارم رو هم در بیارم! تا بدون اونها منو ماساژ بدی!
سیامک دوباره خندید و گفت: باشه! لجبازی جالبیه که معلومه آخرش به نفع کی تموم میشه! اتفاقا اگه لباس تنت نباشه کار رو برای من راحت تر میکنی! ولی مطمئنی میخواهی این کار بکنی ؟
یک لحظه جا خوردم! اما حرفی بود که زده بودم و من هم لجبازتر از آنی بودم که منصرف شوم برای همین در همین فرصت و قبل از اینکه به سیامک پاسخ بدهم تی شرتم را در آوردم و به کناری انداختم و سپس دکمه های شلوارم را باز کردم و برای اینکه تابلو تر از این نشوم روی شکم دراز کشیدم و سپس کمی شلوارم را پایین کشیدم و به سیامک گفتم : بقیه اش رو هم تو در بیار !
سیامک جلوتر آمد و دستانش را دو طرف شلوار من قرار داد و گفت : باشه هر کاری که میخوام میکنم !

بلافاصله به سیامک گفتم : میتونی هر کاری بکنی به جز خود کردن !
سیامک دوباره خندید و بدن من را بین پاهایش قرار داد و طوری بالای سر من قرار گرفت که یکی از زانوهایش طرف راست بدن من و دیگری طرف چپ من واقع شد، سپس بین پشت من و زانوهای خودش نشست و طوری نشست که نشیمنگاهش دقیقا بالای دنبالجه من قرار گرفت! سپس با احتیاط دستانش را روی شانه های من گذاشت!
...
با اینکه دستان سیامک اصلا سرد نبود! اما به محض تماس با بدن من موجب شد تا یک مرتبه از سر جایم بپرم به طوریکه سیامک گفت : آروم باش فقط اولش یه کم دستهای من سرده!
من که دوباره شیطنتم گل کرده بود پاسخ دادم: آره همه چیز فقط اولش سخته!
سیامک دوباره به خنده افتاد وسپس زیر لب گفت : تو رو خدا ببین چه جوری اسیر این بچه شدم! انگار داره اون میبره! و سپس شروع به ماساژ کرد! ابتدا به حرکاتی سراسری پرداخت که از بالای کتف شروع میشد و تا پاشنه آشیل پا ادامه داشت! البته در این حین نیز سیامک از بالای کمر من و باـ ـسنـ ـم میگذشت و با هر بار عبور دستانش از برآمدگی های نزدیک باسـ ـنـ ـم من را بیشتر و بیشتر تحریک میکرد! البته من نیز برای اینکه کمتر تحریک شوم و در آن حس فرو نروم از سیامک خواستم حرکتش را عوض کند اما سیامک کار را بدتر کرد و این بار به طرف پاهای من رفت! و شروع به ماسآز دادن آنها کرد!
لحظه به لحظه احساس داغی بیشتری میکردم، نفس هایم به شمارش افتاده بود! حسابی تحریک شده بودم و از طرفی حاضر بودم تا در هر پوزیشنی که سیامک میخواهد قرار بگیرم! برای همین یک لحظه طاقت نیاوردم و با یک حرکت ناگهانی از روی شکم به طرف بالا چرخیدم و صورتم رو به روی صورت سیامک قرار گرفت! سپس چشمانم را بستم و دستانم را باز کردم! سیامک هم کم کم به طرف صورت من آمد و لبهایش را جلوی آورد اما روی گونه های من گذاشت و برای یک لحظه آنها را در همان وضع نگه داشت! گرمای صورت سیامک و بوی آفترشیوش من را بیشتر تحریک کرده بود به طوریکه چشمانم را بستم و منتظر رسیدن لب های سیامک به لب هایم شدم! چند ثانیه ایی که برای من چندین دقیقه بود گذشتند اما سیامک به طرف من آمد و به طور مایل روی من خم شد! اما بعد از چند لحظه از من فاصله گرفت و روی لبه تخت نشست و دستانش را لای موهایش کرد و زیر لب چیزی میگفت!
من هم که حسابی ضد حال خورده بودم به این فکر میکردم که چه مشکلی پیش آمد که سیامک از ادامه کار منصرف شده است و برای همین به پهلو و پشت به سیامک خوابیدم و منتظر ماندم تا او چیزی بگوید! بعد از چند دقیقه سکوت سیامک به طرف من برگشت و گفت: دیگه داشتی زیاده روی میکردی!
کمی فکر کردم و تصمیم گرفتم تا او را مقصر جلوه بدهم و گفتم : خب مقصر من نبودم ! خودت هم بی تقصیر نبودی! سیامک از کوره در رفت و با عصبانیت گفت: خفه شو! فقط ثابت کردی که بر خلاف ادعایی که داری فقط سـ ـکـ ـس برات مهمه! باید از همون اول میشناختمت!
خواستم حرف بزنم که سیامک ادامه داد : تو به من گفتی دنبال بـ ـی افـ ـی! و بودنت توی اون روم یه اتفاق بوده! اما همین چند دقیقه پیش خودت داشتی همه چیز رو به طرف سـ ـکـ ـس میبردی!
...
حرف های سیامک کاملا درست بود! و این برای اولین باری بود که کسی من را به یک رابطه ســ ـکــ س محور متهم میکردم و با من چنین برخوردی را داشت! برای نتوانستم تحمل کنم و همانطور اشک هایم سرازیر شدند؛ در همین حین حرفهای سیامک را به طور مبهم میشنیدم اما کاملا متوجه شده بودم که اشتباه بزرگی را مرتکب شده بودم
راه بازگشتی نبود! خودم را خوار و ذلیل می دیدم و تصمیم گرفتم تا هر چه سریعتر آنجا را ترک کنم ، برای همین از همانطرف به پایین تخت رفتم و از روی آن بلند شدم که سیامک با ناراحتی گفت: کجا ؟ با همان حالت پاسخ دادم : دیگه نمیتونم اینجا بمونم باید برم!
سیامک از سر جایش بلند شد و به طرف من آمد و گفت : گریه کردی ؟
صورتم را از طرف سیامک به کناری برگرداندم اما سیامک این بار سئوالش را بلند تر پرسید و وقتی با جواب مثبت من روبه رو شد من را در بغلش گرفت، من هم که از گریه به هق هق افتاده بودم دوباره همه چیز را برای سیامک تعریف کردم
ادامه دارد

...
آکورد
میدونم تویی که اینجا رو میخونی و به من فحش میدی که چرا باید این لحظات خصوصی رو بنویسم!
شاکی میشی و حرف نمیزنی و فقط به چشمام نگاه میکنی! اونم نه بیشتر از چند ثانیه
باید بازم بهت بگم! من هنوزم همین بهبدم همین آشغالی که میبنی
درست به همین بی لیاقتی
همین

21

2009-11-23T21:52:00.000+03:30

از در اتاق خواب به سمت داخل رفتم و روی لبه تخت نشستم! سیامک هم پشت سر من وارد اتاق شد و لیوانش را روی میز کامیپوتر گذاشت و سپس صندلی را کنار کشید و به من نگاه کرد! برای یک لحظه تمام خاطرات مرتبه آخر در ذهنم تداعی شد، اما با صدای سیامک به خودم آمدم که گفت: بهبد با تو هستم ها! پی سی رو روشن کنم یا لبتاپ ؟
با تعجب به سیامک نگاه کردم و پرسیدم: اون آهنگ ها روی کدومه؟
سیامک که هنوز میخندید گفت: گفتم امروز کلا گیجی! روی هر دوتاست
پاسخ دادم: گیج؟
سیامک پی سی را روشن کرد و گفت: فکر میکنم با این راحت تر باشی، تو درایو موزیک هست، تا تو پیداش کنی من برم یه کم میوه بیارم!
...
پس از رفتن سیامک، از سرجایم بلند شدم، سپس به همان محلی رفتم که آخرین مرتبه کنار سیامک دراز کشیده بودم! چه قدردر تنهایی هایم از آن مرور صحنه پشیمان می شدم و چه دفعاتی بود که در اوج شـ ـهوت آرزو میکردم تا بیشتر از آن با سیامک پیش رفته بودم!
دستم را روی بالشت سیامک گذاشتم! با اینکه دمای آن تقریبا با محیط یکی بود اما حس میکردم که گرم است! سپس به پشت در نگاه کردم که یک شلوار جین قهوه ایی رنگ با یک تی شرت هم رنگش آویزان بود؛ بی اختیار به طرف در رفتم و به شلوار نگاه کردم! با خودم گفتم چه قدر سیامک نسبت به من بزرگتره!
سپس به تی شرتش دستی کشیدم و به آرامی آن را بو کردم ، بوی ملایم عرق مردانه همراه با عطر میداد
درست در همین موقع سیامک وارد اتاق شد! نگاهی به من انداخت که گوشه تی شرتش در دستم بود ، سپس لبخندی زد و گفت: اینها لباس کار هستن! حالا بیا یه چیزی بخوریم و سی دی هات رو رایت کنیم !
...
پشت پی سی سیامک نشستم، و او هم روی صندلی کوتاهی در کنار من نشست؛ سپس با راهنمایی او به درایوی رفتم که آهنگ های مورد علاقه من در آن قرار داشت، و پس از دستور رایت و گذاشتن سی دی منتظر شدم تا عملیات به انجام برسد!
سیامک در تمام این مدت ساکت بود و چیزی نمیگفت! تا اینکه بالاخره به بهانه خوردن میوه شروع به صحبت کردن نمود و گفت: یه لطف میکنی ببینی چرا یاهو مسنجر این سیستم باز نمیشه !؟
من هم که همیشه عادت دارم که برای شنیدن صحبت های مخاطبم، به او نگاه کنم؛ این بار با نگاه کردن به سیامک که درست در فاصله کمتر از یک متری من نشسته بود، ناگهان یاد آن روزی افتادم که کنار او در تختش دراز کشیده بودم و بی اختیار تمرکزم را از دست دادم، اما سعی کردم خودم را جمع و جور کنم و بگویم : باشه چشم! و بلافاصله مشغول رفع عیب شدم و خوشبختانه کمتر از چند دقیقه مشکل موجود برطرف شد و سی دی هم رایت شد
...
پس از بیرون آوردن سی دی ، از سر جایم بلند شدم و به سیامک گفتم: من کارم تموم شد!
سیامک با تعجب نگاهی کرد و گفت: خب خوبه حالا بشین میوه ات رو بخور
من نیز صندلی را عقب دادم و گفتم: نه! شما اینجا بشین من روی تخت میشینم
سیامک لبخندی زد و گفت باشه و از سر جایش بلند شد! برای یک لحظه من و سیامک به طور همزمان ایستاده بودیم و در فاصله کمتر از چند متر قرار گرفتیم ، من حسابی هول و دستپاچه شدم اما سیامک که متوجه موضوع شده بود آرام و بی حرکت ایستاد و از من خواست تا روی تخت بنشینم، من هم همین کار را کردم سپس سیامک ظرف میوه را به طرف من آورد و روی تخت گذاشت و گفت: منم میتونم اینجا بشینم !؟ از سئوال سیامک تعجب کردم اما خیلی خوب حدس میزدم که متوجه تغییر رفتار من شده است ، برای خیلی آرام و ریلکس گفتم : اجازه میخواد اینجا نشستن ؟
سیامک با خنده گفت: نه نمیخواد و سپس یکی از میوه ها را برداشت و گفت : تو که نمیخوری خودم برات پوست میگیرم! دیگه باید حتما بخوری! به سیامک نگاهی کردم و خندیدم! او نیز به من نگاه کرد و سپس سرش را پایین انداخت و به آرامی گفت: میدونستی خیلی شیطونی !؟
خودم را به نادانی زدم و سعی کردم با تعجب تمام بگویم : من ؟
سیامک خندید و گفت : آره! تو با اون چشمای شیطونت ، باعث شدی که از وقتی دیدمت یه جور علاقه ایی نسبت به تو پیدا کنم که نمیتونم انکارش کنم!
با شنیدن این جملات کمی ترسیدم و گفتم: به جون خودم قصد بدی ندارم از نگاه کردن ها!
سیامک این بار جدی تر شد و سپس میوه ایی که در دستش بود در بشقاب گذاشت و جلوتر آمد و شانه های من را گرفت و فشار داد و گفت: میدونم خود خواهیه! میخوایی با هم باشیم!؟
برای یک لحظه تمام وجودم سرد شد! هنوز از شوک تغییر حالت ناگهانی سیامک خودم را جمع جور نکرده بودم که با یک پیشنهاد جدی مواجه بودم، سرم را پایین انداختم چون نمیخواستم در چشمان سیامک نگاه کنم و گفتم: راستش! اما نتوانستم ادامه بدهم سیامک شانه های من را رها کرد و گفت: میدونم که جا خوردی از پیشنهادم! ولی میتونی روش فکر کنی
...
از سر جایم بلند شدم! سیامک یک قاچ از میوه را سر چاقو زد و به طرف من گرفت: من هم آن را کشیدم و گفتم: ممنونم من دیگه باید برم! سیامک نگاهی به ساعت دیواری اتاقش کرد و گفت: هنوز کار من باهات تموم نشده!
یک لحظه پاهایم سست شد و روی تخت نشستم! سیامک بشقاب ها را از روی تخت جمع کرد و سپس همه میوه هایی را که برای من پوست کنده بود با بشقاب به دست من داد و گفت: نرم افزار شرکت که یک نسخه اش روی لبتاپه مدتیه که خرابه! لطفا یه نگاهی بهش بکن چون خیلی نیازش داریم!
نمیتوانستم نسبت به محبت های سیامک بی تفاوت باشم! برای همین بدون گفتن چیزی از سر جایم بلند شدم و سپس به پشت میز کامپیوتر رفتم و لب تاپ را به سمت خودم کشیدم و آن را روشن کردم ، سیامک هم از سر جایش بلند شد و به طرف آشپزخانه رفت!
...
در تمام مدتی که سیامک در آشپزخانه مشغول بود ، به صفحه نمایش خیره شده بودم و به پیشنهاد او فکر میکردم! سیامک پسر خوبی بود و یک مرد کامل محسوب میشد! اما هنوز خیلی چیزها برای دانستن از او نیاز بود و مهمتر از همه اختلاف سنی حدود پانزده ساله بین ما بود که گاها پروسه فکر کردن به او را مختل می نمود! اما حس میکردم که مامن امنی برای آشفتگی های رومزه من محسوب می شود و از طرفی میترسیدم که با شنیدن پاسخ منفی، رفتارش نسبت به من عوض شود! از طرفی شدیدا به سـ ـکـ ـس نیاز داشتم و تصور میکردم که او فقط بتواند من را در جایگاه یک تـ ـاپ ارضا کند و قطعا با سیامک شدن تمام تمایلات من را در پوزشن متضادش سرکوب میکرد!
با این تصورات دست و پنجه نرم میکردم که سیامک وارد اتاق شد و روی تخت نشست و گفت: مشکل اصلی این نرم افزار اینه که بانک هاش آپدیت نمیشن !
پشت سرم را نگاه کردم ، سیامک با دیدن چهره متعجب من گفت: چیه انگاری خیلی از پیشنهادم تعجب کردی؟ مقصر خودتی که دوست داشتنی هستی! به من مربوطی نیست!
سپس برای چند لحظه حرفی نزد و ادامه داد: یه آرزو بود، سخت نگیر و فراموشش کن!
از سر جایم بلند شدم و سپس از سیامک سی دی نصب نرم افزار را خواستم! او نیز سی دی را به من داد و دوباره روی تختش دراز کشید! هنوز سر جایم ننشسته بودم که برای یک لحظه چشمم به سیامک افتاد که روی تختش خوابیده بود و چشمانش را بسته بود! سی دی را درون سی دی رام گذاشتم و با اجرای ست آپ ، سیستم را که مشغول نصب نرم افزار بود به حال خودش رها کردم و به کنار سیامک رفتم و روی تخت نشستم!
سیامک همچنان چشمانش را بسته بود و با دیدن من چشمانش را باز کرد ، برای یک لحظه احساس کردم که چشمان سیامک پر از اشک هستند، بی اختیار جلو رفتم و دستم را روی صورت سیامک گذاشتم و سپس صورتم را جلو بردم و گونه هایش را بوسیدم! برای یک لحظه بوی خوبی را احساس کردم که حتما مربوط به آفترشیو سیامک بود
سیامک از حرکت من جا خورد ، و سپس دستش را روی بازو من گذاشت و فشار داد! کمی به سمت سیامک خم شدم و او برای یک لحظه تصور کرد که قصد دارم کنارش بخوابم! و من را به سمت خودش کشید ، من هم که از این حرکت او بی میل نبودم کنار سیامک دراز کشیدم!
یکی از دستانش را که دور بازوی من بود، پشت شانه هایم گذاشت و نیمه تنه بالای من را روی خودش کشید ، در همین لحظه سعی کردم تا حد امکان پایین تنه ام را از سیامک دور نگه دارم ، سپس سرم را روی سینه اش گذاشت و گفت: عزیزم تو مجبور نیستی به من جواب مثبت بدی! من یه پیشنهاد دادم که فکر میکنم با توجه به اختلاف ماها خیلی غیر منطقیه ! و سپس ادامه داد : من برای یه چیزی خیلی ناراحتم و احساس خطر میکنم و اونم اینه که پسری به خوبی تو چرا باید توی اون روم ها حاضر بشه خودش رو بفروشه!
...
حرفی برای گفتن نداشتم، و سکوت را ترجیح دادم! چشمانم را بسته بودم و به صدای سیامک که درست از چند سانتی متری گوشم می آمد دقت میکردم! هنوز همان بوی خوب و ملایم آفترشیو می آمد ، حس خوبی داشتم از اینکه یک نفر این همه در برابر من احساس مسئولیت میکند!
برای همین دستانم را روی سینه سیامک گذاشتم و به آرامی اطراف بدنش بردم و برای اینکه بهتر او را لمس و حس کنم سینه ام را به او فشار دادم! سیامک شروع به ناز کردن من نمود و برای یک لحظه دستش را در موهای من کرد که همان حرکت او ،من را برای یک لحظه داغ کرد!
کم کم متوجه شدم که اگر همین طور پیش برود قطعا تحریک خواهم شد! و برای همین کمی دستانم را بالا آوردم تا سیامک حس کند که می خواهم از او جدا شوم!
در یک فرصت مناسب سرم را از روی سینه سیامک برداشتم! اما به گرمای لذت بخشش عادت کرده بودم و سیامک که متوجه شده بود جدا شدن من علتی دارد با زیرکی پرسید:چیزی شد که بلند شدی؟ زبانم بند آمده بود، آب دهانم را قورت دادم و گفتم : آره! دارم توی یه مود بد میرم!
سیامک خندید و گفت:باشه عیبی نداره پس بیا کنار من بخواب؛ باهات هم کاری ندارم! و سپس دستش را باز کرد و من روی بازوی او خوابیدم! سعی کردم فاصله ام را با سیامک حفظ کنم و او نیز آرام و بی حرکت مشغول صحبت کردن بود! یک لحظه جا به جا شد و من از ترس اینکه پایین تنه ام به او بخورد و متوجه تحریک من بشود ، با حرکت کردن او از سرجایم پریدم! سیامک که از واکنش من به خنده افتاده بود ، به شوخی گفت:عیبی نداره این دفعه باهات کاری ندارم! ولی میترسم تو با من کاری داشته باشی!
یک لحظه کلافه شدم و برای اینکه سیامک خیال بدی نکند ، به او گفتم یه کم دیگه اینجا میخوابم آروم که شدم میرم ! سیامک با تعجب پرسید ناراحت شدی؟ و من پاسخ دادم : نه اصلا !
پشتم را به سیامک کردم! چند لحظه گذشت و هنوز به حالت عادی باز نگشته بودم که دستان سیامک را روی بازوی ام حس کردم! و بعد از چند لحظه گرمای بدن سیامک را حس میکردم که پشت سر من خوابیده است! کمی به عقب رفتم ، سیامک که متوجه رضایت من شده بود بدون اینکه پایین تنه اش به من بخورد ، ّبه آرامی من را در آغوش گرفت و گفت: ببین از خودته ؟
خندیدم و گفتم: خب آره! ولی خب نه!
سیامک گفت: خودت هم میدونی چی میخوایی؟
خندیدم وگفتم : هیچی نمیخوام !
سیامک از روی تخت بلند شد و پشت سر من نشست و گفت: رو به پایین دراز بکش تا بهت بگم!
با تعجب به سیامک نگاه کردم! سیامک که لبخندش محو نمیشد ، با مهربانی گفت: کاریت ندارم نترس! میخوام یه ماساژ چینی بهت بدم تا مودت عوض بشه!
...
ادامه دارد

20

2009-11-21T20:56:00.000+03:30

روز نسبتا سختی را در پادگان سپری کرده بودم و سر درد کسل کننده ایی داشتم، برای همین تصمیم گرفتم تا پس از رسیدن به منزل بلافاصله دوش بگیرم و سپس ناهار بخورم و در نهایت استراحت کنم تا شاید کمی بهتر شوم.
پس از سلام کردن به مادر، یک راست به سمت به اتاقم رفتم و همانجا لباس هایم را درآوردم و طبق عادت همیشگی، تنها با یک شـ ــورت راهی حمام شدم! اما از شانس بدم، پدر از خواب عصرانه بیدار شده بود و درست روبه روی من ظاهر شد!
به رسم ادب اما با سردی و بی میلی سلام کردم! اما او با خنده جواب داد و سپس یک لحظه با تعجب گفت: یک لحظه واستا! جا خوردم و ترسیدم اما به روی خودم نیاوردم و خیلی عادی ایستادم و گفتم : بله؟
پدر لبخند تمسخر آمیزی زد و گفت: بازم موهات رو باد برده؟
جوابی ندادم و لبخندی زدم و به سمت حمام راه افتادم
...
زیر دوش حمام به گفته های پدرم فکر میکردم! به رفتار تمسخر آمیزی که با من دارد! البته با همه اینها خیلی خوب درکش میکردم و از خواسته هایش خبر داشتم که چه قدر دوست دارد تا پسرش نمونه کامل یک مرد باشد! اما حیف که تمامی اینها را باید یک آرزوی محال بداند!
کمی آب را گرم و سرد کردم و برای اینکه بیخیال تفکرات سیالم باشم، شروع به خواندن یکی از شهرهای مارتیک کردم و در حال و هوای خودم بودم که ناگهان مادرم در زد و گفت: خونه رو گذاشتی روی سرت! گوشیت داره زنگ میزنه ! نگی نگفتی ها!
بلافاصله در حمام را باز کردم و از مادر خواستم تا پیش شماره ایی که با من تماس گرفته بود را بخواند، و پس از شنیدن آن از او خواستم تا گوشی را برای من بیاورد! سپس شیر آب را بستم و گوشه حمام نشستم و به تلفن پاسخ دادم به آرامی سلام کردم!
سیامک پاسخ داد : سلام کوچولوم
انگار مدتها منتظر تماس سیامک بودم، و حتی از شنیدن واژه کوچولوم احساس بدی نکردم و این اولین باری بود که به سیامک اجازه دادم تا اینطور من را خطاب کند! به او پاسخ دادم : مرسی من خوبم تو خوبی ؟
سیامک با مهربانی پاسخ داد: آره ولی چرا صدات از ته چاه میاد ؟ کجایی؟
از هوشیاری سیامک لذت بردم و با خنده پاسخ دادم: یه جایی که هیچی لباس تنم نیست! یعنی دقیقا توی حموم!

سیامک بلافاصله با خنده پاسخ داد : پس جای من خالی ! نه ؟
سپس کمی جدی تر شدم و پرسیدم : سیامک اون شب خیلی اذیتت کردم! نه !؟
سیامک پاسخ داد: نه عزیزم! اتفاقا میخوام در همین مورد ببینمت! برای همین اگه کاری نداری عصر بیام سراغت؟ برای دیدن سیامک تردید داشتم، چون در حالی که از توجه او نسبت به خودم لذت میبردم ، اما از حالتی که چند شب پیش داشتم و دردسرهای که برای سیامک درست کرده بودم خجالت میکشیدم! برای همین پس از کمی من و من کردن از سیامک خواستم که تا یک ساعت دیگر به او اطلاع بدهم
...
تلفن را در حمام سرد گذاشتم و برای یک لحظه حوله را دور خودم پیچیدم! اما به این نتیجه رسیدم که برای بیرون رفتن از حمام زود است!دوباره به حمام گرم باز گشتم و آب گرم را تنظیم کردم و سپس دوش را باز کردم و در حالیکه زانوهایم را بغل کرده بودم کف حمام نشستم و به ذرات آب که به روی بدن شیو شده ام میریخت تمرکز کردم! احساس دلشوره عجیبی در من به وجود آمده بود، در عین حال قطرات آب با ضربه های دلهره آورشان من را حسابی هــ ـات کرده بودند! از طرفی نوعی حس ششم این توهم را در من تداعی میکرد که حتما امروز اتفاق مهمی خواهد افتاد!
زانوهایم را محکم تر بغل کردم و همانجا سرم را روی آنها گذاشتم و به صدای آب گوش میدادم و از برخورد ذرات آب لذت میبردم که دوباره صدای مادرم را شنیدم که این بار با نگرانی بیشتری من را صدا میزد! با عصبانیت شیر آب را بستم و به حمام سرد رفتم و حوله را دور خودم پیچیدم و یک راست بدون توجه به مادرم به اتاقم رفتم! مادر پشت سرم آمد و من نیز یک لحظه برگشتم و با عصبانیت به او گفتم : خواهش میکنم دست از سرم بردار
...
به اتاقم رفتم، در را روی هم گذاشتم و روی تختم دراز کشیدم! هنوز بدنم خیس بود و به ذرات و قطرات آب که روی پوستم سر میخورد نگاه میکردم و برای یک لحظه آرزوی کردم که ای کاش دوباره بتوانم سر خوردن دستی و یا تنی را روی پوستم و با تمام وجودم حس میکردم! چشم هایم را بستم و دوباره در افکارم غرق شدم
این بار با صدای در به خودم آمدم! دوباره مادر بود که بلافاصله بعد از در زدن به داخل اتاق پرید!
فقط فرصت کردم پتو را روی خودم بکشم ، و او نیز که متوجه شده بود سر زده وارد اتاق شده است کمی عقب تر رفت و گفت : ببخشید نمیدونستم هیچی تنت نیست!
ناگهان متوجه شدم که تحریک شدم و همانطوری که خودم را جمع و جور میکردم ، داد زدم : آخه کی میخوایید یاد بگیرید اینجا طویله نیست ! در بزنید بیایید تو !
مادرم به آرامی جواب داد : داد نزن عزیزم بابات میشنوه! باشه همین الان میرم بیرون!
مادر از اتاق بیرون رفت و من هم بلافاصله پشت سر آن به طرف در رفتم و آن را بستم و سپس لباس هایم را پوشیدم و دم در نشستم تا بند کفش هایم را ببندم! ناگهان پدر را دیدم که روی صندلی مقابل من نشسته بود و با تعجب به من نگاه میکرد که چه طور او را ندیدم!
با دیدن من لبخندی زد و گفت: بهت حق میدم که ناراحت بشی مادرت سر زده بیاد تو اتاقت اما تو هم یک کم مراعات کن مادرته ازت هم بزرگتره ! حالا کجا میری با این تیپ و قیافه ؟
به رسم ادب پاسخ دادم : با دوستم بیرون میرم! و هنوز صبحتم تمام نشده بود که موبایلم زنگ خورد! سیامک بود ، و من نیز عمدا جلوی پدرم به او جواب دادم و گفتم: سلام ، همین الان میام! یه دقیقه صبر کن!
پدر نیز که مطمئن شده بود با دوستم بیرون می روم ، چیزی به جز جمله همیشگی اش نگفت: سعی کن زود برگردی خونه!
...
در حیاط را باز کردم ، سیامک با زانتیایش دقیقا پشت در ایستاده بود ، با عصبانیت در را باز کردم و گفتم : بهت گفتم بیایی دنبالم اما نه دیگه در اتاقم ! توی این محل تا دلت بخواد فوضول داریم ، این جوری نمیگن تو کی هستی با این سر و وضع ؟
سیامک خندید و گفت: سلام بداخلاق! تعجب کردم امروز پشت تلفن خوش اخلاق بودی! بهت حق میدم کار من درست نبود ! حالا ممکنه خواهش کنم شما رانندگی کنی !؟
با تعجب پرسیدم : من؟ چه دلیلی داره من با ماشین تو رانندگی کنم ؟
سیامک خندید و گفت : همین جوری ! من دوست دارم تو برونی ! چون از روندنت خوشم میاد!
یک لحظه با خودم فکرکردم که سیامک چه هدفی از رانندگی کردن من دارد ، اما هر چه بیشتر فکر کردم به نتیجه ایی نرسیدم! سپس این طور بهانه کردم که چون در کوچه ما هستیم من دوست ندارم با ماشینی به جز ماشین پدرم رانندگی کنم! و سیامک هم ظاهرا قبول کرد ، اما پس از گذر از چند کوچه ماشین را کنار زد و ایستاد و پیاده شد و به طرف در شاگرد آمد و گفت : آقا بهبد اگه ازت خواهش کنم رانندگی میکنی ؟
سیامک قلق من را خوب یاد گرفته بود و من هم از توجه کردن او لذت میبردم برای همین به پیشنهادش عمل کردم و جایم را برای راندن ماشین سیامک با او عوض کردم !
زانتیا به مراتب از پژو که پدرم آن را داشت قوی تر بود و من نیز با جثه نسبتا کوچکم برای هدایت آن مشکل داشتم اما سیامک هنوز اصرار داشت تا من رانندگی کنم! به هر ترتیبی بود به در منزل سیامک رسیدیم و من گفتم که اگر بخواهد من رانندگی کنم ترجیح میدهم پیاده بروم! زیرا به دلیل عدم تسلط بر ماشین توانایی رانندگی در ترافیک را نداشتم! و جر و بحث بین ما ادامه داشت تا اینکه نهایتا سیامک پیشنهاد داد تا به جای ماشین سواری و خیابان گردی به منزل او برویم و با هم کپی بزنیم و من نیز که حدس میزدم چنین چیزی را به وجود بیاورد ، با اطمینان به او پذیرفتم
...
به منزل سیامک رسیدیم ، کلید را از او گرفتم و پله را بالا رفتم و در منزل را باز کردم ، بوی ملایم توتون کاپیتان بلک به مشامم میرسید! دم در نشستم و مشغول باز کردن کفش هایم شدم که سیامک نیز به من رسید و کفش هایش را به راحتی در آورد و از کنار من رد شد و لبخندی زد و به طرف آشپزخانه رفت
من نیز کفش هایم را در آوردم و روی کاناپه رو به روی در ورودی نشستم و به اطرافم نگاه کردم و مشغول بررسی شدم! کاملا معلوم بود که سیامک حسابی خوش سلیقه است، زیرا با اینکه وسایل منزلش زیاد نبودند اما همگی گرانقیمت و با حداکثر قیمت و از مارک های معتبر تهیه شده بودند و این نشانی از حسن سلیقه و انتخاب او را نشان میداد!
متوجه کنترل پشت سرم شدم که مربوط به سیستم صوتی بود ، به نوعی از سیامک در مورد سی درون آن پرسیدم و به اجازه روشن شدنش را گرفتم! سی دی مربوط به یکی از آهنگ های بدون کلام معروف سیاوش قمیشی بود که برایم کلی خاطره و معنا داشت و همین باعث شد تا همانطوری که به آهنگ گوش میدادم و شعر آن را زمزمه میکردم سرم را به پشت کاناپه تکیه بدهم و تا آمدن سیامک متوجه اطرافم نشوم
...

سیامک کنارم نشست و دستش را روی شانه ام گذاشت و گفت: بخور تا گرم نشده!
با تعجب به سینی کنارم نگاه کردم که دو آبـــجــ ـوی هلندی قرمز در آن بود! یکی از آنها را برداشتم و به طرف او گرفتم و گفتم: میشه به جای این من یه چیز دیگه بخورم !؟
سیامک با شیطنت خندید و گفت : تو هر چی میخوایی میتونی بخوری! من که اجبار نکردم چی بخوری! از ظرافت کلام سیامک خوشم آمد اما به روی خودم نیاوردم و سپس به طرف آشپزخانه رفتم و یک لیوان برداشتم و تا خواستم در آن آب بریزم ، سیامک سر رسید و گفت: آب نه! آبمیوه! سپس لیوان را از من گرفت و من نیز به طرف هال رفتم! دوباره با آهنگ سرگرم شده بودم از او پرسیدم که چه طور میتوانم این آهنگ های بدون کلام را پیدا کنم که سیامک پاسخ داد که همه آنها را روی پی سی اش در اتاق خواب دارد و سپس با پیشنهاد او برای رایت کردن و خوردن آبمیوه به اتاق خوابش رفتیم
...
ادامه دارد

پ.ن
هوای خانه چه دلگیر می شود گاهی
دلم از این زمانه سیر می شود گاهی
...

19

2009-11-08T21:29:00.001+03:30

تا چندین روز پس از آن شب ، در گیجی به سر می بردم؛ مدام صحنه ها را با خودم مرور میکردم و جالب اینکه گاها آنچنان احساس گناه و پشیمانی میکردم که به زمین و زمان و خودم فحش می دادم و در برخی از لحظات دیگر از یاد آوری آن صحنه ها به سرزنش خودم می پرداختم که چرا تمایلم را برای ســ ـــکــ ـــس با سیامک نشان ندادم تا لااقل کمی از مقدار هات بودنم کم شود
...

آن روز مانند همه روزهای دیگر برای بیرون رفتن با بچه ها به پارک شهر رفتم! پس از وارد شدن به ضلع شمالی پارک توجهم به یکی از دوستان پاتوق ، منصور جلب شد که در نزدیکی ساقی پارک ایستاده بود و با همدیگر می خندیدند!
آهسته به کنار صندلی همیشگی رفتم و نشستم! درست در همین لحظه منصور دستش را بلند نمود و به من اشاره کرد! از سر جایم بلند شدم که این بار منصور با شدت بیشتری از من خواست تا به طرف آنها بروم!
با احتیاط و به آهستگی جلو رفتم ؛ ساقی پارک با خنده ایی احمقانه جلو آمد و دست داد و گفت: کم پیدایی آقا بهبد!
به سردی پاسخش را دادم که منصور با هیجان جلو آمد و گفت: چشمات رو ببند!
چشمانم را بستم و به منصور گفتم: خواهشا لوس نشو ، میخوایی چه غلطی بکنی!؟
منصور کف دستش را جلوی بینی من گرفت و گفت: بو کن! ببین چیه!
نفسی عمیق کشیدم؛ بوی تلخ شاه دانه با کمی ترشی به مشامم رسید! چشمانم را باز کردم کیسه فریزر کوچک که درون آن یک لایه نواری حشیش داشت به چشمم خورد! با تعجب پرسیدم: این دیگه چه گندیه ؟
منصور چشمانش از حدقه بیرون آمد و گفت: به این میگی گند ؟ یه دود بگیری میفهمی گند تویی یا این !؟
از حرف منصور ناراحت شدم و دستش را کنار زدم و به تندی گفتم: خودتی و قیافه ات!
منصور حشیش ها را در جیبش گذاشت و سپس دستش را روی شانه من گذاشت و گفت: منظوری نداشتم ، ناراحت نشو! بپر بریم!
پرسیدم : کجا ؟
منصور جواب داد : بچه ها کوچه اولی خیابون معین منتظر هستن ! بریم یه دودی بگیریم!
دست هایم را درون جیبم کردم و تا میخواستم حرف بزنم ، منصور گفت: چی همراهت داری ! کنت ؟
با بی حوصلگی پاسخ دادم : من نمیام منصور شما برین حال کنید !
منصور با تعجب به من نگاه کرد و گفت: مگه میشه نیایی ! کی بهتر از تو سیگاری میپیچه !؟
با خنده گفتم : چی ؟ کی بهت گفته سیگاری میپیچم ؟
منصور خندید و گفت : آمارت رسیده! میگن اول ایمان بعد هم تو! چون دستاتون ظریفه و حوصله دارید حسابی بار بزنید! این بارهم تا خواستم حرف بزنم، منصور پیش دستی کرد و گفت: زود باش بریم ، بی معرفت بازی هم در نیار که برو بچ منتظر هستن!
خودم هم نمیدانم چه طور شد که قبول کردم و به همراه منصور تا ابتدای خیابان دکتر معین رفتیم و از آنجا چند نفر از بچه ها را سوار کردیم و به طرف یکی از پارک های خلوت شهر راه افتادیم، در حین راه من به کمک یکی از بچه ها توتون دو نخ از سیگار ها را خالی کردیم و به اصطلاح حشیش ها را بار زدیم! سپس پس از توقف در یک محل تاریک شروع به کشیدن کردیم
سعی میکردم تا حد امکان کمتر بکشم، اما واقعا با حشیشی قدرتمندی طرف بودم به طوریکه بعد از گرفتن چند گام آنچنان سرم گیج میرفت و بی اختیار می خندیدم که حس میکردم از تعادل خارج شده ام
...
چند ساعتی به همان منوال گذشت، احساس انرژی عجیبی میکردم به طوریکه به یاد ندارم چه طور به تلفن سیامک پاسخ داده بودم و هنگامی به خودم آمدم که در ماشین سیامک سوار شده بودم و یک چک محکم از او خوردم!
از آن لحظات چیز زیادی به خاطر ندارم، به جز اینکه سیامک حسابی من را سرزنش کرد و مدام به من میگفت که آخر وعاقبتی بهتر از خوابیدن گوشه خیابان ندارم
سپس سیامک من را به منزل خودش برد و به زور من را وادار به دوش گرفتن نمود و حتی خودش به زور و با لباس من را به زیر دوش برد! سپس مقدار زیادی آب میوه و آب به من خوراند تا نهایتا حوالی یازده شب کمی حالم بهتر شد و خودش با ماشینش من را به منزلمان رساند
فردای آن روز پس از آمدن از پادگان متوجه شدم که منصور با پرایدش به شدت تصادف کرده است و من هنوز نفهمیدم که چه طور از جمع سرنشینان آن ماشین خارج شده بودم
...

ادامه دارد

آکورد اول
سبکی دستات
نگاه های نافذت
گرمی صحبت هات
چیزهایی بود که اگه نداشتمش
اما حسشون میکردم
کاش یک سال زودتر داشتمت
اما چه میشه کرد
همون حکایت و شعر قدیمی ابی که با هم خوندیم
امروز که محتاج توام
جای تو خالیست
فردا که به سراغم میایی
نفسی نیست !
...
نفس تو گرم باشه
برام کافیه

18

2009-10-25T23:49:00.000+03:30

پ.ن
هیج وقت نوشتن به این اندازه برای من سخت نبوده است! اما باید بنویسم تا دینی را که به خودم و به دوران سیاهی که از آن گذر کردم بپردازم امیدوارم برای همه خلف وعده ها من را ببخشید! و در پایان دوباره تاکید میکنم، گذر به گذشته دلیل بر تایید آن نیست!

18

بالا بردن سیامک از پله ها من را خسته کرده بود، به طوریکه مجبور شدم بلافاصله پس از رسیدن به انتهای پله ها او رو به کناری تکیه بدهم و چند لحظه ایی برای رفع خستگی استراحت کنم ابتدا فکر میکردم سیامک کاملا مست است و اصلا هوشیاری ندارد، اما در همان چند لحظه از صحبت های او متوجه شدم که به طور کامل مست نیست و بی حالی و ناتوانی اش به دلیل ضعف شدیدش می باشد، برای همین به خودم اجازه ندادم او را در همان وضع رها کنم و برای آوردن کلید های منزل دوباره پایین رفتم و مشغول جستجوی آنها در ماشین سیامک شدم
ناگهان به اسنادی در مورد یکی از مناقصات معروف شهر ما برخوردم و همانجا بود که متوجه شدم ، سیامک نماینده یک شرکت معتبر در یکی از پروژه های مهم شهر ماست! اما بیشتر از آن کنجکاوی نکردم و پس از پیدا شدن کلید، به سرعت به طبقه بالا بازگشتم
...
سیامک روی زمین نشسته بود و چشمانش را بسته بود، با عجله به طرف در رفتم و مشغول امتحان کردن کلیدها روی قفل شدم، اما به دلیل سر درد و سرگیجه شدید، پیدا کردن کلید مناسب و گرداندن آن در سوراخ قفل کار بسیار سختی بود من را کاملا کلافه کرد!
در نهایت موفق شدم درب منزل سیامک را باز کنم و با هزار زحمت او را از روی زمین بلند کنم و به اتاق خوابش ببرم! اما برای مستقر کردن او روی تخت مجبور بودم تا کمی خودم را خم کنم و به دلیل خستگی و بیست کیلو سنگین تر بودن سیامک، برای یک لحظه زیر بدنش گیر کردم و بدبختانه همان چند لحظه کوتاه کافی بود تا کاملا شوکه شوم!
هر چند که مطمئن بودم سیامک چیزی از شوکه شدن من متوجه نشده است اما جانب احتیاط را از دست ندادم و به سرعت او را روی تخت خواباندم و گفتم: من دیگه برم! الانه که خونه شاکی بشن!
سیامک در همان حال دستانش را باز کرد و گفت میایی جلو ؟
با تعجب و با حالتی که خودم را کاملا بی خبر نشان می دادم ، پرسیدم: برای چی؟ چه کار میخوایی بکنی؟
سیامک چشمانش را که به زحمت باز می شدند باز کرد و گفت: بیا جلو نترس! میخوام بوست کنم! انگار هنوز به من اعتماد نداری؟
...
به آرامی جلو رفتم و صورتم را کنار صورت سیامک بردم ، او نیز لب هایش را جلو آورد و به آرامی روی گونه های من گذاشت و من را بوسید و گفت: امشب برات درد سر شدم کوچولوم ؟
با تعجب به عقب رفتم و با گیجی پرسیدم : کوچولوت؟
سیامک دستش را روی شانه من گذاشت و من را به سمت خودش کشید ، برای یک لحظه تعادلم را از دست دادم و با سر به طرف سیامک رفتم، اما بلافاصله زانوهایم را روی تخت گذاشتم و به همان حالت نشستم و گفت: چرا این همه نفس نفس میزنی ؟
بلافاصله جواب دادم: چون از پله ها بالا و پایین رفتم! و تو هم قدر خودت سنگینی!
اما واقعیت این بود که علاوه بر رفت آمد های من از پله ها برای یک لحظه دچار هیجان شده بودم، اما نمیخواستم حس واقعی ام را بروز بدهم برای همین در ادامه چند نفس عمیق کشیدم سیامک دوباره لب هاش را روی گونه های من گذاشت و به آرامی من را بوسید و گفت: ببخشید مهربونم!
این بار دیگر ترسی نداشتم و خیلی عادی به سیامک جواب دادم: مرسی
سیامک با لبخند سردی گفت: حالا یه کم کنارم دراز بکش تا خستگیت در بره ، بعد میگم ماشین بیاد بری خونه!
قبل از اینکه حرف سیامک تمام شود ، تشکر کردم! اما سیامک هم به من مهلت پاسخ نداد و گفت: وقتی من میگم! تعارف نباشه! حرفی نزدم و همانجا روی تخت نشستم! سیامک کمی خودش را جابه جا کرد و گفت: بیا همین کنار بخواب برای دوتامون به قدر کافی جا هست!
واقعا به آرامش نیاز داشتم ، برای همین علی رغم ترسی که داشتم به آرامی کنار سیامک دراز کشیدم و چشمانم را بستم. چند لحظه ایی گذشت و انگشت سیامک را روی گونه هایم حس کردم که به آرامی من را نوازش میکرد! با هر تماسش قلقلک خاصی در تمام بدنم موج می زد، برای همین چشمانم را باز کردم و به سیامک نگاه کردم تا او را متوجه کنم که از حدودش تجاوز نکند!
اما سیامک بدون توجه خودش را جا به جا کرد و به طرف من آمد! برای یک لحظه ترسیدم و دوباره خاطرات گذشته در ذهنم تداعی شد و برای همین در کمتر از چند ثانیه به لبه تخت رفتم! سیامک که متوجه این موضوع شد بلافاصله با لحن آرامی گفت: نترس! باهات کاری ندارم! ببخشید که جلو اومدم! و سپس دستش را روی شکم من گذاشت!
دوباره از جا پریدم که او من را به طرف خودش کشید و گفت: الان از تخت می افتی پایین! این همه عقب نرو ! بیا این ور منم میرم کنارتر !
منتظر شدم تا سیامک عقب تر برود و پس از اینکه او جا به جا شد من نیز به وضع عادی ام برگشتم! اما حس میکردم همین تماس های بدنی و نوازش ها و اتفاقات همین چند ثانیه قبل من را به آستانه تحریک رسانده است! برای آنکه دوباره تمرکز کنم چشم هایم را بستم و رو به شکم روی تخت دراز کشیدم! سیامک هم دستش را روی شانه های من گذاشت و آرام با من حرف میزد! اما من چیزی متوجه نمی شدم تا اینکه برای یک ساعتی به همان وضع خوابیدم!
...
با صدای سیامک به خودم آمدم که به آرامی میگفت: کوچولو؟ پا شو! حسابی دیرت شده! ماشین منتظرته !
با عجله از سر جایم بلند شدم و بلافاصله یاد این افتادم که اگر دوباره دیر کنم ، حتما با برخوردهای بد پدرم مواجه خواهم شد! برای همین به سرعت خودم را مرتب کردم و در همین حین به صحبت های سیامک گوش میدادم که میگفت: ماشین پایین منتظرته! تا در خونه میبرتت فقط بگم آژانس نیست و ماشین شرکته! اگه هم خواستی به موبایل من زنگ بزن تا برای مامان یه بهانه جور کنم!
از سیامک خداحافظی گرفتم و پله ها را دوتا یکی پایین آمدم! یک پراید مشکی کنار در ایستاده بود و به محض دیدن من سلام کرد، سوار شدم و از او خواستم تا من را به سرعت به مقصدم برساند و او نیز در تمام طول راه از خوبی های سیامک برای من تعریف میکرد و حسابی من را تحویل گرفت تا اینکه بالاخره به منزل رسیدم و برخلاف انتظارم اوضاع کاملا عادی بود و کسی گیری نداد

توضیح

2009-08-01T16:54:00.000+04:30

فالش پس گرفته شد!
اما مشکل بزرگ اینجاست که پست های سیو و درافت شده اش را ندارد!

17

2009-05-10T22:38:00.000+04:30

پ.ن
من نمیدانم و اصلا هم نمیفهم که اگر من جنده باشم چه ربطی به مادرم دارد
من هنوز نفهمیدم که چرا گناه یکی را پای دیگری می نویسند؟
اصلا بگذارید ببینید آخرش چه می شود و آن وقت من را به باد فحش هایی بگیرید که لایقش هستم!
هر چیزی حدی دارد اما دقیقا آن کسی که حد را نمی داند شمایید
شاید من یک ایرانی باشم ، شاید هم مسلمان باشم ، اما هیچ وقت و به جز یک برهه خاص در این غمکده با رضایتمندی ننوشتم و هیچ گاه همجنسگرایی و هیچ کوفت و زهرماری را تبلیغ نمیکنم
اینجا یک دین است! دین به خودم و به آن روزهای سخت و به همه نامردهایی که ادعای مرد بودن دارند!
ادعا نمیکنم که خودم بی تقصیرم! اما تجربیات آتی من با انسان نماهایی مانند شما بوده است، شمایی که حتی از خودتان فراری هستید
من هنوز نمیفهم این سالی یک بار آپ کردن این وبلاگ در پیت! چه خصومتی با شما دارد؟
من هنوز نفهمیدم که اگر وبلاگ، وبلاگ است چه اجباری برای خواندن نوشته هایم دارید؟
اصولا من نفهم هستم
و هستم
تا تمام شوم

17

هنوز چند متری تا دکه ایی که قرار بود تا از آن مشـ ـروب بخریم، باقی مانده بود، برای همین از سیامک خواستم تا درهمان نزدیکی ها ماشینش را پارک کند ، چونکه احتمال میدادم که اگر فروشنده، او را همراه من ببیند، چیزی به ما نفروشد و دست خالی برگردیم
پس از توقف ماشین، پیاده شدم و با اینکه کمتر از پنجاه متر با دکه فاصله داشتم، اما در همان لحظه اول یک پسر حدودا بیست و پنج ساله که از سر و وضعش کاملا مشخص بود که حسابی لات و شر است توجهم را جلب کرد!
سعی کردم بدون جلب توجه به سمت جلو حرکت کنم، اما از نگاه های سنگین آن پسر اصلا احساس خوبی نداشتم و این حالت مدام با جلوتر رفتن من بیشتر و بیشتر می شد تا جاییکه در نزدیکی های دکه متوجه شدم که او تنها نیست و دوستش نیز مشغول خرید از دکه است، اما همچنان به روی خودم نیاوردم و در حالیکه هنوز نگاه های عجیبش را احساس می کردم ، جلوتر رفتم تا به پیرمرد فروشنده صاحب دکه رسیدم و از او مشـ ـروب خواستم!
پیرمرد صاحب دکه، توانایی کامل حرف زدن را نداشت اما به خوبی می شنید و مجبور بود تا با ایما و اشاره حرف بزند، و با همان حالت به من گفت که تنها دو قوطی موجود دارد! اما به دلیل نامفهوم بودن صحبت های او اصلا متوجه نشدم که این دو قوطی از چه نوعی هستند! واز طرفی به دلیل آنکه جو آنجا را سنگین احساس می کردم از او خواستم تا هر چه هست بیاورد تا زودتر آنجا را ترک کنم
...
در تمام مدتی که فروشنده مشغول آوردن قوطی ها از پشت یخچالش بود من پشت به آن دو پسر بودم اما به صورت نامفهوم صحبت های آنها را که به زبان محلی بود را می شنیدم و حالا دیگر مطمئن شده بودم که سوژه اصلی آنها من هستم! و این وضع تا جایی ادامه داشت که فروشنده یک کیسه تیره محتوی دو قوطی سرد را روی یخچالش گذاشت! کیفم را بیرون آوردم تا پول آنها را بدهم که ناگهان همان پسری که پشت سر من ایستاده بود ، بدون توجه به من جلو آمد و کیسه را برداشت و داخل آن را نگاه کرد و گفت: اینها صاحب داره! با اینکه مطمئن بودم صاحبش او نیست اما سعی کردم مواظب باشم و گفتم: اما صاحبشون منم و دارم میخرم! نفر دوم گفت: یک ساعته اینجاییم! ماله ماست!؟ حرفیه ؟
حوصله دردسر نداشتم و البته با یک حساب سرانگشتی کاملا معلوم بود که اصلا در حد درگیری با آنها نیستم! برای همین سرم را پایین انداختم و هنوز چند قدمی از دکه دور نشده بودم که یکی از آنها گفت: یک پیشنهاد!
برگشتم و گفتم: چی؟ گفت: تو اینها رو بخور! ما هم تو رو میخوریم! و هر دوی آنها به صورت احمقانه ایی خندیدند از توهین مستقبم آن ها ناراحت شدم اما تصمیم گرفتم تا هیچ واکنشی نشان ندهم و فقط از شدت ناراحتی زیر لب گفتم: خفه شو آشغال عوضی! و همین جمله کافی بود تا بهانه ایی به دست آنها بیافتد!
...
ناگهان یکی از آن پسرها به طرفم آمد و پشت بازوی من را گرفت و گفت: حالیت میکنم کی آشغاله! دستم را از زیر پنجه هایش کنار کشیدم، اما قدرت او خیلی بیشتر از من بود به طوریکه حس میکردم پنجه هایش در گوشت بازوی من فرو رفته است! داد زدم: ول کن عوضی!
اما او بدون توجه به من همچنان من را به جلو پرت میکرد! درست در همین موقع صدای آن پسر دیگر بلند شد که میگفت: ولم کن! اگه مردی بذار برگردم! برای یک لحظه بازوی من شل تر شد وهمین فرصت کافی بود تا خودم را از چنگ آن پسر دربیاورم و به پشت سرم نگاه کنم!
سیامک را دیدم که دست یکی از پسرها را که دورتر بود، گرفته بود و پشت سرش پیچانده بود و با دست دیگرش گردنش را گرفته بود و فشار میداد و آن پسر لات نیز فحش میداد! با یک نگاه کاملا معلوم بود که قدرت سیامک به او می چربد زیرا سیامک از لحاظ قد و قواره و هیکل تقریبا دو برابر او بود! کمی به سیامک نزدیک شدم که با عصبانیت گفت: برو توی ماشین!
به طرف دکه برگشتم و کیسه پلاسیتک را برداشتم و پول را روی یخچال دکه گذاشتم و به طرف ماشین برگشتم! سیامک نیز همچنان گردن آن پسر را گرفته بود و به آن پسری که من را قبلا گرفته بود گفت: فکر نکنی گردن کلفتی! سپس در کمال خونسردی آن را رها کرد و به طرف ماشین برگشت
...
پس از اینکه به طرف جاده اصلی راه افتادیم کاملا حس میکردم که سیامک بسیار ناراحت و عصبانی است، برای همین سعی کردم تا سر صحبت را باز کنم و گفتم: یه چند متر جلوتر یه جاده کمربندیه ، که خیلی خلوته! میتونیم بریم اونجا و توی یکی از پارکینگ های بغل جاده با خیالت راحت بخوریم! اما صحبت های من برای سیامک مهم نبود و او همچنان عصبانی و چپ چپ به من نگاه میکرد!اما پس از چند لحظه دقیقا به همان جاده ایی رفت که من گفته بودم ولی به محض رسیدن به ابتدای جاده سرعتش را کم کرد و سپس خیلی جدی و خشک به من گفت : تو کی میخوایی دست از این کارهات بردای ؟
با اینکه به خوبی منظور سیامک را متوجه شده بودم اما سعی کردم خودم را متعجب نشان بدهم پرسیدم : چه کاری ؟ سیامک اجازه نداد تا من حرف بزنم و با قاطعیت گفت : حرف نزن! و سپس به کنار جاده و یکی از پارکینگ های حاشیه رفت و سپس توقف کرد و گفت: من نمیفهمم که چرا این کارها رو میکنی! از یه طرف راه می افتی و توی روم ها و میگی من پولی ام! از یه طرف نه بهت میاد برای پول این کارها رو بکنی نه اینکه پسر هرزه ایی باشی! از یه طرف دیگه با جو این شهر و سر و وضعی که برای خودت ساختی باعث میشی بهت گیر بدن و اصلا هم عینه خیالت نیست!
بدون فکر کردن به سیامک گفتم: بیخیالش برات مهم نباشه! پوستم کلفت شده دیگه! سیامک از پاسخ من عصبانی تر شد و گفت: حیف! وگرنه میزدم تو گوشت تا بفهمی یعنی چی! سرم را پایین انداختم و حرفی نزدم که سیامک پلاستیک را از من گرفت و درهای قوطی ها را باز کرد و یکی از آنها را به من داد و گفت: بیا فعلا از این آشغال های روسی بخور و به قول خودت بیخیالش!
...
بدبختانه سیامک اصلا به من نگفته بود که در برابر محرکاتی مانند الکل آستانه تحملش پایین است و به همین دلیل بود که پس از خوردن مشروب، به طور کامل هوشیاریش را از دست داد! البته خوشبختانه آن مشروب های لعنتی به مذاق من سازگار نبودند و به دلیل کم خوردن وضع به مراتب بهتری از او داشتم و فقطا کمی احساس گیجی و عدم تعادل میکردم!
به هر حال با آن وضعیت سیامک و من ، باید هر چه زودتر به شهر باز میگشتیم و بنابراین مجبور بودم تا به دلیل عدم تعلدل سیامک تا منزل او رانندگی کنم و این با توجه به وضع نامتعادل نسبی من و عدم آشنایی با ماشین سیامک بسیار با دردسر همراه بود، اما به هر ترتیبی بود به جلوی در منزل سیامک رسیدیم! اما مشکل بزرگتر اینجا بود که سیامک آنچنان گیج بود و در خواب و بیداری سیر میکرد! و هر چه قدر به او میگفتم و اصرار میکردم تا از ماشین پیاده شود تا من به منزل خودمان باز گردم ،هیچ عکس العملی نشان نمیداد!
نهایتا بعد از چند دقیقه توانستم تا به هر زحمتی که بود سیامک را راضی کنم تا از ماشین پیاده شود! اما خودم مجبور شدم تا او را کشان کشان از پله بالا ببرم و این برای اولین بار بود که سیامک را در حالتی نامتعادل لمس میکردم و اثرات همین لحظات بود کم کم من را از گیجی نسبی به هوشیاری می برد
ادامه دارد
...

زودتر به روز خواهم بود !

حال

2009-05-06T23:45:00.001+04:30

باید اعتراف کنم که هیچ وقت خواننده ها و دوستان خوبم را فراموش نمیکنم اما خیلی هم سعی دارم تا نظرات آنها بر اصل واقعیت این وبلاگ تاثیر نگذارد اما بر خود لازم دیدم تا در این پست و به صورت اجمالی دلایل وقفه طولانی ام را توضیح بدهم

- احتمالا بیشتر دوستان از ماه عسل من و دوست پسرسابقم مطلع هستند وحتما بهترمی دانند که همه چیز برهم خورد و این مسائل یکماهه اخیر تمام تمرکز من را برای فالش نوشتن از بین برده است
- از طرفی با گذر فالش به دوران سیاهش خودم بیش از هر کسی احساس آشفتگی و پشیمانی دارم و کافیست خودتان را بگذارید به جای نویسنده! حال چه راست باشد چه حتی داستان ( از این رو اشاره میکنم که خیلی ها این پست ها را داستان میدانند که به فرض این طورهم باشد آیا برای داستان نوشتن هم نیاز به خلق شخصیت نبود و آیا این شخصیت ها نیستند که شخصیت دارند!؟ که یک دفعه بخواهی تخریبشان کنی) - دلیل بعدی عوض شدن فعالیت های روزمره من به اجبار است که مجبورم مدت زمان زیادی از شبانه روز را در حال رفت آمد حدود 200 کیلومتر باشم و این عملا انرژیی باقی نخواهد گذاشت
- مورد بعدی کسالتی است که بعد از تمام شدن رابطه ام با دوستم ، حادتر شده و این عملا من را نیازمند استراحت می نماید ( البته اگر وقتی برای استراحت داشته باشم و کلا نشستن و تمرکز کردن و یادآوری کریه ترین دوران زندگی ام با این وضع سخت خواهد بود)
اما
من با خودم عهد کردم که فالش را به اتمام برسانم و برای همین با کمک یکی از دوستانم پست های آینده فالش را تهیه خواهیم کرد ، البته اگر ایشان سر قولشان بمانند و از همکاری با بنده نترسند ! و به صورت آماده در وبلاگ قرار خواهم داد تا به صورت اتوماتیک به روز شوند و من هم برای همیشه با فالش خداحافظی خواهم کرد و عهدم را به این دوستان و هم احساس ادا خواهم نمود

2009-05-06T23:45:00.000+04:30

16

2009-04-02T01:56:00.000+04:30

برای یک لحظه ازشدت عصبانیت داغ شدم و تصمیم گرفتم تا بلافاصله به سیامک پاسخ دندان شکنی بدهم تا در همین ابتدا حد و حدود خودش را بشناسد، اما نمیدانم چه طور شد که درمقابلش کوتاه آمدم و تنها کاری که به عنوان اعتراض در پاسخ به گفته او داشتم این بود که راستای نگاهم را از طرف او تغییر دادم و به سمت خیابان برگرداندم!
سیامک نیز متوجه تغییرحالت من شده بود دستش را روی ران من گذاشت و به آرامی گفت: ببخشید اگه حرف بدی زدم! نمیخواستم ناراحتت کنم
این بارتحمل نکردم و دستش را از روی رانم برداشتم و سپس با جدیت به او گفتم: ببین سیامک، تا حالا توی زندگیم همین جملات و مشابهش رو زیاد شنیدم! پس اگه تصمیم داری منو خر کنی بدون که به این آسونی ها نمیشه!
چشمان سیامک از تعجب گرد شد! من نیز در کمال خونسردی کوله پشتی ام را در بغلم گرفتم و به جلو نگاه میکردم! بعداز کمی سیامک خندید و با حالت مسخره ایی گفت: گفتی به این آسونی ها !؟؟؟ اما بالاخره خرت میکنم!
...
با اینکه سیامک کمتراز یک چهارم سیگارش را کشیده بود، اما شدیدا سرفه میکرد، و آنقدر سرفه های او ادامه پیدا کردند که به زحمت نفس می کشد، برای همین سیگار را از دستش گرفتم و دور انداختم و برای اینکه حالش را گرفته باشم با خنده پرسیدم: تو که توی عمرت بیشتر از گل بو نکردی! پس چرا الکی گفتی ترک کردم!؟
سیامک خندید و گفت: یه دفعه نمیدونم چی شد! اما از دود سیگار نبود و سپس همانطور به دست راست من خیره شد
چند باردستانم را جلویش تکان دادم تا خیره بودن او برهم بخورد و نهایتا خودش آمد و پرسیدم: چی شده! به کجا نگاه میکنی؟ سیامک دستش را لای موهایش کرد و پس از مرتب کردن و حالت دادن آنها گفت: ببخشید! میشه بگی او دستبد و حلقه چیه توی دست راستت؟
یک لحظه انگار دلم را آتش زدند، سرم را پایین انداختم و تصمیم گرفتم تا جوابی ندهم، اما ناگهان سیامک، انگشتش را زیر چانه ام گذاشت و آن را بالا آورد و گفت: ببخشید انگاری دوباره ناراحتت کردم؟
بلافاصله گفتم: اینها نشونه هایی از کسیه که عاشقش بودم! برای همین همیشه از حمل کردنشون احساس آرامش میکنم
بعد از آن سیامک چیزی نگفت و فقط آه بلندی کشید و ماشینش را روشن کرد
...
بعد از حدود ده دقیقه همانطوری که در ماشین سیامک نشسته بودیم و من چانه ام را روی دستم تکیه داده بودم و به تک تک کسانی که از جلوی ماشین درترافیک رد میشدند نگاه میکردم، از سیامک پرسیدم: تو واقعا گــ ـی هستی ؟ تا حالا اصلا عاشق شدی؟
سیامک با تردید خاصی به من نگاه کرد، به طوریکه هیچ وقت آن را فراموش نخواهم کرد و بعد از یک آه بلند گفت: ازبچگی میدونستم با دیگران فرق دارم! به شدت رفیق باز بودم، طوریکه مادرم همیشه میگفت: اگه گشنه و تشنه نشی هیچ وقت برنمیگردی خونه! هرجوری بود تا پایان دوران راهنمایی خودم را راضی کردم ؛ تا سال آخر عاشق پسری به نام محسن شدم که کاملا لات و قلدربود! من هم کم کم اخلاقم عوض شد و برای اینکه همراهش باشم و با هم دوست باشیم ؛ تبدیل به یک لات گردن کلفت شدم که توی خیلی از کارهای محسن شریک بود!خوشبختانه قد و قواره و هیکل بدی هم نداشتم و همین باعث شد هیچ وقت محسن به من شک نکنه که چه جوری دوستش دارم و برای همین همیشه به من داداش سیامک میگفت، و از عشق من نسبت به خودش گاهی تعجب میکرد ولی هیچ وقت اجازه ندادم تا بفهمه!
کلا شب و روزمون یکی بود، با همدیگه هر خلافی میکردیم، همه میگفتن من و اون دوقلوها هستیم، زندگی خوشی داشتیم تا اینکه یک روز دم عید قرار شد تا برای خرید لباس و دیدن دوستامون دسته جمعی بریم تهران!
مادرم مخالف رفتن من بود چون پدرم به ماموریت بود و قطعا با رفتن من، خواهرم و مادرم تنها می ماندند! برای همین نرفتم و قرار شد تا محسن به جای من هم خرید کنه!
خداحافظی کردیم و صورت همدیگه رو بوسیدیم، تلخ ترین لحظه زندگیم بود و هیچ وقت آخرین باری که لمس کردم و بوسیدمش رو فراموش نکنم ! حتی اونقدر هیجان زده شده بودم که برای رد گم کردن گفتم: داداش رسیدی تهران، نکنه داداشت رو از یاد ببری! و محسن گفت: مگه میشه بهترین رفیقم رو از یاد ببرم؟
تقدیر این بود که اون بوسه و دیدار آخرین لحظه مشترک بین من و اون باشه، چون بعد از اون دیگه محسن برنگشت
...
چشمان سیامک پر از اشک شده بود! دستمال کاغذی درآوردم و یکی به او و یکی را برای خودم برداشتم و به زحمت به او گفتم: اگه ناراحتت میکنه نگو! سیامک ادامه داد و گفت : نه بذار بگم چون تو از معدود نفراتی هستی که پرسیدی و باید بدونی!
وقتی که محسن به تهران میرسه یک راست میره تا برای من خرید کنه! بعداز چند روز بین بچه هایی که همراهش هستند اختلاف می افته و محسن برای اعتراض به اونها ازشون اونها جدا میشه و با یک ماشین شخصی برمیگرده و توی راه تصادف میکنه و فوت میشه
دیگر تحمل نکردم و بغضم ترکید! سیامک هم حالا به راحتی گریه میکرد و ادامه داد: بعد از اون دیگه امیدم رو از دست دادم و روز هفتم مراسمش آتقدر گیج و منگ بودم که وقتی که میخواستم برم سر قبرش، منم با موتور تصادف کردم و پام از چند جا شکست و مجبور شدم تا عمل کنم و پلاتین بذارم
بعد از محسن دست از لات بازی برداشتم، یک سال نتونستم از درس عقب افتادم و نشستم ته خونه و با یادش زندگی کردم! بعد از اینکه دیپلم رو گرفتم چون یک سال عقب افتاده بودم باید میرفتم خدمت سربازی و همین کار رو کردم و بعد از تموم شدن خدمت نشستم و حسابی درس خوندم ومکانیک قبول شدم! بعد از دانشگاه تهران موندم و توی یه شرکت خصوصی کار کردم و به تدریج وضعم خوب شد
توی اون دورانی که با محسن بودم خیلی خلاف ها کردیم و گاهی شیرینی کشیدن یک سیگار یا خوردن یک لیوان مشروب به من حس اون زمان ها رو میده
...
ناگهان سیامک در یکی از کوچه های مجاور خیابان اصلی وارد شد و سپس در کناری ایستاد! من نیز روی صندلی آرام و بی حرکت لم داده بودم و به حرف های سیامک فکر میکردم و پس از توقف چشمانم را بستم و مشغول فکر کردن به خودم شدم که داستان زندگی سیامک تا چه حد مشترکاتی با من دارد و خدا را شکر کردم که اگر سام از من جدا شده ، حداقل صحیح و سلامت است در این افکاربودم که سیامک کمربندش را باز کرد و آهی کشید و گفت: دیگه نمیتونم رانندگی کنم! بیا بشین جای من! بلافاصله مخالفت کردم و سیامک که کاملا کلافه و بی حوصله بود سرش را محکم به پشتی صندلی کوبید و گفت: چه قدر هوس مستی کردم!
چشمانم را باز کردم و گفتم : واقعا ؟
سیامک دوباره آهی کشید و گفت: آخرین باری که خوردم با محسن بود! بهش گفتم میخوام امتحان کنم ولی میترسم جلوی غریبه بخورم، مسخره ام کنن! اونم رفت و عرق سگی خرید سنی نداشتیم و خوردیم ! چه حالی داد تا صبح هیچی نفهمیدم و وقتی که صبح بیدار شدم ، دیدم که محسن روی من پتو انداخته و خودش هم چند متر اون طرف تر خوابیده! با اینکه بعد از بیدار شدن کلی سر درد داشتم، اما احساس آرامش عجیبی میکردم که کنار او خواب بودم!
دلم برای یک مستی و اون لحظات تنگ شده!
نمیدانم چه طور شد که به سیامک پیشنهاد دادم که اگر مایل است برای خرید مشروب به حاشیه شهر برویم و او نیز ابتدا تردید داشت وهنگامی که اصرار من را دید استقبال کرد و با همدیگر راهی خارج شهر برای خرید مشروب شدیم!
ادامه دارد
...
آکورد اول

تردید ، تردید ، تردید!
تردید ؟

بعداز رسیدن به اینجا به تجربیات دیگران اهمیت میدهم

اما هنوز تردید دارم
آزموده را آزمون ، همیشه خطاست ؟

انگار گاهی آدم باید خودش تجربه کند

حرف و سخن دیگران تاثیری ندارد

و گاه بهای این تجربه زیاد است

آکورد دوم
ان منهای یکی از ان تا !

...

همیشه این شـ ـهوت لعنتی دردسر ساز بوده است

15

2009-03-29T23:25:00.000+04:30

آنچه که کاملا مشهود بود چیزی به جز این واقعیت نبود که من به هیچ وجه نمیتوانستم به بودن با سیامک فکر کنم ، زیراکه او علاوه بر اینکه حدودا پانزده سالی از من بزرگتر بود، از نظر تفکر و شیوه نگرش به زندگی با من اختلاف شایانی داشت بر اساس همین دیدگاه و به تدریج بود که در ته ذهنم سیامک را به عنوان یک دوستی ساختار بندی کردم که از کاملا از احساسم خبر دارد اما از طرفی ندانستن موضع من از طرف سیامک ، و فشار زیاد و نیاز مبرم من به ارضای روحی و جنســ ـی سبب شد تا به این فکر بیافتم که هر چه سریع تر برای پیدا کردن یک پارتنر کاری کنم
...
شب سختی را در پادگان پشت سر گذاشته بودم و خوشبختانه چون جمعه بود، بدون هیچ دغدغه ایی به منزل بازگشتم، اما در عین خستگی و خالی بودن از انرژی، بسیار هــ ـات بودم! برای همین صبحانه و ناهار را یکجا خوردم و برای استراحت کردن به تختم رفتم!
همانطوری که مشغول غلت زدن و فکر کردن به خودم و کیس مورد علاقه ام بودم، ناگهان ذهنم معطوف به رضا شد! زیراکه واقعیت چیزی به جزاین نبود که من ذاتا نسبت به رضا احساس بدی نداشتم و این حداقل برای یک شروع ، مناسب بود و تنها چیزی که سبب شده بود تا در اولین قرار ، ما به این نتیجه نرسیم که با هم باشیم چیزی به جز بی تجربه بودن رضا در سـ ـکـ ـس نبود!
زیرا من فقط یک پارتنر می خواستم و به هیچ وجه دوست نداشتم کسی را اسیر خودم کنم و بعد از مدتی در کمال نامردی ارتباطم را قطع کنم و از طرفی با توجه به اندک شناختی که از رضا داشتم ، به خوبی میدانستم او اهل تن دادن به روابط سـ ـکـ ـس محور و زودگذر نیست و شخصی را می خواهد که در کنارش احساس آرامش کند! اما حدود بیشتر از یک ماه از آشنایی من و رضا می گذشت و او نیز در تمام این مدت طوری مشکوکانه رفتار میکرد که حداقل از من بدش نمی آید! برای همین تصمیم گرفتم تا به طور صادقانه با او در مورد نیازم به سـ ـکـ ـس حرف بزنم و حداقل با شنیدن جواب بله و یا خیر ، او را برای همیشه به محاسباتم اضافه کنم و یا از آن پاک کنم! اما غرور لعنتی من سبب میشد تا در گفتن واقعیت به رضا تردید داشته باشم که خوشبختانه صبح همان جمعه ، تصمیم به این گرفتم تا کاملا صادقانه ، اتفاقات و تفکراتی را که در این مدت داشتم برای او بازگو کنم!
...
عصرهمان روز جمعه با رضا قرار ملاقات پیاده روی داشتم! اما از شانس بد من، رضا حوصله پیاده روی را نداشت و همراه خودش ماشین آورده بود پس از دیدن رضا و سلام و احوال پرسی، به دلیل آنکه از قبل بستر را آماده کرده بودم ، بلافاصله در مورد اوضاع و احوال من پرسید!
اینجا بود که فرصت را غنمیت محسوب کردم و در مورد رفتارهای اخیرم در روم ها، و اینکه به راحتی حاضر هستم خودم را عرضه کنم و نهایتا آشنایی با سیامک، به طور اجمالی برای رضا توضیحاتی دادم! اما برخلاف انتظارم حسابی به رضا برخورد و حتی نزدیک بود چندباری تصادف کند!
اصلا انتظار چنین برخوردی را از رضا نداشتم اما مدام خوشحال تر میشدم که او نیز من را دوست دارد و برای اینکه من به کسی نیاز نداشته باشم ، حاضر است تا با هم باشیم ! هر چند این تفکر خودخواهانه بود اما به هر روش ممکن من در عین صداقت همه واقعیات را برای رضا توضیح دادم و به نوعی به او اشاره کردم که من طالب خیلی چیزها هستم که او می تواند به من آنها را هدیه کند!
رضا نیز با تیزهوشی تمامی اینها را متوجه شد و در پاسخ من با عصبانیت گفت: هر وقت حس کردی نیاز داری میتونی روی من حساب کنی!
با این جمله رضا کمی خوشحال و امیدوار شدم و تصمیم گرفتم تا برای نزدیک شدن به او اقدامات جدی انجام بدهم اما متاسفانه رضا تنها همان شب به طور نزدیک با من صحبت کرد و از روزهای بعد به همان رسمیت گذشته بود و حتی در دست دادن با من سعی میکرد تا با حداقل تماس باشد! برای همین به مرور نسبت به گفته های رضا در عصر آن جمعه منحوس، نا امید شدم و به این نتیجه رسیدم که اگر او چیزی به جز تعارف در مورد آن پیشنهادش داشت، حداقل بایستی یک گام جلو می آمد و یا با بدبینانه ترین حالت با من به همان رسمیت گذشته نبود!
پس از یک هفته دیگر از رضا قطع امید کرده بودم ، زیرا حتی در همان یک هفته، از او خبر خاصی نبود و تنها شب ها با او چت میکردم! البته ناگفته نماند که رضا حتی در چت هم به من رسمی پاسخ میداد و همین موضوع مانع ابراز علاقه بیشتر من می شد و تقریبا هر روز بیش از روز قبل به من ثابت میکرد که من باید او را به عنوان یک همراه از تفکراتم خارج کنم و تنها می توانم به عنوان یک دوستی هــ ـومـ و آن هم با شرایط و ضوابط خاص روی او حساب کنم
...
در تمام مدت این یک هفته ، سعی میکردم تا برای دیدن سیامک بهانه بیاورم و تنها یک بار او را دیدم که آن هم به یک بهانه واهی او را دست به سر کردم تا اینکه در عصر روز یکی از روزهای پاییزی که برگ های درختان به زیبایی هرچه تمام تر خیابان ها را فرش کرده بودند و من نیز مشغول قدم زدن در یکی از خیابان های آرام شهرمان بودم ،تلفن همراهم زنگ خورد!
با بی میلی شماره را نگاه کردم و تا شماره سیامک را تشخیص دادم گوشی را در مشتم فشار دادم و به طرف جیبم بردم! اما نهایتا تصمیم گرفتم تا پاسخ بدهم! با بی حوصلی دکمه موبایل را فشار دادم و سلام کردم،
سیامک نیز پاسخ داد: سلام خوشـ ـگل نامرد! چرا جواب نمیدی؟ نکنه ازدست رفیقت خسته شدی؟
با خونسردی پاسخ دادم نه یه کم سردرد دارم!
سیامک پاسخ داد : پس بگو برای همین میخواستی موبایلت رو بذاری تو جیبت !؟
با تعجب به اطرافم نگاهم کردم و ناگهان ماشین سیامک را دیدم که درست چند متر آن طرف تر پارک شده بود و به دلیل اینکه در شیشه های آن تصویر درختان منعکس میشد کسی از بیرون نمیتوانست داخل را نگاه کند! بلافاصله از روی نمره ماشین توانستم مطمئن شدم که خودش است و پاسخ دادم : فکر نمیکنم هنوز موبایل ها تصویری شده باشه ! سیامک خندید و گفت : دیگه لوس نشو خوشـ ـگله! زود بیا سوار شو تا بریم
به طرف ماشین رفتم، درست در همین موقع سیامک شیشه را پایین کشید و گفت: زود بپر بالا!
با بی میلی به طرف ماشین سیامک رفتم، سپس با خونسردی پاسخ دادم: میخوام یه سیگار بکشم، نمیتونم سوار بشم و حوصله هم ندارم
سیامک با تعجب نگاهی کرد و گفت : چه غلطا! سیگار هم که میکشی!
با عصبانیت پاسخ دادم : لازم نیست شما بگی چه کار کنم و چه کار نکنم! در ضمن این همه به من نگو خوشــ ـگله
سیامک این دفعه بلند خندید و گفت: بیا بالا لوس نشو! من برام فرقی نمیکنه! تازه دوست دارم بعد از مدتها سیگار رو امتحان کنم!
با قاطعیت در را باز کردم و نشستم و سپس از درون کوله ام سیگار در آوردم و داد زدم: فندک این لگنت کجاست؟ درست در همین موقع سیامک به آرامی گفت: میگم نامردی! میگی نه! تنها تنها نکش بی معرفت! یکی رو هم واسه من روشن کن! سپس دستش را در داشبورد کرد و دوباره گفت : بیا اینم کبریت
پاکت سیگار را به طرفش تعارف کردم ، یک نخ از آنها را برداشت! خندیدم و گفتم : دیدی وقتی میگم لگن ناراحت میشی! این لگنت فندک هم نداره !
سیامک ناگهان صورتش را به طرف من آورد! یک آن جا خوردم زیرا کمتر از ده سانت با من فاصله داشت! به راحتی می توانستم رنگ دانه های قهوه ایی مردمک چشمانش را تشخیص بدهم! اما از ترس توانایی جا به جایی را نداشتم و برای همین سرجایم میخکوب شدم و حرفی نزدم سیامک کبریت را در دستم گذاشت و سیگار را روی لب هایش گذاشت و گفت: این زانتیای ساله! از کی تا حالا به ماشین سال میگن لگن؟
سپس چشمانش را بست و گفت : لطفا سیگار منو بردار
با تعجب دوباره به او نگاه کردم که دوباره درخواستش را تکرار کرد و سرش را عقب کشید! اما همانطوری که عقب می رفت یک نفس عمیق می کشید با احتیاط سیگار را روشن کردم و گفتم: چه کار کنم؟
سیامک چشمانش را باز کرد و گفت: هیچی بدش به من!
سیگار را به سیامک دادم، و او یک پک عمیق به آن زد و به سرفه افتاد با شیطنت گفتم : اولین بارته که سیگار میکشی؟
سیامک به سیگار نگاهی کرد و گفت: نه! ولی این سیگار کشیدن داره چون با لب های تو روشن شده !!!
ادامه دارد

14

2009-03-27T00:55:00.000+04:30

کاملا خشم را از چشمان سیامک حس میکردم، اما هنوز خیالم راحت نشده بود که در امنیت هستم برای همین به کناری رفتم و روی زمین کنار نشستم و منتظر بودم که چه بلایی به سر من خواهد آمد! سیامک به طرف در رفت و آن را باز کرد و گفت: مگه من دست و پات رو بسته بودم که اینجوری فرار کردی؟ مگه خواستم اذیتت کنم که در رفتی ! اصلا بیا برو بیرون
با تردید از سر جایم بلند شدم و دوباره کوله ام را برداشتم و به طرف در رفتم در تمام این مدت سیامک به من نگاه میکرد و هنگامیکه به فاصله یک متری او و درست مقابل در رسیدم ، یقه ام را گرفت و دوباره من را به عقب هل داد و گفت : یه لحظه فقط صبر کن ! حرفهام رو گوش بده و بعدش هرجا دوست داری برو
...
آرام روی مبل پشت سرم نشستم و مشغول بازی کردن با دستبدم شدم! سیامک نیز روی میز مقابل من نشست و به من خیره شد و در حالیکه دستانش رو پشت سرش گذاشته بود حرفی نمیزد، یک آن متوجه شیشه روی میز شدم که مقداری قوس برداشته باشد ، کمی جابه جا شدم و به شیشه نگاه کردم و آهسته گفتم: ببخشید آقای مهندس اون شیشهه داره میشکنه !
سیامک فریاد زد : واقعا خری! احمقی! بی شعوری! من نیز عصبانی شدم و داد زدم درست حرف بزن! سیامک کمی صدایش را پایین تر آورد و گفت: از همون لحظه ایی که دیدم داری از پله ها بالا میایی ، دائم این موضوع داره روی اعصابم راه میره که چه طور حاضر شدی اون چیزها رو توی روم بنویسی!
سرم را پایین انداختم و اصلا نمیدانم که چه طور شد که قدرت پاسخگویی ام را از دست دادم ، زیرا از قبل تصمیم گرفته بودم تا در صورت اینکه این سیامک این موضوع را یاد آوری کند به صراحت انکار کنم، اما انگار قدرت انکارم را از دست داده بودم و فقط عصبی تر میشدم و سرم را پایین انداخته بودم و خجالت میکشیدم به او نگاه کنم ! سیامک به طرفم آمد و روبه روی من زانو زد و با دستانش سرم را بالا آورد و گفت: ببین من کسانی رو که پولی هستند رو زیاد دیدم و میشناسم! اصلا به اونها شبیه نیستی و کاملا از سر و وضعت هم معلومه که از خانواده خوبی هستی ! فقط تو رو خدا بهم بگو چرا اون چیزها رو توی روم نوشتی؟
از نگاه کردن به صورت سیامک خجالت میکشیدم و یک لحظه چشمانش را دیدم که به من زل زده بود و دیگر اثری از خشم در آن دیده نمیشد! دوباره سرم را پایین انداختم و پس از یک مکث طولانی گفتم : نمیدونم!
سیامک زیر لب چیزی گفت و سپس با دستانش محکم دو طرف صورت من را گرفت! از ترس خشکم زده بود و به زحمت نفس میکشیدم که نفس نفس زنان گفت: حیف نیست تو به این ظرافت و خوشگلی به این روز بیافتی؟ و سپس دستانش را رها کرد
کمی خیالم راحت تر شده بود برای همین گفتم: به چه وضعی! شما اولین نفری هستین که من دیدمش! سیامک توجهش جلب شد و سپس با دقت به من نگاه کرد و گفت : یعنی من اولین نفری هستم که تو دیدی؟ و من پاسخ مثبت دادم! و از سرجایم بلند شدم که سیامک پرسید : حالا کجا ؟
دنبال بهانه میگشتم اما انگار دروغ گفتن از یادم رفته بود برای همین گفتم : دیگه نمیتونم اینجا بمونم ، میخوام برم بیرون یه دوری بزنم! سیامک به طرف من آمد و هر دو شانه من را گرفت و محکم فشار داد و گفت: نمیخوام فکر کنی آدم هـ ـوس بازی هستم! ولی جدا حیفم میاد توی این شرایط تنهات بذارم! پس صبر کن تا من برم یه چیزی بپوشم و بیام
...
دوباره روی همان مبل پشت تشستم ولی از شانس بدم دقیقا مشرف به اتاق خوابی بود که سیامک در آن لباس هایش را عوض میکرد! آرام و زیر چشمی به داخل اتاق نگاه کردم ، سیامک را دیدم که مشغول در آوردن تی شرتش بود! خوب دقت کردم ، پوستش کاملا صاف و یک دست بود و موهای کمی داشت، بدنش در عین ورزیدگی خوش تراش به نظر میرسید!در تمام مدت تعویض لباسش به طوریکه متوجه نگاه های من نباشد به او خیره شده بودم تا اینکه بالاخره کارش تمام شد و کیف و موبایلش را برداشت و گفت پا شو بریم!
من نیز به راهرو رفتم و مشغول پوشیدن کفش هایم شدم همانطوری که دست سیامک را روی شانه هایم حس میکردم صدایش را شنیدم که گفت: نه بابا !اصلا حواسم نبود، انگار به پوشیدن لباس مارک دار خیلی علاقه داری! هر جایی که از اون پایین نگاه میکنی یه مارک معروفه تا این بالا! با خنده جوابش را دادم که دوباره پرسید : چرا موهات این قدر کوتاهه! حیف نیست به این خوشگلی بلندشون نمیکنی ! و من پاسخ دادم : مثله اینکه یادت رفته من سربازم! سپس از پله ها پایین رفتیم، اما در تمام این چند لحظه حس عجیبی داشتم!
به بیرون منزل رسیدم و به سیامک که آرام از پله ها پایین می آمد و درون کیفش را نگاه میکرد ، توجه میکردم، حدودا پانزده سانتی از من بلند بود و کاملا خوشتیپ و جا افتاده به نظر می رسید! درست در همین موقع با صدای دزدگیرهمان زانتیایی که کنار در پارک شده بود به خودم آمدم و فهمیدم که به سیامک تعلق دارد! اصلا به روی خودم نیاوردم و به درخواست او سوار شدم
...
پس از گذر از کوچه ها به خیابان رسیدیم و همانطوری که با هم صحبت میکردیم به مرکز شهر رفتیم! کاملا مشخص بود که سیامک خوب رانندگی نمیکند و هنگامیکه که از او پرسیدم چرا بر ماشینش تسلط لازم را ندارد این طور عنوان کرد که زیاد اهل رانندگی و ماشین نیست و اصولا نیاز او را به استفاده واداشته است!
درحین ادامه این پرسش ها متوجه شدم که او یک مهندس مجرب و مدرک گرفته از یکی از دانشگاه های معتبر کشور است و سنش را به من دروغ گفته و حدودا سی و هشت ساله بوده و حدود شش سال بزرگتر از آنچیزی که گفته بود ، می باشد! و در یک شرکت معتبر کار میکند و تا حالا مجرد بوده و خودش را کاملا یک هــ ـومــ ـو می داند
...
آن شب تا قبل از شام با سیامک درخیابان ها می گشتیم و سرانجام قرار شد تا سیامک برای پیدا کردن یک بـ ـوی فرند مناسب با من همکاری کند و من نیز در این مدت به عنوان یک دوست کنارش باشم تا هر دوی ما تنها نمانیم! اما در تمام این مدت حس خوبی نداشتم و سعی میکردم تا همه داشته ها و گفته هایم را برای او بازگو نکنم

ادامه دارد
...

13

2009-03-10T21:46:00.000+03:30

صبح روز بعد با احساس ندامت شدیدی از خواب بیدار شدم و درحالیکه کاملا از اتفاقات شب قبل عصبی و نگران بودم موبایلم را سایلنت کردم و درون کشوی کمدم انداختم و با گیجی محض راهی پادگان شدم ،در تمام مدت روز به تصمیم و اقدام ابلهانه شب قبل فکر میکردم و گاها آن را توجیه می کردم و از زاویه های مختلفی بدان نگاه می کردم، مثلا چند لحظه ایی حس می کردم که تحت تاثیر طبیعی نبودن وضع عمومی ام و خصوصا نیاز مبرمی که به ســ ـکــ ـس داشتم به چنین حرکتی دست زدم و گاها خودم را راضی می کردم که چنین وضعی خواسته من است اما چند دقیقه پشیمان می شدم و با خودم می گفتم که این من نیستم!
...

پس از بازگشت به منزل یک راست به سمت آشپزخانه رفتم و حتی همانجا لباس هایم را در آوردم تا از موبایل دورتر باشم! اما این پا فشاری برای ندیدن و چک نکردن موبایل دوامی نداشت و پس از خوردن ناهار تسلیم شدم و موبایلم را چک کردم و متاسفانه و بدختانه همان چیزی که انتظارش را داشتم درست از آب در آمده بود و سیامک چند بار تماس گرفته بود و اس ام اس فرستاده بود که مضمون همگی آنها درخواست دوستی و صحبت کردن بود
بعد از نیم ساعت کلنجار رفتن با خودم برای سیامک اس ام اسی فرستادم و در آن برای او توضیح دادم که من از صبح منزل نبودم و تمایلی برای دوستی با او ندارم! و کار دیشب من یک شوخی بچگانه بوده است اما هنوز یک دقیقه از دادن اس ام اس نگذشته بود که سیامک با من تماس گرفت و با هم چند دقیقه ایی صحبت کردیم
سیامک کاملا متین و آرام صحبت میکرد و مشخص بود که برای طرف مقابلش احترام قائل است ، پس از کمی کپ زدن و پرسش متوجه شدم که او نیز یک هــ ـومــ ـوی سی و دو ساله است که در شهر ما به صورت موقت و به عنوان یک مهندس ناظر کار میکند و هنگامیکه عبارات من را مبنی بر پذیرفتن هیچ قیدی و شرطی در روم دیده است از روی کنجکاوی و علاقه به من پی ام داده است! اما این یک طرف ماجرا بود و چونکه در تمام مکالمه با سیامک طوری رفتار کرده بودم که انگار تمام خواسته های دیشب که در روم ها گفته بودم یک شوخی بی مزه است! اما ازطرفی مطمئن بودم که سیامک برای حتی چند درصد هم که شده این احتمال را می دهد و از روی کنجکاوی دوست دارد تا من را ببیند برای همین اصلا اصراری برای مخفی کردن خودم نکردم و در پایان مکالمه ما و هنگامیکه سیامک از من درخواست یک ملاقات دوستانه برای عصر همان روز را داد ، به راحتی پذیرفتم و به او تذکر دادم تا خیالی به جز یک دوستی معمولی نداشته باشد
...

ساعت درست شش و پانزده دقیقه عصر را نشان می داد و من همچنان در اول خیابانی که با سیامک قرار گذاشته بودم منتظر بودم، کم کم به این نتیجه رسیدم که احتمالا او من را از دور دیده و به دلیل اینکه با او اختلاف سنی زیادی دارم و او نیز هویت خودش را فاش کرده است برای دیدن من منصرف شده، برای همین راه افتادم و هنوز به ایستگاه تاکسی نرسیده بودم که سیامک با من تماس گرفت و در حالیکه به آرامی حرف میزد گفت: شرمنده واسم مهمون اومد از همکارام هستن! اگه میتونی و دوست داری میتونی بیایی خونه من و اگه هم مشکلی هست یه روز دیگه قرار بذاریم! کمی با خودم فکر کردم، تصمیم پر ریسکی بود زیرا من کوچکترین شناختی از سیامک نداشتم و ممکن بود رفتن به منزل او هر مشکلی را به دنبال داشته باشد! اما به خودم گفتم که برای اینکه به تفکرات سیامک پاسخ منفی بدهم ، بهترین کار این است تا با شجاعت تمام برای ملاقات با او به منزل بروم! برای همین آدرس را گرفتم و به طرف منزل سیامک راه افتادم
...

درست به درب منزلی رسیدم که آدرسش را گرفته بودم ، طبق نشانه ها یک زانتیای نقره ایی درب منزل پارک شده بود، نفس عمیقی کشیدم و با ترس زنگ زدم! صدای آرام و مردانه ایی پاسخ داد: بفرمایید و من در جواب گفتم: بهبدم! و دوباره همان صدا من را به بالا دعوت کرد
پله ها را چند تا یکی بالا رفتم که ناگهان در روبه روی من باز شد ، یک مرد حدودا سی و چند ساله با موهای مشکی لخت و قد بلند در حالیکه یک سویشرت ورزشی و یک شلوار کتان پوشیده بود به استقبال من آمد! سلام و احوال پرسی کردم و مشغول باز کردن بند کفش هایم شدم! درست در همین موقع موبایلم از جیبم در آمد و از روی پله سر خورد! همان مرد که در واقع خود سیامک بود از پشت سر من رد شد و موبایل را که باطری آن و دربش جدا شده بود را برای من آورد و سپس هر دو با هم به داخل منزل رفتیم
خانه بسیار ساده اما در عین حال با حداقل وسایل لوکس و شیکی چیده شده بود پس از رد شدن از یک اتاق ال به درون پذیرایی رسیدیم که سه مرد میانسال در آن نشسته بودند و با تعجب به من نگاه می کردند! کاملا می توانستم از نگاه پرسشگر آنها ، کنجکاوی و حقارت دیدشان نسبت به خودم را لمس کنم، اما اهمیتی ندادم و به سیامک نگاه کردم! او که متوجه نگاه های معنی دار دوستانش شده بود در کمال خونسردی این طور من را معرفی کرد : بهبد از اقوام دور ما و کسیکه قراره در کارهای مالی کامپیوتری به من کمک کنه!
آنقدر از نگاه های سرد و بد آن چند نفر احساس نفرت کردم که حتی برای دست دادن با آنها جلو نرفتم و سیامک که این موضوع را به خوبی متوجه شده بود از دوستانش عذر خواهی کرد و رو به من گفت: بهبد جان کامپیوتر رو بردم توی اون اتاق چون نور بیشتره خودت که جاش رو بلدی!
با ترس به سمتی که با دست اشاره کرده بود رفتم و درب اتاق را باز کردم و داخل رفتم، اولین چیزی که توجهم را جلب کرد ، یک تخت بزرگ دونفره بود که مجاور آن یک میز کامپیوتر با یک سیستم یکپارچه مشکی روی آن قرار داشت که میتوانستم به راحتی از آن متوجه شوم که جدید خریداری شده است،آرام روی لبه تخت نشستم و با خودم فکر میکردم و امید میدادم که هیچ اتفاقی نمی افتد !
پس از چند دقیقه سیامک با یک لیوان بزرگ شربت به اتاقی که من در آن بودم وارد شد و در را بست و گفت : ببخشید نمیتونستم بگم تازه همدیگه رو دیدیم و اونها رو برای نگاهای بدشون ببخش! فعلا با این کامیپوتر یه گشتی توی نت بزن و شربتت رو بخور تا اینها برن
...

بعد از حدود چهل دقیقه دوستان سیامک رفتند و کم کم یک ترس بزرگ بر من غلبه کرد! کوله ام را برداشتم و وسایلم را درون آن گذاشتم و حالت دفاعی به خودم گرفتم تا اگر خطری من را تهدید کرد با تمام وجودم فرار کنم! سیامک دوباره به داخل اتاق آمد و این بار در را کاملا بست و وقتیکه متوجه شد من از بسته شدن در احساس ترس کردم آن را باز کرد و به کنار من آمد و کوله ام را از دستم گرفت و گفت: چرا این قدر میترسی من که باهات کاری ندارم ! بشین میخوام باهات حرف بزنم و سپس خودش صندلی کامپیوتر را آورد و درست روبه روی من که روی تخت نشسته بودم ، قرار گرفت و به چشمان من نگاه کرد و گفت : شروع کن
با خونسردی پاسخ دادم ، هیچی آقا سیامک از دیدنتون خوشحال شدم، من دیشب اون پیام ها رو الکی توی روم دادم و همین جوری نوشتم! سیامک بلافاصه با زیرکی خاصی پرسید ، خب از اینها بگذریم یعنی تو گــ ـی هستی یا نه ؟ به سئوال سیامک پاسخ ندادم و سرم را پایین انداختم و سیامک دوباره گفت : پس حدسم درست بود ! هستی ولی میترسی !؟ این بار هم جواب ندادم و کوله ام را از روی تخت برداشتم و از سرجایم بلند شدم ، یک لحظه فرصت را مناسب دیدم زیرا سیامک به صورت برعکس روی صندلی نشسته بود و زمان خوبی برای فرار داشتم برای همین به سرعت از در اتاق خارج شدم اما درست در ابتدای در ورودی سیامک از پشت تی شرت من را گرفت و من را به طرف داخل منزل هل داد ، سپس در حالیکه دستش را روی شانه های من گذاشته بود گفت : بهت گفتم باهات کاری ندارم چرا فرار کردی ؟ این بار هم پاسخی برای دادن نداشتم و فقط به چشمان قهوه اش خیره شده بودم

ادامه دارد
...

12

2009-03-01T21:37:00.000+03:30

پ.ن

همیشه مکررا گفته بودم که شاید دفترعمرفالش روزگاری به جایی برسد که چیزی به جز چرند نویسی، از آن باقی نماند! و متاسفانه و یا خوشبختانه از این پس به بعد، بدان نقطه خواهم رسید!

قبل از هر چیز باید اعتراف کنم که فالش همیشه و در طول این دو سال برای من یک تعهد بود!
" تعهد بازگشت به خودم از هر آنچیزی که نباید می بودم! "
و از این خوشحالم که همچنان و علی رغم همه تهدیدها و تحقیرها و حتی توبیخ ها، همچنان هستم و مینویسم
به هر تقدیر روندی که در ادامه پیش خواهم گرفت، کاملا عریان است! البته هرچند که در این برهه حتی تفکر به آن روزها کابوس محسوب می شود! اما گاهی هم کابوس برای دانستن قدر داشته ها نیاز است
بنابراین قبل از شروع هر چیزی ضروری دیدم تا از دوستانی که همیشه به من لطف داشته اند، تشکر کنم
و به دلیل رعایت نکردن هر چیز رعایت کردنی در ادامه فالش عذر خواهی!

بعد از جدا شدن از امیر تمام مسیر بازگشت از منزل تا مرکز شهر را پیاده آمدم، در تمام طول مسیر احساس عجیبی و دلهره آوری داشتم و به واقعیت آزار دهنده تنهایی، که امیر آن را یادآوری کرده بود، فکر میکردم و مدام در ته ذهنم دنبال پاسخی برای این سئوال می گشتم که چه طور می توانم خودم را در این شهرستان لعنتی که تعصب های قومی و قبیله ایی بیداد می کند، از تنهایی برهانم و کسی را برای خودم پیدا کنم و بتوانم آزادانه به اوعشق بورزم؟! اما هرچه بیشتر جستجو میکردم، هیچ پاسخی نمی یافتم!

شاید مدتها بود که با اتکا به گفته های دیگران به این واقعیت رسیده بودم که روزبه روز با بزرگتر شدنم، جذابیت های دوران نوجوانی ام را از دست میدهم و خودم نیز آن را جلوی آینه حس کرده بودم! اما شاید بدون اغراق باشد که با ملاقات با امیر، افکار من کاملا به این جهت سوق داده شدند و به این نتیجه ابلهانه رسیدم که باید به هر قیمتی از لحظات باقی مانده نهایت لذت را ببرم!
اما این فکر تنها یک روی سکه بود و شاید هم یک توجیه بزرگ برای روی دیگر که چیزی به جز نیاز جسمانی و ارضا شـ ـهوت لـ ـعنتی نبود که مدت زیادی من را آزار می داد! و متاسفانه همزمانی این دو با هم و از طرف دیگرعامل گذشت زمان همه چیز را تشدید می کرد!
...
پس از رسیدن به منزل بلافاصله تصمیم گرفتم تا شرایط امیر را برای شروع یک رابطه جدید و محدود بپذیرم، هرچند که حدس میزدم با فول بــ ـات بودن مشکلی ندارم! اما یک ترس خفیف مانع از پاسخ کامل من به او شده بود! اما به هر ترتیبی که بود و با شهامتی که حس نیاز به من تلقین میکرد تصمیم گرفتم تا تمام شرایط او را کاملا بپذیرم! اما به محض بازگشت به منزل و ورود به اتاقم و مواجهه با تنها یادگاری که ازعشق سابقم سام مانده بود، احساس شرم و بی عقلی کردم و از تصمیمی که گرفته بودم منصرف شدم!
اما آنچه مهم بود چیزی به جز این نبود که شخصیت من کاملا دچار تزلزل شده بود ، به طوریکه احساس میکردم تمام قداستی که برای این طور روابط قائلم بودم از دست رفته است و تنها چیزی که مهم خواهد بود این است که به شدت احساس می کردم که در حال از دست دادن زمان هستم! برای همین تصمیم آنی من پس از ورود به منزل برای تمام شدن ماجرای امیر، چند ساعتی بیشتر دوام نیاورد! و دوباره در اوج حس پست شــ ـهوت تصمیم گرفتم تا با فرستادن یک اس ام اس با مضمونی گله آمیز به رفتار نامناسب او اعتراض کنم تا شاید دری برای گفتگوی دوباره باز شود!
اما خوشبختانه و یا بدبختانه امیر نیز همین احساس را متقابلا نسبت به من داشت و احساس می کرد که من برخوردی کاملا مغرورانه دارم و همین تضادهای فکری موجب شد تا همان شب و با جنگ و جدال های اس ام اسی ، برای همیشه دوستی و حتی آشنایی بین خودمان را تمام کنیم! وعملا و کلا آخرین امید من برای پیدا کردن ســ ـکــ ـس فرند داشتم از دست برود!

…

روزها به منوال تکرای خودشان می گذشتند و برنامه زمانی من کمی متغییرتر از گذشته شده بود و این طور پیش میرفت که از صبح تا ظهر در پادگان مشغول جنگ اعصاب بودم، سپس به منزل بازمیگشتم و تا غروب می خوابیدم و بعد از آن به پارک تنهایی رفته و بسته به حس وحال دوستان خیابانی ام به خوردن انواع مشــ ـروب و شوخی و خنده می گذشت
به تدریج و از آن برهه زمانی بود که کشیدن سیگار و گراس حالت جدی تری به خودش گرفت و تقریبا از یک نوع تفریح به یک نیاز تبدیل شد، از طرفی و از نظر روحی نیز مدام شرایط بدتری پیدا می کردم،به طوریکه با کوچکترین برخورد دیگران اشکم در می آمد و گاها خودم نیز از رفتارم شرمنده می شدم
به طورکلی این احساس ها آنقدر شدت گرفت که بسیاری از کسانی که با روحیات و اخلاق من آشنا بودند بعداز اینکه چند لحظه ایی در کنار آنها قرار می گرفتم بلافاصله از من این پرسش را داشتند که به چه دلیل ناراحت و افسرده هستم! از نظر جسمانی و نیاز به سـ ـکـ ـس بسیار کم ظرفیت شده بودم! به طوریکه به محض دیدن یک پسر مناسب تحریک می شدم و حتی برخلاف گذشته حاضر بودم که بدون دلیل و برخلاف عقاید قبلی ام با او سـ ـکـ ـس داشته باشم و مطلقا بات هم باشم!
اما در این حین تنها ملاقات ها با رضا بود که کمی من را آرام میکرد، زیرا اخلاق و رفتار رضا تقریبا مانند گذشته خودم بود! زیراکه او سـ ـکـ ـس بدون عشق را نمی خواست و ساده تر و پاک تر از آنی بود که حتی در لحظه هایی که با او بودم و حضورش را به عنوان یک هم احساس و هم شهری حس می کردم، در رفع نیاز جسمی خودم ببینم! هرچند که رفتارهای رسمی و مودبانه رضا مانع از این می شد تا بیشتر از یک دوستی آمیخته با تعارف و در حد یک دوست نزدیک رفتار کنم ، اما داشتن او در آن وضعیت حتی برای چند ساعت و قدم زدن در خیابان یک غنیمت بود
…
تقریبا هر شب و بعد از بازگشت به منزل در گـ ـی روم ها پرسه می زدم و آزادنه و بدون قید و بند روحی و تنها به نیت ارضا جسمانی و صرفا سـ ـکـ ـس به دنبال یک پارتنر بودم! اما هر چه بیشتر می گشتم، کیس مناسبم را که در شهر ما باشد نمی یافتم و نا امید تر می شدم!
به تدریج کار به جایی کشید که حتی حاضر بودم برای سـ ـکـ ـس به شهرهای اطراف بروم و به سـ ـکـ ـس با اشخاصی که چندین سال از خودم بزرگتر بودند راضی باشم! اما هنوز یک ترس ناشی از معصومیت کودکانه من و یا یک عامل بازدارنده بزرگ ناشناخته مانع از این اقدام میشد!
اما آنچه را که به خوبی حس میکردم این بود که حس زوال و نابودی به تدریج تمام وجودم را فرا می گرفت و هر روز بیشتر از خودم دور می شدم و کاملا برای خودم و اطرافیانم محسوس بود که من همان پسر چند ماه پیش نیستم!
…
آغاز دوران سیاه
آن روز نحس مانند همیشه به خانه بازگشتم و بعد از خوردن ناهار که با غرغرهای مادرم مبنی بر سهل انگاری من در مورد رفتارم و دیر برگشتن هر شب من به خانه همراه بود ، مواجه شدم! اما مانند خونسرد و بی اعتنا از تذکرهای مادر گذشتم و به اتاقم رفتم و روی تختم دراز کشیدم سپس همانطوری که در شیشه کمدم بالای سرم به خودم نگاه می کردم متوجه ابروها و صورتم شدم و این فکر به ذهنم رسید که می توانم بیشتر از این آنها را دستکاری کنم! برای همین به سراغ لوازم اصلاحم رفتم و با موچین و بند ، کمی بیش از حد نرمال همیشه که توجه دیگران را جلب نمیکرد ، روی صورتم کار کردم!
آن شب نیز مانند همیشه با دوستانم به پارک شهر رفتیم و جالب اینکه وقتی آخر شب به منزل بازگشتم، با واکنش جدی مادرم مواجه نشدم! برای همین خودم را کاملا به بی خیالی زدم و پس از رفتن در اتاقم یک شیشه شرابی را که همیشه ذخیره داشتم سر کشیدم و مشغول روم گردی شدم!
آن شب جسورتر از همیشه شده بودم برای همین مدام در روم ها آگهی بازرگانی در مورد خودم و تنم می دادم و این طور مینوشتم که حاضر به سـ ـکـ ـس و دوستی با هر رنج سنی هستم! اما هر چه بیشتر مشتاق نشان می دادم کسی اعتنایی نمی کرد و تنها یک مرد میانسال از کیش به من پی ام داد که چت ما نیمه کاره ماند!
همین بی توجهی ها و خستگی و شاید هم جسور بودن بیش از حد من در آن شب سبب شد تا به خودم جرائت بدهم و به روم های عادی بروم و آزادانه و بدون فکر آگهی های خودم را درآنجا بنویسم! اما در اینجا هم هر کسی که به من پیام میداد، تنها کنجکاو بود و یا خیلی از من فاصله داشت!
دیگر به این هم بسنده نکردم و ناخردی را به حدش رساندم شماره موبایلم را جز آگهی های تبلغاتی خودم و تنم اضافه کردم و سپس در روم مدام کپی می کردم!
بعد از نیم ساعت که جوابی ندیدم تصمیم گرفتم تا سینگ اوت کنم که ناگهان با یک پیام مواجه شدم که در آن نوشته شده بود: سلام! میتونم بهت زنگ بزنم؟
پاسخ دادم: شما ؟
و او این طور نوشت که: برام جالبه که توی روم نوشتی هر طوری که پایه باشی هستم!
میخوام ببینم چه قدر پایه ایی؟
چیزی برای گفتن نداشتم و تنها پرسیدم : شما ! ای اس ال میدین ؟
او نیز نوشت: سیامک هستم ، سی و دو ساله از شهر شما! و کنجکاو و شاید هم مشتری!
با تردید نوشتم : مشتری ؟
و او پاسخ داد: حاضرم باهات خوب کنار بیام! هستی؟
...
کامپیوتر را بدون شات دان کردن از پریز برق بیرون کشیدم و روی تختم دراز کشیدم و شروع به گریه کردن نمودم! درست در همین لحظه صدای خفیف موبایل را که روی میزم بود شنیدم و با اس ام اسی با این مضون مواجه شدم: سیامک هستم و خیلی مشتاقم که ببینمت فعلا شب بخیر
…
ادامه دارد

آکورد اول

گاهی اوقات روزهایی هست که نقش بندی شان در تمام عمرت سیاه باقی خواهد ماند
لعنت به آن روز کذایی
لعنت به من و چت های شبانه
لعنت به گــ ـی روم های یاهو
و لعنت به تویی که در دوران سیاه زندگی من بیشترین تاثیرش را داشتی
اما بدان برای همیشه بخشیدمت

آکورد دوم
دوستی داشتم که میگفت : برخی از حوادث زندگی درست مثله تصادفه! کمتر از یه لحظه رخ میده !
قبلش سالمی و میخندی
بعدش معلوم نیست چی به سرت اومده !

11

2009-02-15T22:55:00.000+03:30

با اینکه شب آرامی را پشت سر گذاشته بودم، و تقریبا خوب خوابیده بودم، اما به شدت احساس خستگی میکردم، و برای همین اصلا سر و حال نبودم و تمام راه منزل تا پادگان را چرت می زدم! کاملا بی حال و بی توجه به اطرافم از درب دژبانی گذشتم و هنوز چند قدمی دور نشده بودم که با احساس لرزش ویبره موبایل به خودم آمدم!
به خودم گفتم: چه کسی این موقع صبح با من کار دارد! اصلا حوصله پاسخ دادن نداشتم و برای همین به راهم ادامه دادم، اما حدس من مبنی بر تماس، اشتباه بود زیرا لرزش ها تنها چند ثانیه ادامه داشتند و من به جای تماس، اس ام اس داشتم!
به زحمت و با دردسر خودم را به دفتر کارم رساندم، بلافاصله موبایل را چک کردم و با یک اس ام اس بدین شرح مواجه شدم که تنها یک کلمه درآن نوشته بود: بیداری؟
کمی به شماره دقت کردم، با اینکه خط شهرستان نبود، اما در عین ناشناخته بودن، آشنا به نظر می رسید! پس از کمی فکر کردن، حدس زدم که امیر، همان پسری که به واسطه دوست خوزستانی ام با او آشنا شده بودم! باشد اما بازهم این شک برای من وجود داشت که چرا این موقع صبح اس ام اس داده است!
بلافاصله برای او نوشتم: بله بیدارم! شما؟ هنوز ال سی دی موبایل خاموش نشده بود که آن شماره با من تماس گرفت!برای پاسخ دادن مردد بودم، ابتدا سعی کردم خونسرد باشم و سپس پاسخ دادم و گفتم:سلام بفرمایید!
صدایی قاطع و در عین حال خاص و آرام پاسخ داد: سلام خوبی؟ پاسخ دادم ممنونم! شما؟ همانطوری که حدس زده بودم، امیر بود که با من تماس گرفته بود و به زبان محلی! پاسخ داد: امیر هستم! بهبدی؟
پاسخ دادم: بله بهبدم! و او بلافاصله پرسید: چرا فارسی صحبت میکنی؟ با تعجب گفتم:مگه باید به چه زبونی حرف بزنم؟ و امیر با حالت تمسخر گفت: نمیخواد این همه با ناز و ادا حرف بزنی منم همشهریت هستم! کمی به من برخورد! برای همین پاسخ دادم:همشهری بودن من و شما دلیل به این نمیشه که من به زبون بومی حرف بزنم! در ضمن من اینجایی نیستم و فکر میکنم یه بار توی چت گفته بودم!
امیرآهی کشید و گفت: من فکر کردم که هستی! دلم رو خوش کرده بودم که با یه هم زبون دوست میشم! برای چند ثانیه ایی سکوت حکم فرما شد و در این مدت کوتاه به این موضوع فکر میکردم که احتمالا با یک آدم عجیب طرف هستم و نهایتا گفتم: خب حالا که چی؟
امیر که انگار منتظر این سئوال من بود پاسخ داد: هیچی من دارم برای دیدن اقوامم میام شهر شما! گفته بودم که اولین کاری که بکنم بهت خبر میدم و الان هم ابتدای اتوبان هستم و زنگ زدم که بگم اگه دوست داشتی عصر همدیگه رو ببنیم! بدون فکر کردن پاسخ دادم: با کمال میل! اما کی و کجا؟ و او پاسخ داد ساعت شش عصر و مکانش هم با تو! پاسخ دادم نیمکت دوم ضلع شمالی میدان فلان و او نیز پذیرفت.
...
ساعت درست شش عصر بود و من هنوز درون تاکسی و ترافیک گیر کرده بودم! برای همین به امیر اس ام اس دادم و نوشتم که چند دقیقه تاخیر دارم، اما جوابی دریافت نکردم! حدود ده دقیقه از شش گذشته بود و من خودم را به همان نیمکت دوم رساندم اما کسی آنجا نبود! اطرافم را نگاه کردم و یک پسر حدودا بیست و هفت هشت ساله را دیدم که با دقت من را نگاه می کند! تقریبا همانی بود که عکسش را دیده بودم! اما پوستش تیره تر و با لباس های اسپرت خاکستری که به تن داشت جوان تر به نظر میرسید!
با احتیاط و دقت به اطرافم جلو رفتم و سلام کردم و گفتم: ببخشید آقا امیر؟
امیر جواب داد: بله خودم هستم! و درحالیکه سر تا پای من را به دقت اسکن کرد، پرسید: شما هم که بهبدی دیگه؟ پاسخ دادم: بله ببخشید که دیر اومدم! توی ترافیک گیر کردم!
امیر با خونسردی پاسخ داد: مهم نیست اما بد نبود زمان رسیدنت و ترافیک رو حساب میکردی؟ و یا حداقل نیمکت رو درست میگفتی! کاملا مشخص بود که امیر از من خوشش نیامده است، برای همین در همان بدو امر دنبال بهانه می گشت و یا شاید من در مورد او اشتباه میکردم و اخلاقش همین بود! برای همین سعی کردم کم نیاورم و گفتم: من گفتم نیمکت دوم ضلع شمالی! اجازه نداد حرفم تمام شود و گفت: این شمال! اینم ضلع شمالی! این یک و دو و نیمکت دوم! اون میشه نیمکت دوم از سمت راست یا نیمکت چهارم از ضلع شمالی!
تا حدودی حق با امیر بود برای همین با خنده گفتم: ببخشید من همیشه در تعیین مکان! اشتباه میکنم!
امیر لبخندی زد و گفت: موافقی بریم یه دوری بزنیم! ماشین من توی خیابون کناریه
پاسخ دادم: با کمال میل و حتما اما چرا اینقدر دور پارک کردی؟ امیر با خونسردی خاصی پاسخ داد: مثه اینکه چیزی از مقررات راهنمایی و رانندگی نمیدونی! برای اینکه بیشتر متهم نشوم سکوت کردم و تا رسیدن به ماشین امیر چیزی نگفتم!
...
امیر اخلاق خاصی داشت، شاید به دلیل این بود که سالها برای رسیدن به رشته مورد علاقه اش یعنی پزشکی درس خوانده بود و تا آن موقع که سال های آخرش بود به تنهایی در تهران زندگی میکرد و درس می خواند!
بعدها متوجه شدم که به دلیل اختلافات اساسی با والدینش به دلیل انتخاب نکردن شیوه زندگی ایی که آنها برایش می پسندیدند حسابی منزوی شده است و شاید دلیل بزرگ رفتارش همین بود! به هر ترتیب حس میکردم که امیر با همه جذابیت هایی که برای یک پسر دارد! اما با اخلاق من سازگار نیست و دنبال بهانه میگشتم که به آن لحظات سنگین ملاقات با امیر پایان دهم که با این تفکر و پیش آمدن موضوع پوزیشن این موضوع پیش آمد
...
امیر پس از کلی مقدمه چینی از من پرسید که آیا واقعا همانطوری که درچت گفته بودم پوزیشن من ورستایــ ـل است؟ من برای اینکه بهانه ایی بهتر از این برای پایان دادن نمی یافتم با قاطعیت گفتم: بله ورستایــ ـلم و برای اینکه ثابت کنم که حتی یک ذره از موضعم کوتاه نخواهم آمد دوباره گفتم کاملا فول ورستـــ ـایل!
امیر با تعجب پرسید: فول یعنی چی دیگه؟ و من به راحتی گفتم: یعنی حاضر نیستم صرفا بـــ ـات یا تــ ـاب باشم ! من ورستــ ـایلم! امیر که به خوبی از هدف من آگاه شده بود، پاسخ داد: ولی من فول تــ ـاپم! پس با هم مشکل داریم مگه اینکه؟
خودم را به نشنیدم زدم و امیر در حالیکه به من نگاه میکرد ادامه داد: ببین بهبد درسته من فول تـ ـاپم اما میتونم با کسیکه دوستش دارم کنار بیام! و باهاش سافت هم باشم و به هر ترتیب کاری کنم که کاملا از این رابطه لذت ببره!
به خوبی حس میکردم که امیر برای سـ ـکس با من تمایل دارد! از طرفی اصلا دوست نداشتم که این قدر مغرورانه با من برخورد کند! و گرنه حتی با شرایط او به عنوان یک ســ ـکــ ـس فرند راضی بودم! اما غرور امیر و کوچک شمردن و تصور او در مورد بچه بودن من ، مانع از پاسخ مثبت به او میشد ، برای همین چیزی نگفتم و سکوت کردم و سعی کردم معکوس آن فکر کنم و به خودم گفتم: امیر حداقل چندین سال از تو بزرگتره و در شهرت سکونت نداره و از طرفی کاملا تــ ـاپه و مهمتر از همه من اصلا نمیتوانم اخلاقش را تحمل کنم برای همین از موضعم کوتاه نمیام!
امیر همانطور نگاه میکرد و گفت: ببین اونقدرها که فکر میکنی بد نیست! من بهت قول میدم که بهت خوش بگذره! اصلا اگه خواستی امتحان میکنیم! با عصبانیت گفتم: یعنی چی امتحان میکنیم! مگه من موش آزمایشگاهی هستم بهتره تو هم بری به فکر خودت باشی! همین جاها واستا من پیاده میشم!
امیر ماشین را به کنار خیابان هدایت کرد و توقف نمود و من تا خواستم در را باز کنم دستش را روی پایم گذاشت و گفت: داری اشتباه میکنی! من موقعیتم بد نیست! تو هم میتونی راحت باشی و من هم میتونم به آرامش برسم یه کم فکر کن! از این جمله آخر امیر حسابی داغ کردم و گفتم: تو با چه اجازه ایی در مورد من تصمیم میگیری؟ اصلا من نمیخوام آقا ؟
امیر که همه چیز را از دست رفته می دید گفت: بیچاره! من گفتم تنها نمونی! میدونم فکر میکنی خوشــ ـگلی! من از بس با خوشگلـــ ـتر و کم سن تر از تو خوابیدم که حسابشون از دستم در رفته! گه گفتم دلم به حالت میسوخت و گفتم که با یه همشهری باشم! اما تو باید بمونی تو کف! چون کلا به هیچ دردی نمیخوری! چند ساله دیگه که هیچکس نگاهت نکرد! و توی این شهرستان پوسیدی میفهمی چی میگم !
...
حسابی به من برخورده بود برای همین با عصبانیت گفتم: خداحافظ و به سمت منزل راه افتادم! در بین راه به حرف های آزار دهنده امیر فکر میکردم! تا حد زیادی حق با امیر بود! من بیش از حد متعارف از یک ســ ـکــ ـس فرند انتظار داشتم! و واقعیت نیز چیزی به جز این نبود که کم کم با افزایش سن و آن هم در این شهرستان لعنتی راهی به جز تنهایی ندارم
...
ادامه دارد

آکورد اول

مونده بودم فالش رو چه کار کنم !

این یه عهد بود قبل از عهد با تو

و خوشحالم که خودت گفتی بنویس!

اما امیدوارم که فالش من باعث هیچ اتفاقی نشه

آکورد دوم

ممنونم

ممنونم از همه کسانی که هنوز بهبد رو فراموش نکردن

پ.ن

به دلیل دیر به روز شدن عذر خواهی میکنم ! سعی بر جبران دارم !

البته امیدوارم

10

2009-01-13T20:07:00.000+03:30

درست روز بعد از دعوای لفظی من و مسعود، با رضا قرار پیاده روی داشتم!
با اینکه کلا از فضای رسمی قدم زدن با رضا به ستوه می آمدم، اما سعی میکردم تا در همان بازه زمانی محدود،از قدم زدن با یک هم احساس، نهایت لذت را ببرم! البته ناگفته نماند که باز هم در آن فضای سنگین ایجاد شده که رسمیتش تنها ناشی از رفتارهای رضا بود، راحتی محقق نمیشد! اما رفتار عجیب رضا برای من جالب و دوست داشتنی بود!
هفته ها میگذشت و تقریبا هر هفته یک روزی را با رضا قدم می زدیم! با اینکه رضا پسر خوب و مثبتی به حساب می آمد، اما همیشه برای من یک سئوال پاسخ نداده باقی می گذاشت و آن چیزی به جز این نبود که او از این دیدارها چه هدفی دارد!؟
زیراکه با توجه به شناختی که از او به دست آورده بودم ، به این اطمینان رسیده بودم که او اصلا اهل روابط سطحی و زودگذر نیست! و از جانبی با همان تئوری اختلاف سطح خانواده ، بسیار متناقض عمل میکند ! به عنوان مثال حتی در صحبت های مستقیم با من به چشمانم نگاه نمیکرد و درست مانند استریتهای مذهبی در مواجهه با جنس مخالفش عمل می نمود!
به هر تقدیر ، همچنان دیداری های من و رضا به صورت متناوب برگزار میشد و به مرور زمان و با گذشت چند هفته ایی از خشم آنی من نسبت به مسعود کاسته میشد! و دوباره این حس نیاز و تنهایی لعنتی سبب میشد تا دوباره به روال سابق و جستجو برای یک هم احساس باشم
...
سی و یک شهریور هشتاد و پنج
سرهنگ دستور داده بود تا شب قبل تمام نیروها در پادگان بمانند و خودشان را برای مراسم نظامی امروز که قرار بود در شهر و به مناسبت سالروز جنگ برگزار شود، آماده نمایند! اما من که اصلا حال و روز خوشی نداشتم واز یک جا بودن با سربازان و خوابیدن در یک آسایشگاه با آنها متنفر بودم، بر خلاف دستور سرهنگ عمل کردم و عصر روز قبل به منزل بازگشتم! اما از شانس بدم هنگام بازگشت به پادگان ، درست در مقابل درب دژبانی، با سرهنگ مواجه شدم! او نیز پس از پرسیدن دلیل نماندن من در پادگان گفت که بعد از اتمام مراسم به او مراجعه کنم!
یقین داشتم که به احتمال زیاد ،بازداشت در انتظارم است! برای همین در تمام مدت اجرای مراسم به بازگشت و تنبیه احتمالی سرهنگ، نگران بودم! از طرفی رضا گفته بود که به احتمالا برای دیدن مراسم سالروز جنگ، از دانشگاه به میدان محل برگزاری خواهد آمد! برای همین مرتب با دلواپسی خاصی مراقب اطرافم بودم تا رضا را ببینم! لحظات پر از تشویش و استرسی بود ، اما خوشبختانه مراسم به خوبی و خوشی پایان یافت و رضا نیز نیامد!
برای استراحت به گوشه ایی رفتم و مشغول بررسی اطرافم بودم که یکی از بچه ها به طرفم آمد و گفت: سرهنگ گفته وسایلتون رو به ماشین تحویل بدین، بعد هم میتونید برید خونه! با توجه به دست گلی که صبح آب داده بودم سعی کردم تا در خفای کامل و به دور از چشم سرهنگ تجهیزاتم را تحویل بدهم و به منزل بازگردم! و مشغول به این کار بودم که سرهنگ من را به اسم کوچک صدا زد و گفت: بعد از تحویل وسایلت برو کنار ماشین من، کارت دارم!
حالا دیگر مطمئن شده بودم که بازداشتگاه در انتظار من است و سلانه سلانه بعد از تحویل وسایل به طرف ماشین سرهنگ رفتم! اما این بار هم اشتباه کرده بودم، زیرا سرهنگ که تازه متوجه شده بود منزل ما در همسایگی آنها قرار دارد ، قصد داشت تا من را نیز برساند!!!
البته شاید به جمله صبح من در مورد تنفر از ماندن در پادگان و خوابیدن در آسایشگاهی که سربازان در آن هستند ، مشکوک شده بود و یا شاید میخواست دلیل اصلی تغییر رفتار من را بداند!
..
پس از اینکه با سرهنگ راه افتادیم و بعد از مقدمه چینی های او در مورد جوانی و تنهایی و ازدواج! طبق انتظاری که داشتم ، از من خواست تا دلیل تغییر رفتار چند مدت اخیرم را برای او بازگو کنم! و جالبتر اینکه احساس مسئولیت بیش از حد او در مورد من ، سبب میشد تا به هیچ طریقی کوتاه نیاید و راه طفره رفتنی باقی نماند!
مجبور شدم تا از یک تنهایی واقعی صحبت کنم و شرایطم را بدون در نظر گرفتن گرایشم برای او بازگو کنم! سرهنگ در تمام این مدت خیلی خوب و دقیق به من گوش میداد و چند سئوال جهت دار پرسید که کاملا متوجه شدم قصد دارد دلیل رفتار ظریف و حساس من را به مسائل تربیتی ربط دهد! اما در نهایت جملاتی را عنوان کرد که با آمیخته شدن آنها با جملات آرش و حتی رضا، سبب شد تا چند روزی بیشتر به خودم و اطرافم فکر کنم!
...

مهرماه هشتاد و پنج
مدت زیادی بود که تنهایی را حس میکردم، و این سبب شده بود تا از جانبه همه یک پیشنهاد مشترک با مضمون متفاوت داشته باشم و آن چیزی به جز یافتن و اضافه کردن یک شخص جدید به زندگی ام نبود! جالبتر اینکه این سری از پیشنهادات حتی از جانب سرهنگ و دوستان استریتی که از ماهیت ذاتی من بی خبری بودند، در قالب ازدواج و یا به عبارت بهتر پیدا کردن یک دختر و نامزد شدن با او نیز مطرح میشد ! و از طرف دوستان هومــ ـو نیز در قالب داشتن یک بی اف یا حداقل یه پارتنر! تدوین می گشت!
البته یکی از تعجب برانگیز ترین برخوردها، از جانب دوستان استریتی بود که از گرایش من با خبر بودند! زیراکه آنان علی رغم مخالفت کلی خودشان با این دیدگاه، در آن برهه زمانی به من این توصیه را داشتند که یکی را برای خودم پیدا کنم! از طرفی هنوز سام را دوست داشتم و حتی فکر کردن به او و اینکه هم اکنون به کس دیگری تعلق دارد من را به شدت هر چه تمامتر آزار میداد! باید تکلیفم را با خودم یکسره می کردم زیرا از بابت روحی و حتی جسمی در مضیقه بودم و به وجود شخص دومی نیاز داشتم!
مجموع این حس ها بعلاوه رجوع به تجربه هایی که تا آن زمان در مورد رابطه دو هومـ ـو با هم داشتم ، کم کم من را به این باور احمقانه رسانده بود که هیچ زندگی مشترکی برای دو هومــ ـو شکل نخواهد گرفت و این تنها یک باور رویاپردازانه است! و من هم اگر یک هومـ ـو هستم باید مانند خیلی ها که می شناسم به طوری آنی و موردی از زندگی لذت ببرم! و یا در نهایت خوش شانسی در یک رابطه تاریخ مصرف دار روزگار بگذرانم! همه این فشارهای روانی و حادثه تامل برانگیز هفتم مهر سبب شد تا دوباره پا به روم های منحوس یاهو بگذارم!
...
عصر روز هفتم مهر
تولد یکی از اقوام نزدیک بود و همه ما در منزل آنها جمع شده بودیم و به صورت کاملا اتفاقی مشغول تماشای یکی از فیلمهای خانوادگی چند سال پیش بودیم! ناگهان یکی پسرهای فامیل که سن زیادی نداشت در حالیکه همه مشغول تماشا بودند و سکوت محض حاکم بود از مادرش پرسید : مامان این پسره که موهاش بلنده و لاغره کیه؟ مادرش با خنده به پسرش نگاه کرد و گفت : کنارته عزیزم! پسرک با تعجب به من نگاه کرد و گفت: جدی جدی این تویی؟ پاسخ دادم: آره! چه طور مگه؟
و او با همان زبان کودکانه و شیرنش جواب داد: داداشی خوشگل بودی ها! چرا الان این جوری لباس نمیپوشی و موهات رو بلند نمیذاری؟ درست در همین موقع پدر آن پسرک که اتفاقا بسیار مذهبی بود، گفت: بهبد ماشااله نسبت به چند سال پیش تغییر کرده! مردی شده برای خودش! ای شااله بعد از تموم شدن خدمتش باید دست یکی رو بذاریم تو دستش! اونی که تو داری میبنی برای چند سال پیش بود!
با عصبانیت از سرجایم برخاستم، و بدون اعتنا به همه به حیاط رفتم! واقعیت این بود که نه از حرف های پسرک ناراحت شده بودم و نه از صحبت های پدر و مادرش!
و فقط و فقط این ترس در دلم زنده شد که چند سال بعد من هم یکی هستم مانند همین پدر پسرک ، و قطعا روز به روز جذابیت و شادمانی را از دست می دهم! و نا خودآگاه این صحبت داداش کینگ به خاطرم آمد که میگفت : آدم باید به فکر زمانی باشه که دیگه سنش زیاد میشه!
..
همان شب و پس از اینکه دیروقت به منزل بازگشتیم، تصمیم گرفتم تا قبل از خواب چک میل کنم! و به یکی دوتا از وبلاگ هایی که در انتظار آپ شدن آنها بودم سر بزنم! به محض روشن کردن آی دی ام ، یکی از دوستان خوزستانی پی ام داد: سلام! هنوز تنهایی؟ پاسخ دادم: بله و او بلافاصله یک آی دی به من داد و گفت: این پسره همشهری شماست، بد نیست باهم آشنا بشید! کیس خوبیه!
با عجله و با این تفکر که خدا حتما قصد دارد تا برای من تنهایی من کاری بکند! به او پی ام دادم تا با خیال خوش اینکه یک همشهری پیدا کرده ام با او چت کنم! اما خیلی زود نا امید شدم و در همان بدو امر متوجه شدم که او سالهاست در تهران ساکن است! و با اختلاف سنی پنج سال بیشتر از من، تنها به دنبال سـ ـکــس فرند برای گذران وقت در شهر سابق خودش یعنی شهر من میگردد! مردد بودم از طرفی فکر میکردم که حتما پیدا شدن چنین شخصی و در شبی که من حسابی از لحاظ روحی به ستوه آمده ام ، دلیل خاصی دارد! و از طرف دیگر خیلی علاقه مند بودم تا حداقل به نیازهای جسمی ام برسم! زیرا کم کم تحمل شرایط محدود کننده جسمانی برای من سخت و عذاب آور میشد! اما هنوز مردد یک پاسخ مثبت بودم زیراکه هنوز راه زیادی تا آشنایی و حتی دیدار ما باقی مانده بود و هچنان اصرار از جانب او و انکار از طرف من ادامه داشت و قرار شد تا سه روز بعد که او به شهر ما می آمد با هم ملاقاتی داشته باشیم
...

آکورد اول

زمان تکرار نمیشه

اما تاریخ ممکنه تکرار بشه

فرد جدید ، کیس جدید

و خیلی چیزهای جدید !

به جز
من جدید!

آکورد دوم
دلم میخواد توی این سرما

لخت لخت! مست مست!
داد بزنم

دوستت دارم
دلم میخواد توی این سرما

بلرزم و تو گرمم کنی

گرمت کنم

گرممون بشه

دلم میخواد ،

بگم هستی

حس کنی هستم

و حس کنیم

تنهایی نیست!
یعنی اینم حقم نیست ؟

9

2009-01-04T00:03:00.000+03:30

عصر یک روز گرم تابستانی بود و من بالاجبار مشغول تمیز کردن و شستن حیاط منزل بودم! که مادر من را صدا زد و گفت: تلفن! رضاست!؟ با تردید پاسخ دادم زیرا اصلا تصور نمیکردم که این رضا، همانی باشد که چند روز قبل با او قرار ملاقات داشتم! و حتی این شک و تشخیص آنقدر در هنگام پاسخ دادن من مشهود شد که رضا دوباره خودش را معرفی کرد! سپس در همان مکالمه کوتاه تلفنی و بنابه خواسته او قرار ملاقات دیگری ترتیب دادیم! که این موضوع در نوبه خودش زمینه ساز یک دوستی پایدار و البته بسیار پرفراز و نشیب و جالب! تا امروز گردید
..
واقعیت چیزی به جز این نبود که در همان ملاقات اول من و رضا و پس از خداحافظی، چون کاملا و یک جانبه، به این نتیجه رسیده بودم که ما در خواسته های یکدیگر جایی نداریم و با توجه به روال موجود اخلاقی او ، اصلا حدس نمیزدم که حتی خواهان یک دوستی ساده و معمولی با من باشد! برای همین سعی کردم تا قیدش را برای همیشه بزنم و او را حتی به عنوان یک همشهری هم احساس فراموش کنم!
همین تفکر و از طرفی تماس چند روز بعد رضا، سبب شد تا با دنیای از پرسش ها مواجه باشم!
البته تا حد زیادی، تماس مجدد او، عجیب وغیرقابل درک به نظر می رسید! زیرا با همان اندک شناختی که از شخصیت و رفتارش و علی الخصوص پاسخ سـ ـکـ ـس محورانه خودم به او داشتم، کاملا مطمئن بودم که ارتباط بیشترما با هم به نفع هردوی ما نخواهد بود!
ناگفته نماند که من نیز مشتاق یک دوستی حریم دار با یک هم احساس وهمشهری بودم! اما برخوردهای رسمی رضا و متنسب بودن وی به یک خانواده سرشناس با سطح متعالی سبب شد تا حتی این خیال را از سرم بیرون کنم! از طرفی بسیار مشتاق بودم تا هر چه زودتر بدانم که دلیل درخواست ملاقات دوباره رضا چیزی به جز یک دوستی خواهد بود یا خیر و درعین حال با این دغدغه مواجه بودم که اگر او به یکباره از مواضعش کوتاه بیاد و پیشنهاد احمقانه سـ ـکـ ـس فرند بودن با من را قبول کند! چه پاسخی برای او داشته باشم!
زیرا واقعیت تلخ شرایط من چیزی به جز این نبود که تنها یکی را برای پاسخ به ارضای حس جنــ ـسی ام و در عین حال مقابله متقابل با سام نیاز داشتم و کاملا مشخص بود که اگر این خواسته من با رضا محقق شود، چیزی به جز ضرر کردن هر دوی ما نخواهد داشت! البته می توانستم این احتمال قریب به یقین را بدهم که با توجه به صداقت من در مورد توضح کامل اوضاع و احوالم به رضا و علی الخصوص دانستن داستان جدایی من و سام و دید صرف بنده به یک رابطه سـ ـکس محورانه، که در آن نیازهای جنـ ـسی برآورده شود! احتمال کمی برای پیشنهاد رضا به به جز یک دوستی ساده باشد!
اما با همه اینها نسبت به همه چیز شک داشتم!وخوشبختانه پس از دیدار دوم ما تصورات من، مبنی بر علاقه مندی رضا برای سـ ـکـ ـس اشتباه از آب درآمد و ماحصل آن ملاقات چیزی به جز یک گفتگوی کلی و با سانسور کمتر در مورد خودمان نبود! وهمین نوید یک دوست عادی و جدید را به من می داد تا حداقل از تنهایی مفرط هر دوی ما کاسته شود که به تدریج و با مرور زمان ملاقات های ما بیشتر و بیشتر شد! و دیگر در صحبت های ما اثری از با هم بودن و پیشنهادات عجیب وغریب من نبود! هرچه بود یک دوستی ساده و در عین حال با آگاهی از گرایشات همدیگر شکل گرفته بود! که به تدریج عمق بیشتری می یافت!
...
2
عصر چهارشنبه یکی از روزهای شهریور هشتاد و پنج بود و من به دلیل تمرینات نظامی سختی که صبح در پادگان داشتم، احساس خستگی مفرطی میکردم! برای همین پس از رسیدن به منزل بلافاصله ناهار خوردم و برای استراحت به تختم رفتم! و هنوز کاملا مستقر نشده بودم که مادرم صدا زد و گفت: محمد دم در کارت داره!
محمد یکی از دوستان خوب من بود که از دوران دبیرستان، به صورت مقطعی با هم همکلاسی بودیم او در یک خانواده بسیار مذهبی بزرگ شده بود و خودش نیز باورهای اعتقادی مستحکمی داشت! البته با وجود اینکه تقریبا از خواسته ها و گرایشات من آگاه بود! اما همه چیز را یک شوخی بزرگ فرض میکرد
لباس هایم را پوشیدم و به درب منزل رفتم! یک پژو چهارصدوپنج که کاملا نو بود کنار در منزل ما پارک شده بود! سرم را خم کردم تا درون آن را ببینم که شیشه آن پایین رفت و محمد بدون هیچ مقدمه گفت: سوار شو!
با اینکه در همان بدو امر به خوبی حس کردم لحن محمد مانند همیشه نیست! اما اعتنا نکردم و سوار شدم پس از سلام کردن، به مناسبت ماشین نو تبریک گفتم ، اما محمد جوابی نداد و فقط با خشم به من نگاه کرد و سپس ماشین را روشن کرد و من دوباره گفتم: کجا قراره بریم؟ لباس مناسب تنم نیست!
محمد با عصبانیت جواب داد: تکلیفم رو با تو معلوم میکنم!
با تعجب و گیجی پاسخ دادم : چیزی شده ؟
محمد دوباره با خشم و بدون مقدمه پرسید: ببینم جریان تو و مسعود چیه؟
انگار دنیا دور سرم چرخید! حالا دیگر کاملا حدس میزدم که محمد از رابطه بین ما با خبر شده باشد! اما کتمان همه چیز را بهترین راه حل دیدم و پاسخ دادم: هیچی! چی میتونه باشه! اصلا مسعود کجاست؟
محمد نگاهی غضب آلود کرد و گفت: خجالت بکش! تو مثلا مردی؟
با تعجب به محمد گفتم: محمد! این چه حرفیه میزنی !
محمد داد زد: محمد و مرض! باور نمیشه بهبد تو بچه مردم رو به فساد و گناه کشیده باشی!
هر چه اصرار و التماس کردم، بی فایده بود و محمد بسیار عصبانی بود به طوریکه آنقدر تند رانندگی میکرد که من ترسیده بودم! اما پس از اینکه هر چه که از دهنش درآمد و به من گفت و کمی آرام شد از او خواستم تا ماجرا برای من شرح دهد و او این طور گفت
هنگامیکه چند روز پیش از مسعود، جویای احوال من میشود، او با کینه و نفرت خاصی در مورد من پاسخ میدهد و عینا میگوید که من یک نامرد بزرگ هستم! چند روز بعد محمد به مناسبت خرید ماشین جدید یک مهمانی سه نفره به افشین و مسعود میدهد و این بارهنگامیکه در مورد خالی بودن جای من سخن گفته میشود! مسعود آنقدر بد و بیراه میگوید که محمد شاکی میشود و همین موضوع کنجکاوی محمد را برانگیخته میکند به طوریکه پس از رساندن افشین به خانه اش، جویای حقیقت میشود! و مسعود ماجرا را این طور عنوان می کند که من به دلیل شـ ـهوت و تمایل به مفعول شدن در سـ ـکـ ـس با پسرها، برای مسعود که به گفته من به دلیل ورزشکار بودنش کیس مطلوب من بوده است! نقشه میکشم و او را در شرایطی قرار میدهم که مسعود اسیر هوای نفسش می شود و به سـ ـکـ ـس با من تن در میدهد! و مقصر اصلی به من نسبت داده میشود که از احساس برادرانه مسعود نسبت به خودم سوء استفاده نموده ام!
...
جای هیچ گونه دفاعی برای من باقی نمانده بود! با شنیدن این دروغ ها چشمانم پر از اشک شده بودند و بغض گلویم را گرفته بود! و تنها کاری که توانستم بکنم این بود که جان مادرم را قسم بخورم! اما محمد قبول نکرد و از من خواست تا این طور قسم بخورم که آیا با مسعود سـ ـکـ ـس داشته ام یا خیر؟
البته بعدا متوجه شدم که مسعود برای اثبات ادعای خودش به محمد این نوع در منگنه قرار دادن من را یاد داده بود!
و محمد هنگامی که پاسخ مثبت من را شنید از عصبانیت آنچنان سر من داد زد که من بی اختیار و با گریه و بدون توجه به حرفهای او از ماشین پیاده شدم و به سرعت خودم را منزل رساندم!
سپس لباسهایم را عوض کردم و به قصد منزل مسعود خانه را ترک کردم!
...
به دلیل گرمی هوا کوچه ها خلوت بود، برای همین تا در منزل مسعود دویدم و سپس زنگ زدم برادر مسعود درب را باز کرد و بلافاصله و سراسیمه از او خواستم تا مسعود را صدا بزند! بعد از چند دقیقه مسعود، در حالیکه معلوم بود تازه از خواب بیدار شده است، آمد و ابتدا با روی خوش و گشاده با من سلام و احوال پرسی کرد اما من مهلت ندادم و بلافاصله و همان جا داد زدم: نامرد این چیزها چی بوده که به محمد گفتی!
مسعود کمی جا خورد و اما با خشونت گفت: خفه شو و اینجور سر من داد نزن!
اما من عصبانی تر از آنی بودم که به حرف های مسعود توجه کنم و دوباره ادامه دادم: مرتیکه احمق رفتی و گفتی تو منو مثله داداشت دوست داشتی و من تو رو تحریک کردم که سـ ـکـ ـس کنیم؟
مسعود نیز عصبانی شد و به طرف من آمد و یقه ام را گرفت و به دیوار چسباند و گفت: ببین بچه کـ ـونی ! تو حقته! آره من گفتم! چه گهی میخوایی بخوری؟ وقتی که دوست داشتی کون بدی و هی زر زر میکردی و ناز میکردی و کلاس میذاشتی، این چیزها رو هم داره! به غیر از اینه وقتی میخاری دوست داری بدی و هیچ کس رو هم نمیشناسی؟ همش تقصیر تو بود من باهات وارد سـ ـکـ ـس شدم و گرنه من چه به همـ ـجـ ـنسبازی!
من در حالیکه سعی در اثبات بی گناهی خودم داشتم! جواب دادم: پس تو که میگفتی منو دوست داری ! تو که میگفتی تو هم هـ ـومـ ـو هستی و توی این شهر تنهایی !
مسعود به یکباره یقه من را ول کرد و دستم را گرفت و از مچ دور کمرم پیچاند و گفت: ببین بچه خودت را با من قیاس نکن! من اگه میگم گـ ـی هستم واسه اینه که امثال تو رو جر بدم!
حالا هم برو گم شو تا دوباره نکردمت!
تا آن روز هیچ وقت کسی با من چنین برخوردی را نکرده بود، حس میکردم به یکباره خورد شده ام تا رسیدن به منزل که راه کمی هم نبود کوچه به کوچه پیاده آمدم و به آرامی اشک ریختم! و تصمیم گرفتم تا هرطور شده انتقامم را از مسعود بگیرم
ادامه دارد
...

آکورد اول

میشکنم!

میشکنی!

و این است آیین زندگی

آکورد دوم

انگار
سرمای هوا

گرمای عشق

شوق دوست داشتن

برای ما

سه مجموعه اشتراک ناپذیراند

و همیشه اشتراکشان چیزی به جز تهی نیست

8

2008-12-28T22:08:00.000+03:30

بیست مرداد هشتاد و پنج

ساعت پنج و چهل و پنج دقیقه صبح از خواب بیدارم شدم! باید پادگان می رفتم و با اینکه شب قبل هیچ چیز و حتی مسکن مصرف نکرده بودم، اما جالب اینجا بود که اصلا سر دردی نداشتم و همین نکته احتمال یک روز آرام و خوش را به من نوید می داد!
به شدت خوابم می آمد وهمانطوری که روی لبه تختم نشسته بودم، چشم هایم را بستم و میان خواب و بیداری در ذهنم به حرف های دیشب علی رضا (یکی از دوستانم) فکر می کردم که میگفت: باید به فکر تنهاییت باشی! که ناگهان حس کردم باید در آن ساعت از صبح میلم را چک کنم! برای همین به سرعت کامپیوتر را روشن کردم و به اینترنت کانکت شدم، و درست درهمین لحظه مادرم بود که مادرم را با چشم های حیرت زده دیدم که وارد اناقم شده بود و با تعجب پرسید: اول صبح چیزی شده که رفتی سراغ کامپیوترت؟ مگه نمی خوایی بری پادگان؟ پاسخ دادم : چرا میرم اول بذار میلم رو چک کنم! که دوباره با تعجب پرسید: این موقع صبح؟ پس صبحونه چی؟ می خوری؟ به گفته هایش توجه نکردم و بدون هیچگونه مقدمه ایی پرسیدم: مادراین موبایل من کی وصل میشه؟ مادر نگاهی ترحم آمیز کرد و با خنده گفت: اول صبح چه بلایی سرت اومده؟ خوابی، چیزی، دیدی؟ که یادت موبایلت افتادی! در ضمن درباره موبایلت که بهت گفتم تو کار پدر و پسر دخالت نمیکنم! با هیجان مشغول چک کردن میل ها شدم، اما چیزی نداشتم و چند آف معمولی بود که پاسخ دادم! اما همین تاخیر سبب شد تا برای جا نماندن از سرویس بی خیال صبحانه خوردم بشوم!
...
در پادگان بعد از مدتها در ورزش صبحگاهی شرکت کردم، اما آرش آنقدر به من متلک انداخت که اواخر برنامه صبحگاهی، میدان را رها کردم و بیخیال ادامه ورزش شدم و برای گرفتن صبحانه برای خودم و همکارانم، راهی آشپزخانه شدم که این نیز در نوبه خودش برای هم خدمتی هایم جالب و عجیب بود!
بعد از خوردن صبحانه، اصلا دست و دلم به کار نمی رفت، حس می کردم که قرار است اتفاق مهمی بیافتد! و حتی این بی خیالی آنقدر پیش رفت که حدود ساعت یازده صبح ، در برابر تهدید های سرهنگ برای زدن اضافه خدمت، آنقدر خونسرد بودم و خندیدم که او نیز به خنده افتاد و به من لقب دیوانه را داد!
حدود ساعت یک ظهر بود که دیگر حس کردم، تحمل پادگان ماندن را ندارم، برای همین به مسئولم اطلاع دادم و با اجازه خودش و بر خلاف قوانین موجود، به منزل بازگشتم! و پس از خوردن یک ناهار مفصل ، دوباره به سراغ پی سی و نت رفتم!
...
هنوز یک دقیقه ایی از کانکت شدن من نگذشته بود که به سرعت به مکان همیشگی که در آن به دنبال یافتن یک هم احساس بودم(گــ ـی روم های یاهو)مراجعه کردم و طبق معمول پس از ورود به روم مشغول خواندن پیام های عمومی حاضرین در صفحه اصلی بودم که یک آی ام (پی ام) از طرف یک آی دی ساده که از سه حرف با تکرار ساخته شده بود به من رسید :

Re: سلام
B: سلام
Re : شما واقعا از شهری هستی که آیدیت رو با اون ساختی؟
B: بله چه طور؟ Asl plz
Re: پسرم، بیست و چند ساله، همشهری شما و احتمالا وی!
B: بهبد هستم، هم سن شما و از شهر شما!
B: ((: حالا دیگه چرا احتمالا وی؟
Re : چون تا حالا سـ ـکـ ـ ـس نداشتم!

پس از رد و بدل اطلاعات اولیه و آشنایی، بلافاصله حس کردم با پسر بدی طرف نیستم! و جالبتر اینکه وقتی Re که از این به بعد او را رضا می نامم، از من مشخصات بیشتری برای آشنایی خواست، و من نیز در پاسخ، یک عکس سه در چهار اسکن شده از خودم را به او دادم! که همین موجب تعجبش شد و او نیز متقابلا به من اعتماد کرد و عکس خودش را که در یکی از وبلاگ های فعال شهرما بود و اتفاقا خودش نیز نویسنده اش بود را به من معرفی کرد! و اینجا و درست در همان لحظه متوجه شدم که خانواده های ما با همدیگر به طور ضمنی آشنا هستند و از طرفی چهره رضا برای من بسیار آشنا بود، اما جالبتر اینکه هر دوی ما در یک شهر بودیم و با وجود هم احساس بودن، اصلا این احتمال را نمی دادم که بالاخره کسی از این شهر پیدا شود!
...
پس مراجعه من و بعد از لود شدن کامل صفحه وبلاگش که قبلا چند باری به آنجا رفته بودم! ولی اصلا به مشخصات نویسنده اش توجه نکرده بودم، دیدم که رضا یک عکس رسمی از خودش به جای لوگوی وبلاگ گذاشته بود! جالبتر اینکه او، در نگاه اول بسیار تنومند و عضلانی نشان می داد! و همین موضوع و تجربه خاطره تلخ با مسعود سبب شد تا بلافاصله حس ترس و وحشت در من تداعی شود و برای همین در گذاشتن قرار ملاقات با او شک داشته باشم! اما هر چه بود به خودم جرائت دادم و چون او به من اعتماد کرده بود و هر دو با چهره همدیگر آشنا بودیم ، بهترین کار، ملاقات بود!
پس از کمی گفتگو، او یک کار جالب و منحصر به فرد انجام داد و آن چیزی به جز این نبود که از من قول شرف گرفت! که ملاقات ما در کمال امنیت و بدون هیچ گونه نامردی صورت بپذیرد که این قول گرفتن و قول دادن از جانب رضا و از طرفی پیشینه آشنایی خانوادگی ما با هم سبب شد تا کمی از ترس من کاسته شود و برای همان روز ساعت پنج عصر ملاقاتی را ترتیب دادیم!
...
بیست مرداد هشتاد و پنج روبه روی مرکز موبایل

از قبل رضا گفته بود که او با دست گرفتن یک روزنامه و ایستادن در جلوی دکه روزنامه فروشی مرکز موبایل، برای من قابل شناسایی باشد و من نیز به او مشخصات لباس هایم را گفته بودم! هرچند که موهای کوتاه من و موهای حالت دار رضا بهترین گزینه برای شناسایی بودند!
پس از اینکه به جلوی پاساژ رسیدم، سعی کردم تا درموقعیتی بیاستم که قابل شناسایی باشم! و جالب اینکه فقط و فقط استرس داشتم و اصلا ازمشکلات خاص قرارها نمی ترسیدم! پس از چند دقیقه، برای یک لحظه نگاهم به دکه روزنامه فروشی افتاد که پسری با مشخصات رضا مشغول خرید روزنامه از آن بود!
ابتدا شک کردم که باید خودش باشد! اما اصلا اندام و ظاهرش با آنچیزی که درعکس از او دیده بودم همخوانی نداشت و به مراتب نرمال تر وعادی تر از آنی بود که انتظارش را داشتم! زیرا که با دیدن عکس او، این تصور در من ایجاد شده بود که باید با یک پسرعضلانی و تنومند مواجه باشم! اما کسیکه مشغول خرید بود، کاملا اندامی متوسط داشت و تقریبا یکی دو سانت از من بزرگتر بود!
او نیز با دیدن من لبخندی زد و سپس به طرفم آمد و اسم کوچکم را صدا زد و گفت: آقا بهبد؟ با روی گشاده پاسخ دادم بله! وبه او نگاه کردم و درست همان مدل خاص موهایش را دیدم و مطمئن شدم که این همان کسی است که با او قرار گذاشته ام!
از برخورد اولش خوشم آمد، زیرا که در عین مودب بودن بسیار رسمی و متعارف، فامیل خودش را گفت و با من دست داد! اما نکته بارزش این بود که کمتراز دو ثانیه به من نگاه کرد و در تمام مدت احوال پرسی سرش پایین بود و فقط و فقط مودبانه پاسخ می داد! وهمین روند تا آخر ملافات سبب شد تا به این نتیجه برسم که بالاخره در این شهر یک فرد هم احساس مودب دیدم!
...
قرار شد تا درمسیرهمیشگی من، آرام قدم بزنیم و گفتگو کنیم! رضا بسیار آرام و متین و در عین حال دوست داشتنی به نظر می رسید! البته کم کم حس میکردم که رسمی بودنش سبب خواهد شد تا احساس راحتی نکنیم! برای همین در همان اول و قبل از آغاز گفتگو این نکته را به او یادآوری کردم که من و شما دوهم احساس هستیم در یک شهر کوچک! بنابراین بهتراست راحت و بدون دغدغه گفتگو کنیم که متاسفانه تغییری در روند رفتار رضا مشاهده نشد و او همچنان اطو کشیده و درقالب برخورد می کرد بطوریکه بارها در حین صحبت های او حس میکردم که در حال درس پس دادن هستم!
هر دوی ما در حین قدم زدن، از خودمان می گفتیم! ابتدا با اینکه چه طور و چگونه به احساس خود پی بردیم شروع کردیم! البته خوشبختانه هر دوی، خودمان را خوب شناخته بودیم! و صحبت های ما جنبه آرمانگرایی و با دید ناسیونالیستی صرف به موضوع همجنـ ـس خواهی پیش می رفت تا اینکه سرانجام به بازگو کردن تجربه های خودمان رسیدیم!
من تقریبا تمام گذشته ام را مبنی بر اینکه سالها با فردی بودم، بازگو کردم! و متاسفانه در پاسخ به این سئوال رضا که آیا هنوز هم با همدیگر هستیم! چاره ایی به جز پاسخ نسبی نداشتم! زیرا این یک واقعیت بود که من هنوز عاشق سام بودم و از طرفی به دلیل دوری او و پس زدن ایشان و نیاز مبرم به یک هم احساس برای مکمل روحی و حس احمقانه سـ ـکـ ـس، به یک پارتـ ـنــر نیاز داشتم! اما رضا درست برعکس من فکر می کرد و در رفتارش ثبات جالبی داشت که همین موضوع سبب می شد تا من با هر کلمه ایی که می گفت بیش از پیش مطمئن شوم که کسیکه روبه روی من است، تنها یک بــ ـی اف می خواهد نه یک پارتـ ـنـر یا عبارت بهتر سـ ـ ـکــس فرند! البته این موضوع در پایان گفتگوی ما کاملا مشخص شد و رضا علی رغم تمام رسمی بودنش به صراحت از من پرسید: تو برای اینکه با یکی باشی، حتی برای سـ ـکـ ـس چی میخوایی؟
من بعد از کمی فکر کردم، چونکه میدانستم سئوال او کاملا جهت دار است و از طرفی با توجه به گفته هایش مطمئن شده بودم که تجربه ایی در سـ ـکـ ـس ندارد! پاسخ دادم: دنبال یکی میگردم فقط برای سـ ـکـ ـس! که رضا دوباره پرسید:که این فرد باید چه خصوصیاتی داشته باشه؟ و من با کمال شجاعت و احمقانه پاسخ دادم: کسیکه سـ ـکـ ـس کرده باشه و حرفه ایی باشه!
...
بعد از آن رضا حرفی نزد! به خوبی حس کرده بودم که در ذهنش این تصور را خواهد داشت که با کسی طرف است که تنها به سـ ـکــس فکر می کند و همین موضوع من را به شدت آزار می داد، به طوریکه پس از بازگشت به منزل چند ساعتی در مورد این موضوع فکرکردم و چیزی به جز این نتیجه نرسیدم که: رضا بی اف میخواهد!من هم که هنوز به سام امیدوارم و از طرفی به سـ ـکس نیاز دارم! پس بهترین کار پیدا کردن کسی است که برای من حکم یک (سـ ـکس فرند) موقت را داشته باشد! اما با همه اینها چهره رضا و پاسخی که به او داده بودم، از ذهنم دور نمیشد
ادامه دارد
...

آکورد اول
نمیخوام ادای مقدس مابی در بیارم
نمی خوام بگم که من لطف کردم!
اما اصلا دوست نداشتم تجربه اول برای کسی باشم
که حس میکردم
تنش بیشتر از یک لذت چند ساعته رو داره

آکورد دوم
هر چی گفتم
باور نکردی
میدونم این بار هم باور نمیکنی
میدونم تا دنیا دنیاست
من آقای حرفه ایی هستم
و تو آقای آماتور
اما هر چه بود
همین بود
و همین پست ها
منو واسه همه چی ببخش
و برای انتشار اینها
ازت ممونم

7

2008-12-25T22:16:00.000+03:30

چند روزی بیشتر از قطع کامل ارتباط من با مسعود نگذشته بود، اما همین بازه زمانی کوتاه کفایت می کرد تا دوباره احساس تنهایی و بی کسی به من آنچنان هجوم بیاورد که حتی علی رغم میل باطنی و از طرفی رفتارهای بد و نامتعارف مسعود و علی الخصوص آن حادثه وحشتناک، از آخرین برخوردم مبنی بر گذاشتن شرط برای بــ ـات شدن برای مقابله، به شدت پشیمان شوم!؟
از طرفی غرورم این اجازه را به من نمی داد تا این ابراز پشیمانی را در پاسخ به تماس ها و اس ام اس های او ، اظهار کنم و نیاز به داشتنش را جار بزنم! البته شاید این مانع، از حجب و حیایی بود که هنوز در وجود من وجود داشت و من را از ارتباط بیشتر با او منع می کرد!
زیرا که واقعیت ارتباط من و مسعود، چیزی به جز پر کردن خلا عاطفی من در غیاب دوست پسر سابقم و بی ســ ــکـ ـس نبود! ومتاسفانه و به دلیل عدم وجود شخص مطمئنی که با روحیات من هماهنگی داشته باشد و از طرف دیگر به علت اینکه مسعود تنها گزینه ایی بود که می شناختم، به او اعتماد کرده بودم و پناه آورده بودم!
البته این حس و از جانب هر دوی ما، درابتدای آشنایی متفاوت بود به طوریکه ابتدا من مسعود را تنها برای مقابله به مثل با سام، پارتنر خودم معرفی کرده بودم!اما به مرور زمان براساس نیازهای مختلف، این رابطه از شکل سوری خود به شکل واقعی تبدیل شد و این درحالی بود که این پیشرفت اصلا با روحیات و رفتارهای ما سازگار نبود و شاید به جرائت بتوان گفت که تنها اشتراکات ما در آن دوره، محدود به نیاز عاطفی من و نیاز مسعود برای سـ ـکـ ـس با یک پسر بود!
این فرضیه به قدری درست بود که متاسفانه بعدها متوجه شدم که مسعود در رابطه با من، درست رفتاری مشابه با آن چیزی را داشت که با جــ ـی اف هایش می کرد! اما با ین تفاوت که خیلی از احساسات من را به دلیل هـ ـومـ ـو نبودنش، درک نمیکرد! واین مسائل با رخداد آن روز نحس به اوج خودش رسید! البته شاید نارضایتی دوم در مورد دومین عامل مشترک ما یعنی ســ ــکــ ــس, نقش تمام کننده را داشت! به طوریکه او اغلب از وضع پیش آمده در ارتباطات ما رضایتی نداشت و درست چیزی را می خواست که من نیز از انجام دادنش حس خوبی نداشتم!(یعنی هارد ســ ـکـ ـس) با همه اینها نیاز من به مسعود و شاید بالعکس آن بدیهی بود! و تمام مسائل موجود سبب می شد تا علی رغم تنهایی و احساس شدید سرخوردگی، به او روی خوش نشان ندهم
...
روزها یکی پس از دیگری می گذشتند و علاوه بر نیازهای عاطفی، به مرور و با گذشت زمان، نیازهای جنـ ـسـ ـی مانند یک زخم کهنه و قدیمی سرباز می کردند! اما تاسف آور ترین نکته برای من اینجا بود که بعد از سـ ـکـ ـسی با آن خشونت که نتیجه آن چیزی به جز تجاوز به من محسوب نمی شد! دچار یک تزلزل شخصیت در سـ ـکـ ـس شده بودم! به طوریکه تقریبا سلیقه ام عوض شده بود! و حتی پس از مدتی و با وجود تلخی آن حادثه، مدام جزیباتش را در ذهنم مرور می کردم و از یادآوری آن دردهای وحشتناک و طاقت فرسای آن احساس خوبی داشتم!!! واین درحالی بود که حتی خودم از لحاظ عقلی و روحی در تعجب این خواسته می ماندم! و شاید به جرائت بتوان گفت که بزرگترین خسارت مسعود به من همین بود که بعدها متوجه شدم، ارتباط با او، من را به یک احساس مازوخیستی پنهان سوق داده بود که مدتها بعد سبب بروز مشکلاتی در رفتارهای من گردید به طوریکه مجبور شدم تا بهای سنگینی را برای بازگشت به خودم پرداخت کنم!
...
7
تمام زندگی نکبت بارمن در پادگان، منزل ، شــ ـراب ، سیگار و گاها کشیدن گراس در پارک تنهایی خلاصه شده بود!اغلب شبها از شدت کشیدن سیگار و یا گاها گراس، آنقدر گیج و منگ می شدم که تا صبح چیزی را احساس نمیکردم و مانند یک جنازه تا صبح می خوابیدم و سپس روز بعد با سردرد شدید و بی حوصلگی راهی پادگان میشدم و تا ظهر خودم را با امورات روزانه و مسئولیت هایی که داشتم ، سرگرم می نمودم
بعد ازظهرها نیز به گشت و گذار دراینترنت و دیدن سایت های مختلف و چت کردن با دوستان قدیمی هم احساس می گذشت و درست از همین جا و به پیشنهاد این دوستان بود که تصمیم گرفتم تا برای رهایی از این وضع موجود ابتدا سام را فراموش کنم و سپس به دنبال یک دوست و همدم واقعی بگردم! البته پس از مدتی به همین فکر افتادم اما تمام تلاشم را به همان دنیای مجازی محدود کرده بودم، زیراکه شهرستان محل سکونتم علاوه بر کوچکی و محدودیت ، به شدت گرفتار باورهای سنتی و قومی بود و این کار را برای یافتن یک هم احساس خوب صد چندان سخت و دشوار می نمود و همه اینها سبب می شد تا روزبه روز این احساس در من تداعی شود که از خودم بیشتر و بیشتر فاصله می گیرم، کم کم این امر در من مشتبه شده بود که هــ ـومــ ـو بودن به جز سـ ـکـ ـس و ارتباط جنسی چیزی نمی تواند باشد! زیراکه با دقت در اطرافم می توانستم به راحتی روابطی را که با مثلا عشق شروع می شوند و به جدایی و نفرت می انجامند را ببینم! برای همین کم کم به این تردید رسیده می رسیدم که سبک زندگی که من دوست دارم ، اصلا امکان پذیر نیست و از طرفی دیگر مدام به این گفته فکر میکردم که فردا برای خیلی چیزها دیر است!
...
مرداد ماه هشتاد و پنج

امورات پادگان به اوج خودش رسیده بود ، زیرا تا سالروز جنگ ایران و عراق و هفته دفاع مقدس حدود یک ماه و چند روز دیگر باقی مانده بود و تمام نیروهای نظامی به نوعی درگیر مراسمات و تشریفات آن روز بودند! من هم از این ماجرا مستثنی نبودم و مجبور بودم تا ساعات حضورم در پادگان برای گرفتن آمار از واحدها ، مدتها زیر آفتاب مردادماه راه بروم و در تمام محوطه پادگان تردد کنم و مثلا آمار بگیرم!
آن روز کاملا بی حوصله بودم و پس از گرفتن آمار از چند واحد ، کنار میدان صبحگاه و نزدیک یکی از درختان نشستم و به آن تکیه دادم و سپس مشغول تماشای تمرینات رژه شدم! درست در همین لحظه یکی از پشت درخت چشمانم را گرفت و حرفی نزد! خیلی زود از دستانش حدس زدم که باید آرش باشد! آرش همسایه سابق ما بود و حدودا سه سالی از من بزرگتر بود و جالبتر اینکه از گرایش من به خوبی آگاه بود و خوشبختانه پسر با درک و شعور و قابل اعتمادی بود! و دوست خوبی محسوب می شد
آرش کنار من نشست و مشغول گپ زدن شدیم! او گفت: پسر تا کی میخوایی این طوری تنها و پژمرده باشی؟ تقریبا همه فهمیدن که تو از لحاظ روحی مشکل داری! نمیخوایی به فکر خودت باشی ؟ سکوت را ترجیح دادم ، هر چند می دانستم که آرش دست بردار نیست و به این سادگی ها رضایت نمی دهد! برای همین منتظر صحبت های بعدی اش بودم که دوباره ادامه داد: ببین بهبد ، اگر به قول خودتون استریت بودی به رابطه عاطفی با یه دختر نیاز داشتی! حالا که گـ ـی هستی پس چرا دنبال یکی مثله خودت نمیگردی؟ با تعجب گفتم : آخه از کجا ! اونم توی این شهر خراب شده! آرش خندید و گفت : خب باید بگردی؟ اصلا گشتی؟ مگه بقیه چه کار میکنن؟
اجازه ندادم تا حرفش تمام شود و با قاطعیت گفتم : نه نگشتم! و خود خواهانه گفتم، ولی میدونم کسی که اینجایی باشه هم تیپ من نیست! کمی به آرش که بومی شهر ما بود برخورد! و باعصبانیت گفت: اصلا فکر میکنی تا کی خوشگل هستی و هوادار داری؟ واسه خودت حالت رو بکن! شاید در این حین یکی گیرت اومد که دوستش داشتی و با هم موندین!
...
به شدت جملات آخر آرش روی مخم راه می رفتند! این یک واقعیت بود که روز به روز امکان پیدا شدن یک دوست و یا یار صمیمی برای من کم و کمتر خواهد شد! از طرفی من که راهی برای جستجو به جز این دنیای مجازی نداشتم و بدبختانه هرکس که پیدا می شد با وجود آنکه از شهرم نبود از من سـ ـکـ ـس میخواست و این اصلا آن چیزی نبود که من انتظارش را داشتم!
جملات آرش به شدت من را به فکر فرو برده بود به طوریکه همان روز پادگان را نیمه کاره رها کردم و با گرفتن مرخصی استعلاجی! به منزل بازگشتم! و مستقیم به تختم رفتم و روی آن دراز کشیدم تا کمی فکر کنم!افکار عجیب و مسخره ایی به من هجوم می آورد! حس دلتنگی و امید توامی داشتم! فکر میکردم که بهترین کار همان پیشنهاد آرش است که من هم حق زندگی دارم! از طرفی تمایلات جنــ ـسی ام به اوج خودشان رسیده بودند و باید برای ارضا این حس دست به کار می شدم!
سردرد عجیبی گرفته بودم، به طوریکه حتی نمی توانستم چشمانم را باز کنم و تا شب همانطور بی حس و رمق روی تخت افتاده بودم و در خواب و بیداری به خودم، و واقعیاتی که آرش به من گفته بود و حتی حوادثی که با مسعود با آنها مواجه شده بودم فکر میکردم
ادامه دارد
...
پ.ن
1
این دنیای منفور(اینترنت) جایی بود برای
دوست داشتن
عاشق شدن
متنفر شدن
جدایی
و امروز خوشحالم که دوستانم را دارم
دوستشان دارم
و
دوستتان دارم

2
به خاطر تاخیرها من را ببخشید
از این پس سبک نوشتن را عامیانه تر خواهم کرد
و اما می نویسم
چون هنوز هستم !

عذر خواهی

2008-12-21T22:58:00.000+03:30

این پست اصلا بر مبنای اصول وبلاگ نویستی نیست!
اما هر آدمی ظرفیتی دارد

من نمیدانم از کی تا حالا گناه دیگری را برای کس دیگری می نویسند!
خوب شد این آدم ها خدا نشدند !
من نمی دانم ، زندگی من ، جنده بودنم ، گی بودنم ، و هزار و یک کوفت و زهر مار دیگر ! به مادرم چه ربطی دارد!
من نمیدانم این دوستان پر لطف، چه دلیلی دارد تا اینجا را بخوانند، اگر با من مشکل دارند! با گی ها مشکل دارند ! با اعمال گذشته خودشان و گذشته مشترکمان مشکل دارند!
اگر میترسید که نام ذکر کنم! بارها گفته ام و خواهم گفت که همگی مستعار هستند!
اصلا چرا به توهمات جنده ایی مانند من توجه می کنید؟
یعنی از بودن یک وبلاگ این همه آزار می بینید؟
یعنی فالش و نویسنده اش این همه مهم است که یک و نیم برابر کامنت های پست قبل ، به من لطف کنید!
اصلا چرا فکر نمیکنید اینها همه قصه است !
برای همه از جمله خودم متاسفم !
و بابت تاخیر به روز رسانی فالش ، از همه دوستان عذر می خواهم
اما هستم و خواهم نوشت

6

2008-11-30T22:53:00.000+03:30

کنار در ورودی راهرو نشستم و زانوهایم را در سینه ام جمع کردم و سرم را طوری بین آنها گذاشتم که هیچ چیزی را نبینم و نشنوم، تا شاید بتوانم افکار آشفته ام را جهت بدهم و از هر قید و بندی آزاد کنم تا به یک نتیجه قطعی و کامل در مواجه با مسعود وعکس العمل احتمالی اش که احتمالا چند دقیقه ایی بعد رخ می داد، برسم!
البته هنوز مردد بودم که آیا او در برابر خواسته من، تن در می دهد، یا خیر! اما ازهمان اول که به او این پیشنهاد را داده بودم به خوبی حس می کردم و تا حد زیادی مطمئن بودم که خواسته من برای او، امری محال وغیرممکن است! و شاید تنها دلیل مردد بودنم درشنیدن پاسخ قاطعانه منفی مسعود،ادعای او درباره دوست داشتن من بود! و تنها قصد داشتم تا با این ترفند بچگانه، بیش ازهر چیزی به خودم اثبات کنم که ارتباط من و او اشتباه بزرگی بیش نبود!زیرا که من برای لجبازی او را جایگزین عشقم کرده بودم و او برای سـ ـکـ ـس و برآورده شدن نیاز جنـ ـسی اش به من توجه کرده بود و قطعا سرانجام چنین رابطه ایی چیزی بهتر از این نبود!
اما لازم بود تا تصور به عینیت برسد و همان کورسوی امیدی که به او داشتم ، خفه شود!
از طرفی به خوبی میدانستم که اصلا توانایی چنین کاری را ندارم! زیرا همواره ســ ـکــ ـس و تماس بدنی نهایت نزدیکی و فاصله احساسی برای من بود و تا قبل از آن همه تجربه های من محدود به این دیدگاه بود و طبیعتا با چنین تصوری، یک سـ ـکـ ـس انتقام جویانه بعید وغیرممکن به نظر می رسید!
البته احساس غرور شکسته شده من توسط مسعود گاهی آنچنان من را عصبانی می کرد که تا همچنان برای مقابله اصرار بورزم! اما واقعیت این بود که از هنگامیکه این پیشنهاد را مطرح کرده بودم ، بارها و بارها استراتژی آن را در ذهنم مرور می کردم و به نتیجه به جز این نمی رسیدم که تا لحظه آخر پای خواسته ام بمانم و درست در لحظه تلافی، بیخیال شوم! زیراکه این طور با خودم توجیه کرده بودم که اگر کار ما به مرحله آخر دلخواه من برسد که مسعود به این کار تن بدهد، قطعا تفکرات من مبنی بر سوء استفاده او ، منتفی است و حادثه تجاوز به من، یک عدم کنترل ناشیانه از جانب مسعود به شمار می رود!
همین طور با این افکار سر می کردم و مشغول گمانه زنی بودم و به اتفاقاتی که ممکن بود چند لحظه دیگر بیافتد فکر می کردم که با لمس دستان مسعود به خودم آمدم!
...
برای چند ثانیه ایی این نوازشها ادامه داشت و حتی برای خودم نیز جالب بود که چرا واکنش منفی در برابر او نشان نمی دهم! همچنان آرام و بی حرکت سرم را میان زانوهایم گذاشته بودم و انتظار عکس العمل بعدی او را داشتم که سرانجام با بالا آوردن سر من؛ خواست تا به چهره او نگاه کنم!
ابتدا همین کار را انجام دادم؛ اما توانایی نگاه کردن به صورت کسی را نداشتم که من برای او یک ابزار به شمار می رفتم، برای همین صورتم را از راستای دید مستقیمش به طرف جانب برگرداندم و دوباره سرم را روی زانوهایم تکیه دادم و به آرامی و خونسردانه و با لحنی قاطعانه گفتم: خب چه کارکنیم!؟
مسعود نیز بعد از کمی مکث، محکم پاسخ داد : باشه قبول!
با اینکه از پاسخ مسعود کاملا جا خوردم و منعجب شدم! اما بلافاصله خوشحال شدم که در نظر او آنقدر ارزش داشته ام که برای جبران اشتباهش، در برابر خواسته من کوتاه بیاید و حاضر به جبران باشد! برای همین بلافاصله تصمیم گرفتم تا به او بگویم که در چنین شرایطی خواستار هــ ـارد ســ ـکـ ـس نیستم و توانایی مقابله را ندارم که دوباره مسعود من من کنان گفت: اما هارد نه!
به چشمانش نگاه کردم، واقعا درک نمی کردم که او من را به بازی گرفته است یا خیر! آیا چه فکری در مورد من می کرد!؟ آیا فکر می کرد که با یک ابله طرف است! و یا اینکه خیلی به من لطف کرده که اجازه می دهد هر کاری به جز هارد سـ ـکـ ـس با او داشته باشم!؟
همه اینها برداشت آنی من از آن لحظه خاص بود و چاره ایی به جز صبر و دیدن عکس العمل بعدی مسعود نداشتم! وهمچنان آرام بود و روی لب هایش یک لبخند سرد دیده می شد و دوباره گفت: ولی هر کاری که بخوایی میکنم!؟
سعی کردم منطقی باشم! البته تا حدود زیادی ترس و نفرت ذاتی او از هارد سـ ـکــ ـسی که موضع او بـ ـات باشد را درک می کردم! زیرا که او بایـ ـسکشـ ـوال با پوزیشن تاپ بود که همزمان با هر دو جنسیت ارتباط داشت! و این گرایش ذاتی مسعود طبیعی بود و من از ابتدا نباید به یک بایسـ ـکـ ـشوال این همه نزدیک می شدم و از طرفی شاید انتظاراحمقانه من که بیشتر به شکل انتفام جلوه کرده بود سبب می شد تا مسعود هم موضع خودش را به خوبی نداند!
اما هر چه بود تا همین جا با بسیاری از مواضعش و خط قرمزهای ذاتی اش کنار آمده بود که خودش را برای یک ســ ـکـ ـس مغلوبانه در اختیار من بگذارد!
البته همه اینها سبب نمی شد تا آن حادثه شوم را تصور نکنم و درد وحشتناک و احساس بدبختی آن روزها را فراموش کنم و برای همین به مسعود گفتم: تو فقط یه ادعایی! اگه دوستم داشتی حاضر بودی حتی هارد هم باشه! ولی بفهم که من سرحرفم هستم و اگه به غیر از هارد حرف دیگه ایی هست، نه من نه تو!
مسعود کنار من روی زمین نشست و به دیوار تکیه داد و دستانش را دور گردن من انداخت! با همه اینها برای یک لحظه احساس خوبی داشتم! و به ذهنم رسید که اگر مسعود هم برای همیشه من را ترک کند، کسی را نخواهم داشت! اما غرورم اجازه نمی داد تا حتی به او نگاه کنم و به آرامی و سردی گفتم:من حرفم یکیه! دستت رو هم بردار
مسعود خندید وگفت: باشه کوچولوی لجباز! اما باور کن من قصد سوء استفاده ندارم و نداشتم که بخوایی تلافی کنی! یک لحظه عصبی شدم و از سرجایم بلند شدم و داد زدم: پاشو برو! من جوابم رو گرفتم! دیگه نمی خوام ببینمت
مسعود با تعجب به من نگاه کرد و از سرجایش بلند شد و گفت: یعنی واقعا برم؟ من که گفتم،هرچی بخوایی هستم به جز هارد ! به من حق بده! اصلا تا حالا بات نبودم که بتونم هارد داشته باشم! اما کم کم تمرین میکنم!
حالا دیگر مطمئن شده بودم که او به هیچ وجهی حاضر به هارد سـ ـکـ ـس نیست! و همه اینها چیزی به جز کذب محض نخواهد بود و از طرفی با توجه سابقه او و با توجه به شناخت کلی من از او می دانستم که کوجکترین چراغ سبز من، حکم بی ارزشی من را برای همیشه دارد! برای همین قاطعانه گفتم: برو دروغگو! نه من نه تو!
مسعود نفس عمیقی کشید و سپس به اتاق رفت و پس از چند لحظه با وسایلش برگشت و روبه روی من ایستاد و دستش را برای خداحافظی به سمت من دراز کرد و گفت: من دارم میرم! اما هنوز دوستت دارم! میخوایی باور کن میخوایی نکن!هر وقت هم خواستی هستم
همانجا روی زمین دراز کشیدم و صورتم را روی موزاییک ها قرار دادم و گفتم: برو دیگه نمیخوام ببینمت!
و مسعود بدون خداحافظی رفت
...
احساس سرما می کردم! شاید هیچ وقت تا قبل از آن چنین بی کسی و تنهایی را حس نکرده بودم!
حالا دیگر برای من به خوبی واضح بود که آشنایی و ارتباط با مسعود، یکی از بزرگترین اشتباهات زندگی من بود که برای همیشه غیرقابل جبران خواهد ماند!اشتباهی که به قیمت تجربه تلخ یک تجاوز، برای من تمام شد و درعین حال من را به نقطه ایی رساند که در برابر همه کس و همه چیز و حتی خودم احساس کم بودن میکردم سرمای موازییک های کف راهرو به عمق استخوان هایم نفوذ می کرد!
پاهایم را درون شکمم جمع کردم، دوباره همان درد لعنتی که یادگار چند روز پییش مسعود بود، تمام وجودم را لرزاند و حس کینه و نفرت و در عین حال دوست داشتن در ذهنم تداعی می شد

5

2008-11-19T22:24:00.000+03:30

درست فردای همان روز، مسعود با من تماس گرفت و خواست تا با ترتیب دادن یک ملاقات حضوری، درباره شرطی که برای ادامه دوستی گذاشته بودم، تبادل نظر و بحث کنیم! اما من به خوبی متوجه شده بودم که مسعود قصد دارد تا به شکلی من را از اجرای شرطم منصرف کند ویا دست کم تخیفیف بگیرد!
برای همین به شدت واکنش نشان دادم وطوری برای او عنوان کردم که اگربه جز هــ ـارد سـ ــکــسی که او در آن مطلقا بـــ ــات باشد!چیز دیگری بخواهد،همه چیز بین ما تمام خواهد شد وهرکسی به راه خودش خواهد رفت! سپس برای قاطعیت نشان دادن درتصمیمم، آدرس مکانی را که برای این کار در نظر گرفته بودم به او گفتم! که مسعود در مقابل گفت: میام! اما نه صرفا برای ســ کــ ـس!
تا اینجا یک گام بلند برای انتقام برداشته بودم! زیراکه تا قبل از آن،آمدن مسعود را محال می دانستم! مخصوصا از وقتیکه مطمئن شده بودم که او یک بایسـ ـکـ ـشوال است و درآن واحد با دخترها نیز ارتباط دارد! اما باموافقت او برای آمدن، یک گام دیگربه هدفم نزدیکتر شده بودم و کاملا حدس میزدم که او برای آمدن و قرارگرفتن در موقعیت بــ ـات در ســ ــکــ ـس تردید بزرگی دارد و درعین حال نمی خواهد رابطه بین ما را تمام کند! برای همین احتمال رسیدن به هدفم را درعصر همان روز میدادم! و مقدمات را فراهم کردم

...
قرارما راس ساعت هفت عصر و در یکی از محله های آرام و خلوت شهر بود! مکانی را که برای عصر آن روز در نظرگرفته بودم، منزل بدون سکنه ایی بود که به یکی از اقوام نزدیک من تعلق داشت که آن را برای فروش به والدینم سپرده بود و یک موقعیت عالی برای این قرارمحسوب می شد!
حدود ساعت شش عصر به همان منزل مذکور رسیدم و مقداری از وسایل کهنه و قدیمی را جا به جا کردم و یکی از اتاق ها را برای قرار آماده نمودم! سپس چند دقیقه مانده به هفت عصر سرکوچه رفتم تا مسعود بهانه ایی برای پیدامنزل نداشته باشد! البته در این حین مدام با او تماس می گرفتم که هیچ دفعه ایی پاسخ نگرفتم! اما از طرفی مطمئن بودم که مسعود خواهد آمد
سرانجام ساعت هفت وپانزده دقیقه یک پاترول سرمه ایی سر کوچه ایستاد! و مسعود به اتفاق یک پسر تنومند که کاملا معلوم بود زیبایی اندام کار می کند به طرف من آمدند! یک آن از دیدن مسعود به همراه آن پسر ترسیدم، اما بلافاصله به این نتیجه رسیدم که اگرمقابله به مثلی باشد،خود مسعود به تنهایی حریف من خواهد بود! واصلا نیازی به آوردن یک غول با خودش نبود! اما ترس از اینکه دونفرآنها بخواهند بلایی به سرم بیاورند سبب شد تا تصمیم بگیرم به هیچ وجه با هر دوی آنها به منزل نروم! اما تمامی محاسبات من غلط از آب در آمد و آن پسر هم باشگاهی مسعود که تنها او را تا سر قرار با من رسانده بود و برخلاف تصور من از باب ادب و احترام برای سلام و احوال پرسی با من از ماشینش پیاده شده بود! سرانجام پس از یک احوال پرسی دوستانه و یک گپ کاملا معمولی و در عین حال رسمی ، از آن پسر جدا شدیم و من و مسعود به سمت منزل رفتیم! و درهمین فاصله کوتاه مسعود طوری من را برانداز می کرد که انگار قصد کشتن او را دارم ودرعین حال به خوبی استرس وتعجب را از چشمانش میخواندم!
...
به منزل رسیدیم ،ازمسعود خواستم تا ابتدا او وارد شود! سپس خودم به دنبالش رفتم و او را به همان اتاقی که آماده کرده بودم راهنمایی نمودم! سپس به بهانه آوردن چیپس و آبمیوه (خوراکی های مورد علاقه من) به اتاق مجاور رفتم! البته بیشتر قصد من تنها گذاشتن مسعود و رساندن استرس وهیجانش به منتهای حد خودش بود! برای همین تا حد امکان تاخیردادم وپس ازچندین دقیقه با آرامش ولبخند به سمت اتاق رفتم و خوردنی را به مسعود دادم! اما او درکمال ناراحتی آنها را از من گرفت و روی زمین پرت کرد و سپس درست روبه روی من نشست و به چشمان من زل زد و گفت: تو واقعا هدفت از این کارا چیه؟

آرام و خونسرد گفتم:مگه نگفتی یه رابطه دو طرفه است! مگه نگفتی که حاضری برای اشتباهت تنبیه بشی و جبران بکنی! حالا من تنبیهت نمی کنم!وفقط ازت میخوام درقبالش با شرایطی که من میخوام ســ ـکــ ـس کنیم! مسعود کمی برافروخته شد و گفت:خب همینه دیگه! چه شرایطی رو برای ســ ـکــ ـس میخوایی؟
با خنده پاسخ دادم : گفتم دیگه ، تو بــ ـات میشی و بقیه اش با من! مسعود بلافاصله پاسخ داد : من تا حالا بــ ـات نبودم! و من اجازه ندادم حرفش تمام شود و گفتم : از این به بعد هم نمیشی!؟ مسعود سکوتی کرد و سپس آهی کشید و من ادامه دادم: ببین آقا مسعود اگه میخوایی کنسلش می کنیم ولی از این دربری بیرون ممکنه خیلی چیزها به هم بریزه! مسعود با تعجب و قاطعیت پرسید: یعنی چه چیزهایی؟ پاسخ دادم: اولیش ادعای تو در مورد دوست داشتن من! پس اگه از این در رفتی بیرون عمرا جواب سلامت رو هم بدم! و ممکنه کارهای دیگه ایی هم بکنم! مسعود نیم خیز شد و گفت: مثلا؟ و من با جدیت گفتم: ببین آقا مسعود وقتی به یکی تجاوز میشه بیشتر از درد جسمی، درد روحی اونو از پای درمیاره و بهترین راه برای تسکین این درد انتقامه! مسعود با تعجب بیشتری پرسید: منظورت چیه! نکنه داری تهدید میکنی؟ ومن گفتم:هرچی دوست داری میتونی اسمش رو بذاری! اما بد نیست بدونی من تا ده روزمیتونم با گواهی پزشکی قانونی یه چیزهایی رو ثابت کنم! با اینکه به خوبی میدانستم حرف بچگانه ایی زده بودم اما مسعود به وحشت افتاده بود و پاسخ داد:آره منم بچه ام که باور کنم تو این کار رو میکنی!
اجازه ندادم حرفش تمام شود وگفتم: باشه باورنکن اما بدون هیچی نشه با خانواده ام طرفی!سپس با دستانم سر مسعود را گرفتم وصورتم را درچند سانتی متری از او قرار دادم و گفتم:ببین مسعود توبلایی به سرم آوردی که حس سر خوردگیم آنچنان زیاد شده که همین الان میتونم هم خودم رو بکشم هم تو رو! برام شده یه عقده و مطمئن باش اگه به قیمت از دست رفتن حیثیت خودم هم که شده به تو آسیپ میزنم!
مسعود که حسابی جا خورده بود گفت: آخه من تا حالا هیچ وقت بــ ـات نبودم؛ از این کار اصلا خوشم نمیاد!به جان خودت او روز از دستم در رفت!مدتها بود که ســ ـکــس نکرده بودم و نتونستم خودم رو کنترل کنم! خندیدم وگفتم : مگه خودت نگفتی گـــ ــی هستی! مگه نمیگی کارت اشتباه بوده؟ و منو دوست داری؟خب من اینو ازت میخوام! شرط ادامه دوستیمون که یادته؟ یا بــ ـات میشی وهمین الان به من میدی!!! یا دیگه هیچی! راه منو و تو جداست
مسعود گفت: خیلی بد حرف میزنی! بفرما من بده شما هستم!؟ بلافاصله گفتم:پس بگو من رو برای دادن میخواستی؟ و بده منم! مسعود سرش را پایین انداخت و گفت: نه به جون خودم و خودت!تو چرا نمی فهمی من دوستت دارم! در ضمن تو پوزیشنت بهت اجازه میده که بــ ـات باشی اما من هیچ وقت نبودم!چرا درک نمیکنی؟ با خونسردی تکیه دادم وگفتم:اگه منم مثله ستاره بودم شاید درک میکردم یا اگه دوست داشتنت مثله دوست داشتن ستاره شاید درک میکردم!؟
ناگهان رنگ چهره مسعود برافروخته شد رنگ مسعود پرید وبا لکنت پرسید: ستاره؟ گفتم: خودت رو به خریت نزن! همه چیز رو درباره شما میدونم! شماره های سیو شده روی گوشی منم گواه یه چیزهایی رو میده! جی دو کیه؟ (نامی که روی موبایل شماره ستاره را با آن سیو کرده بود)حتما میخوایی یه طوری توجیهش کنی!اما اینو بدون من تا جایی که لازمه در موردت میدونم! البته بهت حق میدم که یک آدم معمولی نتونه بــ ـات باشه! چونکه معمولا دخترها نمی تونن تاپ بشن که تو باتشون بشی!
مسعود وا رفته بود و برای چند دقیقه اصلا حرفی نمیزد و آرام و بی صدا به من خیره شده بود که بالاخره حوصله ام سر رفت و گفتم : یا شرط رو قبول میکنی یا دیگه نه من نه تو! مسعود به آرامی گفت: نمیدونم! گیج شدم! میذاری فکر کنم ؟ پاسخ دادم : آره اما به شرطی که نهایتا نیم ساعته جوابش رو بدی! منم تا نتیجه فکرت؛ یکی دوتا تلفن میکنم و از اتاق بیرون رفتم و گوشه راهرو نشستم و مشغول فکر کردن شدم
...

با این اوصاف و گفته های مسعود کاملا متوجه شده بودم که او درعین حالی که برای ادامه رابطه و دوستی ما علاقه مند است اما از بــ ـات شدن در برابر من احساس خوبی ندارد و قطعا همین حس پسرانه اش که از طرفی به دلیل بای بودن با دختر تقویت ها می گردد! به او چنین اجازه ایی را نخواهد داد، اما از طرفی خودم را احمق و ابله تصور می کردم که با همه اینها میخواستم با مسعود ارتباط داشته باشم! و این موضوع من را آزار می داد که اگر مسعود حاضر به برآوردن شرط من باشد! بنابراین یک رابطه جدید شروع می شود که یک طرف آن یعنی مسعود؛ هــ ومــو نخواهد بود و در عین حال با شناختی که از او پیدا کرده بودم یگانه خواهی در ذاتش نبود و این درصورت قبول کردن مسعود برای برآورده ساختن شرط من، بسیار بغرنج تر می شد!

ازجانب دیگری پس از آن روز کذایی وبا وجود احساس درد به شدت نیاز به ســ ـکــ ـس دوباره را احساس می کردم واین موضوع برای خودم هم شرم آور بود! ومشکل بعدی اینکه به هیچ وجه نمی توانستم خودم را در برابرمسعود تاپ تصور کنم! زیرا او از من به مراتب بزرگتر و تنومندتر بود و اصلا تاپ بودن در برابر او امری غیرقابل باور برای من به نظر می رسید! اما همه چیز به پاسخ مسعود بستگی داشت!

ادامه دارد

...

آکورد اول

برای دوستی که همانند نوشتن را از من پرسید

گاهی اوقات شهامت گفتن اشتباه کردن هم اشتباه است!

باید گذاشت تا بگذرد

به همین راحتی!

آکورد دوم

گفت: یعنی کجا ؟
گفتم: یعنی همین نزدیکی ها! و شاید هم کمی دورترها

گفت: من شنیده ام می گویند به نام خدایی که در همین نزدیکی هاست
گفتم: خدا هست! گاهی دور گاهی نزدیک!

و برای یک فرد منفور دورودورتر

حالا انتخاب با خود توست

این قبیله منفور
یا آن قبیله قبیله نما

4

2008-11-14T22:28:00.000+03:30

با سرپاسخ سلام را دادم وآرام و بی تفاوت یک نخ سیگاربه همراه فندک ازجیبم بیرون آوردم و سپس مشغول تکان دادن فندک بودم تا سیگار را روشن کنم که مسعود،آن را از دستم قاپ زد و بعد از روشن کردن مقابلم صورتم گرفت!
بانگاهی سرد وبی روح به او خیره شدم! برای یک لحظه چهره مسعود وعمق نگاهش،تمام اتفاقات آن روز جلوی چشمم تداعی کردند و درکمترازچند ثانیه آنچنان تمرکزم برهم ریخت که نه تنها سیگار را روی زمین پرت کردم بلکه طوری زیردست مسعود زدم که فندک ازدستش رها شد و چند متر آنطرف تر روی زمین افتاد!
مسعود صبورانه به من نگاهی کرد و سپس با کشیدن آه ازسرجایش بلند شد وفندک را از روی زمین برداشت و دوباره کنارمن روی نیکمت نشست! اما این بارفاصله اش را نزدیک تر کرد ودستش را روی تکیه گاه نیمکت طوری گذاشت که حدودا ساعدش پشت گردن من مماس شده بود!
چپ چپ نگاهش کردم اما او درعوض لبخندی محبت آمیز تحویلم داد وهمین برخورد من را عصبانی تر کرد به طوریکه کاملا رویم را برگرداندم وبه طرف کنار مایل شدم! اما مسعود پر روترازآنی بود که کوتاه بیاید و همانطور آرام آرام جلو آمد و دستش روی شانه من گذاشت و سرش را کنار گوشم آورد و گفت: خوشــ ـگله میشه به من نگاه کنی؟ بلافاصله داد زدم! چه غلطی کردی!؟ گفتی خوشـ گلت منم ؟ مسعود کمی صدایش را مهربانانه تر کرد و گفت: آره که هستی! میدونم اشتباه کردم و به خدا پشیمونم! به جان خودت دست خودم نبود! حالا هم حاضرم وهر جوری که تو بگی حاضرم جبران کنم! بلافاصله گفتم : معنی عزیز بودن رو هم فهمیدم! و سپس با خشم به چشمانش نگاه کردم تا شاید دروغ گفتش را حس کنم! اما او بسیار مظلومانه و مصمم نگاه میکرد! حرفی نزدم و سرم را پایین انداختم و مشغول در آوردن یک نخ دیگرسیگار بودم که این بار دستش را روی شانه من گذاشت و محکم فشار داد و گفت: من به چه زبونی بگم دوستت دارم و از کارم پشیمون هستم! میخوام بهت ثابت کنم که اشتباه کردم ! فقط تو بگو باید چه کار کنم که دوباره بهم اعتماد کنی !؟
پاسخ دادم: دیگه اعتمادی وجود نداره! توامتحانت رو پس دادی آقا! دیگه همه چی بین ما تمومه! و صورتم را از طرف مسعود برگرداندم و سیگارم را روشن کردم! درتمام این مدت مسعود حرفی نمی زد و آرام و بدون حرکت نشسته بود، اما هنوزدستانش را روی شانه هایم گذاشته بود وهمین اتصال بدنی سبب می شد تا من در خاطرات وحشتناک آن روز سیرکنم! شاید مسخره ترین فکردر آن لحظه این بود که این دست ها و این بدن چند روز قبل طوری من را محاط کرده بودند که اجازه نفس کشیدن را به من نمیدادند! اما این واقعیت محض بود وبدبختانه و با وجود تمام دردهای روحی و جسمی آن روز،احساسی خوبی و فارغ از حس وجودی مسعود به من دست می داد که در عین درماندگی! به نوعی طعم انتقام از خودم را تقویت می کرد! وهمین سبب شده بود تا لبخندی تلخ روی لب های من نقش ببند
ناگهان با نگاه کردن به صورت مسعود متوجه شدم که با حسرت خاصی به من نگاه می کند! برای همین به چشمانش نگاه کردم که درست درهمان لحظه چشمان او پر از اشک شد! اما سعی کرد تا با نگاه نکردن به طرف دیگر خودش را کنترل کند وگفت: من چه طوری بگم اشتباه کردم، حاضرم حتی تنبیه هم بشم! فقط اینطوری رفتارنکن
برای یک لحظه دلم به حال مسعود سوخت! وتمام این احساس با این تفسیر بود که اصلا حس خوبی نسبت به او نداشتم و حس میکردم که این احساسش کاملا زودگذر و سطحی خواهد بود! چونکه او شرایط بحرانی امتحانش را پس داده بود! اما با همه اینها من هم آرام از روی نیکمت بلند شدم و رو به مسعود گفتم باشه! باید تنبیه بشی! اما این دلیل بر پررو شدن تو نیست! به موقع اش میگم باید چه کار کنی!
مسعود با هیجان گفت: باشه باشه! تو هرچی بگی قبوله !اما حالا وقت آن رسیده بود تا غافلگیرش کنم تا کاملا راستی و صداقت او را در بوته آزمایش بگذارم! برای همین به آرامی گفتم: متقابل به مثل می کنیم!مسعود با تعجب گفت: چی؟ و من آرام تر و شمرده پاسخ دادم: هیچی! من هم توی یه سـ ـکـ ـس درست و حسابی باید تاپ بشم! وهر جوری که تو رفتار کردی منم می کنم!
مسعود از فرط تعجب و گیجی دوباره روی نیمکت نشست و به من زل زد و گفت: یعنی من بـ ـات بشم؟ ومن بلافاصله گفتم : یعنی اینقدرسخته؟ اگه میخوایی جبران کنی تنها راهش همینه!هارد سکس!!! وتوهم باید بـ ـات باشی! مسعود خندید وگفت: اصلا انتظار نداشتم! باید فکر کنم و بهت بگم!

...
دو روزاز آن ماجرا گذشت ومسعود هنوز تماسی نگرفته بود اما دست تقدیر سبب شد تا درهمین فرصت بسیار کم تمام محاسبات من نسبت به ماجرا تغییر کند و جالبترآنکه تمام این اطلاعات توسط کسانی به من داده شد که اصلا فکرش را نمی کردم
چندی قبل ازآن روز شوم، وبه بهانه عکسهای پروژه مسعود، گوشی هایمان را با هم عوض کرده بودیم که دراین ضمن مسعود اشتباها شماره های سیم کارتش را روی گوشی من کپی کرده بود! وازطرفی من نیز فراموش کرده بودم تا شماره های قبلی را پاک کنم وهمانطورسیم کارت خودم را با شماره هایش روی اطلاعات قبلی کپی کردم! وهمین موضوع واقعیتی تلخ را برای من بازگو کرد که سبب لو رفتن کامل مسعود شد!
آغازاین ماجرا بدین ترتیب بود که درست درهمان روز دوم پیشنهاد متقابل من به مسعود، برای رساندن اشکان(یکی از دوستان مشترک ما) به دانشگاه رفتم! اما دربازگشت به یکی ازآشنایان خانوادگی ما که به همراه دوستش بود! برخوردم وبا تعارف من برای رساندن آنها، هم مسیر شدیم! متاسفانه در بین راه متوجه شدم که ستاره (یکی از آن دخترها) دل پری از پسری به نام ایمان دارد! ستاره برای من این طور تعریف کرد که ایمان بعد از چند ماه با هم بودن و حتی ســـ ـکــ ـس به طور ناگهانی ارتباطش را با او قطع کرده است وازطرفی مقادیر زیادی از وسایل شخصی ستاره، نزد ایمان باقی مانده بود که این موضوع بعلاوه تهدید های بی اساس ایمان، ستاره را آنقدرترسانده بود که این موضوع را با آشنای خانوادگی ما مطرح کند و حالا هردوی این دخترها انتظارداشتند که من برای حل این مشکل به آنها یاری برسانم وتنها بهانه آنها این بود که ایمان جز یکی از دوستان من محسوب می شود!اما من تا به آن روزی دوستی به این نام نداشتم ومشخصات عمومی ایمان کلی تر از آنی بود که قابل تشخیص باشد! اما همین اظهار بی اطلاعی من سبب شد تا هر دوی آن دخترها از من دلگیر شوند و دست آخربرای اینکه کاری کرده باشم به ستاره قول دادم تا پس از کسب اطلاعات با او تماس بگیرم و متاسفانه رسوایی بزرگ هنگامی رخ داد که قصد داشتم شماره موبایل ستاره را در گوشی سیو کنم و که بعدا متوجه شدم که این شماره با نام جی دو در گوشی ثبت شده است!!! وحالا دیگرازواضحات بود که مسعود همان ایمانی دروغین است که مشخصاتش را به یکی از ما اشتباه داده بود!

ادامه دارد

...

3

2008-11-08T22:59:00.000+03:30

صبح روزبعد، با صدای زنگ ساعت از خواب بیدار شدم! درنگاه اول از درد وسوزش دیشب که به صورت دائمی من را زجر میداد، خبری نبود، اما هنگامی که تصمیم گرفتم کمی جابه جا شوم و از تخت پایین بیایم، دوباره آن درد وحشتناک، تمام وجودم را فرا گرفت به طوریکه علاوه بر احساس فلجی مانع آن می شد تا حتی یک گام بردارم!
پس از کمی و با آن وضعیت به این نتیجه رسیدم که اصلا توانایی رفتن به پادگان را ندارم، برای همین با زحمت فراوان با تلفن بالای سرم، با سرهنگ که مسئول مستقیم من بود تماس گرفتم و از او به دلیل مشکلات حاد گوارشی! مرخصی خواستم و اظهار کردم که به هیچ وجه توانایی حاضر شدن در محل خدمت را ندارم!
خوشبختانه وبا اینکه اول صبح با سرهنگ تماس گرفته بودم واصلا زمان مناسبی برای این کار نبود! و از طرفی طبق انتظارات قبلی من و پیش زمینه های ذهنی از سرهنگ، ایشان خیلی مهربانانه و با روی گشاده با مرخصی من ، آن هم به صورت شفاهی موافقت نمود! و جالبتر اینکه حتی از من خواست که نه تنها با خیالی آسوده به درمان و استراحت بپردازم! بلکه تا هر وقت که دکتر تجویز بنماید درمنزل بمانم و استراحت کنم!

با وجود تمام آن دردها و درماندگی ناشی از آن ، کمی خیالم راحت تر شده بود! و حالا دیگر مطمئن شده بودم که غیبت نخواهم خورد! بنابراین نفس راحتی کشیدم و با آرامش دراز کشیدم و چشمانم را بستم
هنوزچند لحظه ایی از دراز کشیدن من نگذشته بود که با یک احساس خلاء عجیب و دوست داشتنی در پشتم مواجه شدم! درست بـــ ـات شدن در یک ســـ ــکــ ـس دوست داشتنی را برای من تداعی میکرد و این دریافت ها آنقدر واقعی و ملموس به نظر می رسیدند که ابتدا فکر کردم که خیالاتی شده ام! اما پس از چند لحظه و با کمی دقت دریافتم که این ادراک درست مشابه حس های مشابه ایی بودند که زمانی آنها را تجربه کرده بودم! ناگهان و درهمان حال احساس تنفر شدیدی از مسعود می کردم! و در آن تفکر تلخ و احساس شیرین بود که به یک حس تسلیم و رضا رسیدم وتنها این قول را به خودم دادم تا سر فرصت مناسب، انتقامی به جا از مسعود داشته باشم

سپس آرام و با دقت به روی شکمم غلتیدم! می خواستم تا کمی کنجکاوی کنم که آیا هنوز اطراف آن موضع متورم است و یا بهبودی حاصل شده؟ برای همین خیلی آرام و با احتیاط آن نقطه را لمس کردم!
بلافاصله بعدازدست زدن من آن ناحیه به شدت یسوخت و به خوبی حس میکردم که علاوه بر متورم بودن، زخمی هم شده است ! بنابراین به شدت احساس معیوب بودن می کردم و همین احساس من را عصبانی کرد
درست در همین موقع چشمم به موبایلم افتاد و کاملا نا خودآگاه آن را چک کردم! پنج تماس بی پاسخ وسه اس ام اس خوانده نشده از جاتب مسعود داشتم! حتی زحمت خواندن آنها را به خودم ندادم و همه آنها را بدون تامل و درجا پاک کردم! سپس به آرامی سرم را در بالشت فرو کردم و سعی کردم تا کمی آرام باشم و استراحت کنم!

...
کم کم چشمانم گرم خواب شده بودند که ناگهان با صدای پدرم ازجای پریدم! کمی دقت کردم ومتوجه شدم درآن ساعت از صبح مشغول مشاجره با مادرم است! وجالبتر اینکه موضوع جدل آنها درمورد من بود!
پدرطبق معمول وبا اخلاق عیب جویانه اش به دنبال این بود که نرفتن به پادگان من را برای خودش و مادرم به بدترین وجه تعبیر کند! و خطاب به مادرم میگفت:این بچه،سوسول بار اومده! اگه گذاشته بودی همون منطقه میموند الان پادگان رو با خونه خاله اش عوضی نمیگرفت که هروقت دوست داشت بره
متاسفانه مانند همیشه مادرم کوتاه آمده وتنها به عنوان دفاع ازمن گفت: دیشب من هم ندیدمش! وقتی شب رفتم بالای سرش، از تب می سوخت وهذیون میگفت! معلومه حالش بده ولی هیچی نمیگه! بذار بخوابه گناه داره! براش گواهی میگیریم! اما پدررضایت نداد واین بار صدایش را بالاتر برد وبا حالت تهدید گفت: این بچه قدرعافیت رو نمیدونه! تن پروره و لوسه! حقشه! اگه بدترازاین هم سرش بیاد! خیلی بی ادبه! دیشب هرچی گفتم کدوم گوری بودی؟ هیچی نگفت و واستاد منو نگاه کرد! دوباره همان بحث های همیشگی وجدل های بی پایان پدرومادرم شروع شده بود! و من نیز برای اینکه صدای آن ها کمتر بشنوم دوباره بالشت را روی گوش هایم گذاشتم وسعی کردم تا بخوابم!
...
سرانجام و پس از دو روز خانه نشینی و مثلا استراحت مطلق! به اصرار مادرم و به قصد قدم زدن و تغییر شرایط روحی از منزل بیرون آمدم! موبایلم را روشن کردم و کاملا شلخته و بی تفاوت و برخلاف همیشه که کلی جلوی آینه به خودم می رسیدم از خانه بیرون زدم! بلافاصله اس ام اسی از مسعود رسید و هنوز فرصت نکرده بودم تا آن را پاک کنم که این بار خودش تماس گرفت اما من پاسخ ندادم! با هر قدمی که برمیداشتم حس میکردم که محیط اطرافم نیز دچار تغییرات اساسی شده است! اما همه اینها خیالات بود ! و چیزی را که به خوبی حس میکردم این بود که از خیلی ها خجالت می کشم و احساس بدی نسبت به اغلب آدم هایی داشتم که اطرافم قدم می زدند!
زیاد نمی توانستم راه بروم چونکه حس میکردم با هرگامی که بر می دارم، یک زخم کهنه که عمق آن کاملا در درونم است سرباز می کند! برای همین به سرعت تاکسی گرفتم تا ادامه مسیر پارک تنهایی را سواره طی کنم!
حوالی غروب با پارک رسیدم و آرام و قدم زنان به سمت دکه کناری پارک رفتم وسیگارخریدم و روی یکی از نیکمت ها نشستم و مشغول کشیدن شدم! دوباره زنگ موبایلم را حس کردم که درون جیبم جابه جا می شد! به آرامی آن را بیرون آوردم وهنگامیکه شماره مسعود را دیدم بی تفاوت موبایل را روی نیمکت گذاشتم ویک پک عمیق به سیگار زدم! سپس هوای درون شش هایم را که با دود سیگار آمیخته بود حبس کردم وبه این فکر کردم که یک آدم چه قدر باید پر رو باشد که بعد از آن دوباره با من تماس بگیرد! که یکی از درونم این طور پاسخ داد که : مگه انتظار بیشتر از این هم داشتی؟ و دوباره این سئوال تکراری مطرح شد که چرا تن به این کار داده بودم! در صورتیکه به خوبی میدانستم که مسعود درعین حالی که برای من جذاب بود! اما کیس مناسبی محسوب نمی شد! و دوباره همان ندای درون بود که پاسخ داد : فقط و فقط نیاز و شهـــ ــوت! و لجبازی با سام !
در این افکارغوطه می خوردم که حتی نشستن کسی را در کنارم حس نکردم و هنگامی به خودم آمدم که متوجه شدم کسیکه کنارم است، مسعود می باشد که دستش را رو به من دراز کرده و سلام می کند!
ادامه دارد
...
آکورد اول
بعضی چیزها غیرقابل تغییره
مثله از دست دادن یه عضو در تصادف
یا داشتن یک درد صعب العلاج
و یا نظر یک فرد ! یا یه جمع !
اما باید باهاش ساخت
با اینکه میدونی با هیچی نمیتونی تغییرش بدی

2

2008-11-02T22:03:00.000+03:30

بعد ازاینکه از اتاق دکتر بیرون آمدم و از منشی تشکر کردم، به طرف پله های در ورودی راه افتادم
مسعود درست کنار پله ها تکیه داده بود و با دیدن من پرسید: نتیجه چی شد!؟
با بی تفاوتی از کنارش گذشتم و بدون توجه به حرف هایش مشغول بالا رفتن از پله ها شدم،هرگام برایم عذابی بزرگ بود به طوریکه حتی نقس کشیدن را دشوار می نمود! از طرفی مسعود مدام سئوال می کرد و حوصله من را سر برده بود! شاید بیشتر کنجکاو بود تا بداند که آیا واقعیت را به دکتر گفته ام یا اینکه تمام ماجرا را به طوری رفع و رجوع نمودم!
سرانجام خودخواهی های مسعود و درد بی پایان و ترسناکی که مجبور به تحمل آن بودم،حسابی من را کلافه کرد! به طوریکه هنوز پنج پله را هم بالا نرفته بودیم که ناگهان کنترلم را از دست دادم و برگشتم و داد زدم وگفتم: آره بهش گفتم چه غلطی کردی!؟
مسعود با تعجب گفت:یعنی چی گفتی؟ و من دوباره داد زدم: همه چیز رو گفتم!حتی میخواست منو به پزشکی قانونی معرفی کنه! سرش را پایین انداخت، کاملا حس ترس از چهره اش نمایان بود! اما حالا این من بودم که کاملا از کوره در رفته و به تندی میگفتم: چیه کثافت نامرد! ترسیدی؟ این بود تا آخر دنیا با من اومدن! این طوری گفتی عاشق منی؟ بعداز کمی به طرف من آمد و دستش را زیر کتف من گذاشت و در گوش من گفت: تو رو خدا بریم بیرون! منشی داره نگاه میکنه! و سپس به من کمک کرد تا از مطب بیرون رفتیم
پس از بیرون آمدن از مطب، مدام با مسعود مشاجره میکردم! برسرش داد میکشیدم و فحش می دادم و تا جایی که توانستم او را متوجه بی تعهدی و بد قولی اش می کردم! اما او با همه اینها همچنان آرام بود و درعین خونسردی و پشیمانی سعی داشت تا من را آرام کند! و یا به نوعی از عصبانیت من در آن شرایط عمومی بکاهد!
...
با هر ترتیب و زحمتی بود خودم را به خانه رساندم، خوشبختانه کلید در منزل را همراهم آورده بودم، به آرامی در حیاط را باز کردم، ماشین پدر سرجایش بود و این یعنی گیر دادن به من در همان بدو ورود آهسته از پله ها بالا رفتم، در ورودی تقریبا باز بود، به هال نگاهی انداختم و چون کسی را آنجا ندیدم، بدون صدا وارد شدم
اتاق من نزدیک در بود و توانستم خیلی سریع خودم را به آن برساندم و در را ببندم به سرعت لباس هایم را در آوردم! باید هرچه سریعتر از پمادی که دکتر برایم تجویز کرده بود استفاده میکردم، تا شاید زودتر دردم کاهش بیابد! برای همین دراتاق را از پشت قفل کردم و شلوارم را با هر زحمتی که بود در آوردم!
متاسفانه پاهایم بیش از عرض شانه باز نمی شدند و تنها میتوانستم آن ها را بدون درد تا زانو خم کنم باهر دردسری بود شـــ ــورتم را نیز در آوردم وسر پماد را باز کردم تا از آن استفاده کنم! آن را با احتیاط به سمت پشتم بردم اما دستم به شدت می لرزید! ناگهان تمام بدنم یخ کرد و حس کردم به شدت عصبی شده ام! حالت عجیبی بود! من حتی ازدست خودم می ترسیدم!چه برسد به اینکه بخواهم آنتی هموروئید مصرف کنم!
سرانجام به هر زحمت بود روی تخت به شکم دراز کشیدم! هرطوری بود باید آن را استفاده میکردم! برای همین مقداری از آن را روی انگشتم مالیدم و آرام آرام و با درد زیادی مصرف نمودم! اما برای خودم هم جای تعجب داشت! حس برآمدگی غیرنرمالی در اطراف آن ناحیه داشتم! ناگهان ترس به سراغم آمد و به سرعت پی سی را روشن کردم تا از وب کم آن برای دیدن استفاده کنم هنگامی که موفق به دیدن شدم! اصلا انتظار نداشتم وضع بدتر از آنی باشد که فکرش را می کردم!
اطراف آن ناحیه حساس، به شدت قرمز متمایل به آبی و کبود رنگ شده بود و به خوبی التهاب و برآمدگی اش حس میشد! سعی کردم تا جایی که می توانم آن را با پماد آغشته کنم! اما باز هم این راه استعمال صحیح نبود
...
درست در همین لحظه پدرم در زد و گفت:کی اومدی و داری چه کار میکنی!؟ کمی صدایم را صاف کردم وگفتم: تازه اومدم و دارم لباس عوض میکنم، پدر گفت: تو که همین جوری بدون لباس توی خونه راه میری! حالا چی شده در رو بستی؟ پاسخی برای دادن نداشتم و فقط گفتم : الان میام
به سرعت شــ ــورتم را پیدا کردم و تا آن را برداشتم سرجایم خشکم زد! باورم نمی شد که چند تکه خون روی آن نقش بسته باشد! زیرا که من خونی را ندیده بودم و حس نکرده بودم اما تقریبا پشت لباسم از لکه های خون قرمز شده بود! ناگهان یاد آن لحظه ایی افتادم که روی کاناپه افتادم و سوزش و درد را به همراه خیسی حس کردم! پدرم دوباره من را صدا زد و من بعد از پوشیدن شلوارم به سرعت در را باز کردم و سلام کردم!
پدرباعصبانیت نگاهی به من انداخت و گفت: به به شاخ شمشاد! میبینم که بازم مثله دخترها به خودت رسیدی؟ هنوز تمرکزلازم را نداشتم! بیشتر به این فکر میکردم که با این وضع چه برسرمن خواهد آمد و ناخواسته گفتم: بابا دوباره داری گیرمیدی؟
پدر با مسخره کردن گفت:من موندم دختر خانم کی تو رو برده خدمت! توی اون پادگان به تو گیر نمیدن که چرا با این سر و وضع میگردی؟ حالا انگاری من یه چیزی بدهکارم!خواستم بهت بگم مادرت زنگ زد و گفت یک ساعت دیگه بری دنبالش انگار رفتن دنبال ماد، کاری نشد برای من بود! البته با آن اوضاع که راه رفتن غیرممکن بود چیزی بیشتر ازیک کار نشد جلوه میکرد! برای همین بلافاصله گفتم: بابا نمیشه خودت بری یا ماشین رو بدی ؟ پدر با قلطعیت گفت: نه که نمیشه بی عرضه! میخوایی یه سر بری مادرت رو بیاری! ماشین هم میخوایی؟ خودم کار دارم
این ماجرا ادامه داشت تا اینکه به دلیل عصبانیت و عدم تمرکز من و حساسیت پدرم و گیرهای بیش از حد او کار به جنجال کشید و دست آخر پدرم با زدن یک چک! حسابی از خجالتم در آمد تا مانند همیشه منطق بی بدیلش را ثابت کند
...
دیگر درخانه تنها بودم،اوضاع خیلی بدی بود، حالا میتوانستم بدون خجالت ازکسی گریه کنم! ازطرفی درد داشتم و حس میکردم که شخصیتم به شدت خورد شده است! خودم را وسیله ایی برای برای ارضای شهوت یک کثافت! حس میکردم و از طرفی به شدت حس بچگی و احمق بودن داشتمتم حتی نمی توانستم خیال مقابله داشته باشم!کاملا درمانده شده بودم به طوریکه تمام آن شب علاوه بر درد و سوزش های طاقت فرسا ، به گریه و بی زمقی تا صبح گذشت
ادامه دارد
...
آکورد اول
وقتی میگفت عاشقتم
وقتی میگفت دوستت دارم
وقتی میگفت تا آخرش باهات هستم
درست میگفت
چون آخر اون و من دوتا بود
عشق واسه اون همین بود
و واسه من یکی دیگه

آکورد دوم
پاییز رو دوست دارم
با همه زشتی هاش
با همه زیبایی هاش
ولی بیشتر برای این دوستش دارم
چون با تمام چند رنگی هاش
بازم خودش رو اظهار میکنه